LOGINตอนที่ 4
4.เจอกันอีกครั้ง..
ร่างสูงในชุดสูทราคาแพงจากอิตาลี พาตัวเองเข้ามานั่งในห้องทำงานส่วนตัว หลังจากที่จบการประชุมกับท่านประธานไพฑูรย์ เป็นอีกครั้งที่เขาพบว่าการปิดดีลกับนักลงทุนจากแดนมังกรนั้น..ตอนนี้กลับไม่ใช่เรื่องง่ายสักนิด
ภูผาเคยปิดดีลกับลูกค้าระดับหมื่นล้านมาอย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่เคยคิดเลยว่าจะมาติดปัญหาขี้ประติ๋ว อย่างเรื่อง ‘ลายกระเบื้อง’ จากลูกค้าที่จู้จี้จุกจิก ไปเสียแทบทุกกระเบียดนิ้ว
สัปดาห์ที่ผ่านมาภูผาเสียเวลาไปกับการเลี้ยงต้อนรับมิสเตอร์ จอนนี่ หว่อง และ ภรรยา ไม่ต่ำกว่าห้าวันแล้ว เรียกว่าตั้งแต่วันจันทร์ถึงศุกร์ เขาแทบไม่ได้พักกระเพาะจะเว้นเพียงเสาร์-อาทิตย์ เท่านั้นเอง..
เขาชักจะเริ่มหงุดหงิดกับข้อเรียกร้องที่จุกจิกเกินรับไหว เมื่อเปิดจอโน้ตบุคคิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากัน ดูเหมือนเขาจำเป็นที่จะต้องแก้แบบให้แสดงออกความเป็นจีนให้มากกว่านี้..
‘ลายกระเบื้องตรงโถงทางเดิน ผมกับภรรยาอยากให้ดูเป็นจีนมากกว่านี้อีกหน่อย อาจจะเพิ่มลายเกล็ดมังกรไปตรงนี้ได้ไหมครับ มังกร..ดรากอน..เป็นสัตว์มงคลของชาวจีน ซีอีโออย่างคุณภูผาน่าจะรู้ดีนะครับว่ามันสำคัญยังไง..จริงไหมครับ?’
นิ้วบวมๆ ของมิสเตอร์หว่องจิ้มไปที่กระเบื้องพื้นบนจอโน้ตบุ๊ก
เคยตกลงกันไว้ตอนแรก ว่าอยากได้สไตล์มินิมอล มีความเรียบง่ายร่วมสมัย ไปๆมาๆ ไหงกลับกลายเป็นแบบนี้ได้..สุดท้ายภูผาได้แต่พยักหน้า ตอบไปว่าจะบรีฟงานกับทางมัณฑนากรให้..
แต่แค่นั้นยังไม่พอ..
ภูผานึกถึงใบหน้าของมิสเตอร์หว่องกับภรรยาที่ มองไปรอบๆที่ดินว่างเปล่าย่านบางนา คล้ายกับกำลังมีจินตนาการสุดบรรเจิด แล้วหันมาพูดกับเขา
‘ส่วนตรงนี้ น่าจะเป็นทางเดินเข้าห้าง ผมอยากได้ศาลเจ้าเล็กๆ เพื่อให้เป็นแลนด์มาร์กของห้าง เผื่อใครอยากมาขอพร คนยุคนี้เขาชอบสายมูกันครับ คุณภูผาว่าดีไหม..แต่ผมว่าดีนะ..ยังไงช่วยดูให้หน่อยว่าจะทำออกมาแบบไหน’
ถ้าถามว่าดีไหม? ภูผาก็ไม่ขัดที่ตรงหน้าห้างสรรพสินค้าจะมีศาลเจ้า หรือ สิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อเอาไว้ดึงลูกค้าสายมูเตลู แต่คำถามคือ..จะทำยังไงให้มันไม่โดดเด่น จนดูโด่เด่?..หรือไม่กลายเป็นความขัดนัยน์ตาท่ามกลางความทันสมัย..
บางทีอาจจะถึงขั้น ‘ทัศนอุจาด’ ในสายตาสถาปนิก
บางทีอาจจะต้องมานั่งคิดคอนเซปต์กันใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่แก้ไขไปทีละจุดๆแบบนี้..แต่จะทำอย่างไรดี เย็นนี้เขาต้องพามิสเตอร์หว่องไปเลี้ยงรับรองอีกแล้ว
ข้อเสนอของลูกค้าระดับวีวีไอพี คงค่อยๆงอกใหม่มาทีละข้อๆ
“เฮ้อ..น่ารำคาญจริงๆวุ้ย!” คนหน้าคมบ่นออกมา พลางเป่าลมออกจากปากเบาๆ พลางกดโทรศัพท์เพื่อเรียกเลขาหน้าห้อง
“นานา..ขอกาแฟเย็นให้ผมหน่อยครับ” เสียงทุ้มกรอกลงไปตามสาย
“ค่ะท่าน..” เจ้าของเสียงหวานชื่อนานา ตอบกลับมา
ไม่ถึงสิบห้านาทีกาแฟเย็นจากร้านดัง สูตรผสมนมอัลมอนด์ก็มาวางอยู่ตรงหน้า
มันเป็นกาแฟเย็นซิกเนเจอร์สูตรพิเศษ ให้รสสัมผัสนุ่มละมุน มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของถั่ว
“ได้แล้วค่ะ ท่านภูผา..” นานาค่อยๆวางแก้วกาแฟที่เขียนชื่อของภูผาลงตรงหน้าคนหน้าเข้ม ซีอีโอหนุ่มค่อยๆเงยหน้าจากโน้ตบุ๊กก็พบดวงตาคู่หวานล้อมกรอบด้วยอายไลน์เนอร์สีเข้ม จ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว
“จะไม่พักสายตาสักหน่อยเหรอคะ”
ร่างอวบในชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินเข้ม ขยับสะโพกเข้ามาพิงเก้าอี้เขาอย่างคุ้นเคย..
แม้จะให้ความเอ็นดูกับนานา เลขาสาววัยยี่สิบสี่ อยู่มาก แต่ภูผากลับคิดกับเธอเหมือนน้องสาว และไม่อยากให้เธอล้ำเส้นเจ้านายลูกน้อง ที่สำคัญภูผาไม่อยากเป็นสมภารกินไก่วัด แม้ว่าแม่เลขาทรงโตเพียรจะทอดสะพานใส่เขามาแรมปี จนสะพานเกือบไหม้ก็หลายครั้ง..
“ขอบใจครับ นานา..วันหนึ่ง วันไหนถ้าคุณลาออกคงไม่มีใครสั่งกาแฟถูกใจให้แน่ๆเลย..” ภูผาพูดหยอก ยกกาแฟที่หอมละมุนขึ้นมาจิบ
บางทีการได้คุยกับนานา เลขาหน้าห้องก็เป็นการคลายเครียดได้ดีเหมือนกัน
“แหมท่านคะ พูดเหมือนคนอื่นไปได้..นานาจะไปลาออกทำไมล่ะคะ..งานที่นี่ดีจะตายไป งานก็สบาย เงินก็ดี ที่สำคัญ..เจ้านายก็น่ารัก ไม่จริงเหรอคะ”
“หมายถึง ท่านไพฑูรย์เหรอครับ..” ภูผาจงใจพูดหยอกเลขาสาว
“ที่ไหนล่ะคะ ท่านก็..”นานายิ้มเขิน หยิบถาดกาแฟใบเล็กขึ้นมาบิดไปมาจนมันเกือบจะหักคามือ
“อ้อ..เย็นนี้ผมมีเลี้ยงมิสเตอร์หว่องอีกแล้วล่ะ คุณนา ยังไงอย่าลืมจองร้านแถวเยาวราชให้ด้วยนะ..”
“มีเลี้ยงอีกแล้วเหรอคะท่าน ก็ไหนว่าจะปิดดีลได้แล้วไงคะ เห็นพวกข้างนอกลือกันให้แซ่ด..”
ภูผาทำหน้ายุ่งอีกครั้ง..
“ที่ไหนได้ล่ะ นี่ผมต้องออกแบบลายกระเบื้องให้เขาใหม่อยู่นี่..ใครว่าปิดดีลได้”
“อุ้ยตาย..จริงๆเหรอคะเนี่ย” นานาทำปากห่อ เหมือนกับไม่อยากเชื่อ..
“ถึงกับต้องออกแบบลายกระเบื้องให้เลยเหรอคะบอส?”
ภูผาพยักหน้าเบาๆ แล้วถอนหายใจทิ้งหนึ่งครั้ง ยอมรับกับตัวเองว่า บางครั้ง..ซีอีโออย่างเขาก็ต้องยอมทำในสิ่งไร้สาระเพื่องานใหญ่ครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไป
ร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ซึ่งถ้ามองจากห้องของเขา สามารถเห็นกรุงเทพฯได้เกือบทั้งเมือง บางครั้ง..ในวันที่ฟ้าเปิด สามารถมองเห็นเทือกเขาตะนาวศรีที่อยู่ทางทิศตะวันตกได้ด้วย..
บ่อยครั้งที่ภูผามองดูเมืองนี้อย่างภูมิใจที่เขาได้มีส่วนสร้างสรรค์ความศิวิไลซ์ของมหานครแห่งนี้ ด้วยความภูมิใจที่ความสามารถจากมันสมองและสองมือของเขาร่วมกับ วอลเด็น เรียลเอสเตส ทำให้เม็ดเงินมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ประเทศนี้ไม่ใช่น้อยๆ ..
ทั้งห้างสรรพสินค้า คอนโดมิเนียมหรูหลายแห่ง อาคารพานิชย์ ล้วนมาจากวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ อย่างเช่น ภูผา..
จังหวะนั้น เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็แผดร้องขึ้น
ภูผามองกลับมาที่โต๊ะ พลางพยักหน้าให้ นานารับโทรศัพท์แทนเขาได้
“ขอเรียนสายท่านภูผาค่ะ..” อีกฝ่ายกรอกเสียงมาตามสาย คาดว่าเป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่ชั้นล่าง
“บอกผ่านดิฉันมาได้เลยค่ะ..” นานาถือโอกาสแสดงความสนิทสนม
“มีแขกมาขอพบค่ะ อ้างว่ามาจากบ้านแห่งดวงดาว ย่านเจริญกรุง อนุญาตให้เข้าพบไหมคะ..”
นานาเห็นเจ้านายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะตอบกลับไป
“เชิญขึ้นมาได้เลยค่ะ ท่านกำลังรออยู่..”
ภูผาขยับตัวนั่งตรง ไม่น่าเชื่อว่า จดหมายที่เขาส่งไปเพียงวันเดียว จะส่งผลให้เจ้าของบ้านทรงโคโลเนียลหลงยุคที่เขาเห็นเมื่อสัปดาห์ก่อน รีบแจ้นมาหาเขาถึงที่นี่..
ซีอีโอหนุ่มยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ ลำพองในฝีมือของตัวเอง คาดว่าปีนี้เขาคงจะปิดดีลทั้งสองที่ได้พร้อมๆกันอย่างไม่ต้องสงสัย..
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามที
“เชิญครับ..”
ประตูห้องบานใหญ่ค่อยๆเปิดออก เลขาสาวเดินนำเด็กสาวคนหนึ่งเข้ามา แล้วก็ขอตัวออกไป
สายตาที่มองกันไปมาระหว่าง ซีอีโอหนุ่มผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังหลักหมื่น กับร่างเล็กบางในชุดกระโปรงสไตล์โบฮีเมียน ต่างจ้องกันไปมา สุดท้าย..ภูผารู้สึกเหมือนจะวูบ..
เขาจำเธอได้แม่นยำ..
ยัยตัวเปี๊ยก..คนที่ทำให้เขาเปียกทั้งตัว
รถโดนล็อคล้อ แถมถูกถ่ายรูปลงโซเชียล
สีหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ทำให้คนที่ยืนอยู่กลางห้องต้องอธิบายตัวเอง
“ฉันได้รับคำเชิญ..จากจดหมายฉบับนี้” มือบางดึงจดหมายออกมาจากซองเอกสาร
“ฉันคือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของ บ้านแห่งดวงดาว..บ้านหลังนั้น..ที่คุณต้องการซื้อไงล่ะ!”
ราวกับถูกหมัดน็อค ภูผาเคยคิดไว้ว่าเขาจะต้องเล่นงานยัยเด็กแสบนี่ให้ได้! แต่ทำไมเรื่องราวกลับตาลปัตรมาเป็นแบบนี้ไปได้..
ตอนที่ 10. เช้าวันใหม่...ชีวิตในเมืองใหญ่ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เสียงเครื่องยนต์และรถราวิ่งกันขวักไขว่ การจราจรโดยภาพรวมติดขัด รถมอเตอร์ไซค์แถวหน้าสุดเตรียมพุ่งทะยานออกไปทันทีที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว...ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติเหมือนทุกๆ วันภูผานอนหลับตาพริ้มเพราะวันนี้เป็นวันหยุด หนำซ้ำยังไม่มีนัดกับใคร..ทว่าแปลก ที่เขากลับรู้สึกเจ็บๆ คันๆ ที่แผ่นหลัง ราวกับมีฝูงมดไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนเตียงนอนราคาแพง ชายหนุ่มปัดมือไปมาด้วยความรำคาญ แต่ความรู้สึกระคายเคืองนั้นกลับไม่หายไปเสียงจราจรภายนอกดังชัดผิดปกติจนน่าแปลกใจเอี๊ยด!!!เสียงรถเมล์เบรกดัง จนหัวหูอื้ออึงภูผาเริ่มหงุดหงิด คิดว่าตัวเองคงลืมปิดหน้าต่างกระจกสองชั้นกันเสียง แถมแสงแดดที่แผดเผาลงมา ก็จ้าจนสายตาแทบพร่ามัว ทั้งที่คอนโดของเขาติดฟิล์มและผ้าม่านกันแสงยูวีอย่างดีอากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อซึมตามแผ่นหลัง“เอ๊ะ...! ทำไมมันร้อนขนาดนี้วะ?”หรือนิติบุคคลคอนโดหรูลืมแจ้งไฟดับ? แย่จริง..ถ้ารู้ล่วงหน้าคงสั่งเลขาฯ จองโรงแรมห้าดาวนอนไปแล้ว... ชายหนุ่มคิดสะระตะวนไปเรื่อยเปื่อยทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่แบบนั้น“ไม่เ
ตอนที่ 9.จู่ๆ อาแปะก็ยื่นตุ๊กตาเด็กผู้หญิงผมยาว ตาโต ตัวขาวๆมาให้เขาตัวหนึ่ง ภูผาถือไว้ในมือ“ไม่ล่ะครับ ผมไม่ชอบของพวกนี้..ไม่รู้จะเอาไปทำไม” ถึงแม้ปากปฏิเสธแต่ก็ยังไม่คืนให้อาแปะ ยังคงถือไว้เล่นๆอย่างนั้น..“ทำไมมาเสียดึกเชียว..มีอะไรกลุ้มใจหรือ ” ชายชราหยุดทำงานชั่วครู่ เอื้อมมือมารินน้ำชาอุ่นๆลงในถ้วยแล้วส่งให้ภูผา เขารับไว้ยกขึ้นจิบเล็กน้อยรสชาติของชาฝาดเฝื่อนนิดหน่อย แต่ทำให้เขารู้สึกสบายท้องขึ้นมาก“ก็มีบ้างฮะ ตามประสาคนทำงาน แต่ก็คงไม่หนักเกินกำลังผมหรอก..”“ก็นั่นสิ ทำเหตุให้ดี เดี๋ยวผลมันก็ดี ใจร้อนทำไม..” อาแปะว่าเนิบๆ พลางจิบน้ำชากินอย่างไม่รีบร้อน“ก่อนจะหวังอะไร ลื้อดูแลพ่อแม่ดีหรือยัง..” จู่ๆอาแปะก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยภูผามองหน้าแกงงๆ ..มันไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหนเลย..“แม่ก็สบายดีนี่ฮะ ผมส่งเงินให้ใช้ทุกเดือนไม่มีขาด”“งั้นก็แล้วไป..คนมักเราพูดดีกับทุกคนนอกบ้าน ยกเว้นพระในบ้าน” พูดจบชายชราก็หัวเราะเบาๆ แต่ภูผากลับรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าเพราะเขาก็อาจรวมอยู่ในข่ายนั้น นานเหลือเกินแล้วที่เขาไม่ได้กลับบ้าน รวมทั้งไม่ค่อยโทรหาแม่อีกต่างหาก..“รอให้ปิดดีลนี้ได
ตอนที่ 8“หึ ๆๆๆ..” เสียงหัวเราะในลำคอแทนคำตอบ บอกเป็นนัยว่า..ไม่เชื่อคนอย่างท่านภูผาสนใจแต่เรื่องที่ตาเนื้อสัมผัสได้เท่านั้น “ผมเคยได้ยินมาว่า มีเจ้าของกิจการรายใหญ่ มักปิดดีลได้ง่ายๆจากการบอกกล่าวสิ่งศักดิ์ที่นี่ก่อนเซ็นสัญญานะครับ..เรื่องนี้คนวงในเขารู้กัน..”“ยังไงนะ..?”เมื่อเอ่ยถึงคนวงใน ซีอีโอหนุ่มดีดตัวขึ้นมานั่งตรงเริ่มสนใจขึ้นมาเสียแล้ว..“เอาง่ายๆว่า แม้แต่คู่แข่งของวอลเดน ก็ยังมาไหว้กันตอนดึกๆเลยครับท่าน โลกนี้มันมีอะไรแน่นอนบ้างล่ะครับ ..อย่างน้อยนะ ผมว่าก็ยังดีกว่าท่านต้องกินหมูหัน เป็ดปักกิ่ง ต่อไปอีกหลายสัปดาห์นะครับ..”“งั้นจอดข้างหน้าเลย ลองลงไปดู..มันจะเป็นไปได้เหรอวะ”“ครับท่าน..”สมพงษ์ยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะตบไฟเลี้ยวซ้าย เพื่อเข้าไปหาที่จอดรถ..บรรยากาศภายในศาลแห่งเทพกวนอู มีร่องรอยของการถวายของแก้บนอยู่ตรงหน้าแท่นบูชา มีทั้งพวงมาลัย ดอกกุหลาบ หัวหมู มีแม้กระทั่งพิซซ่าและไก่ทอด..เดี๋ยวนี้ก็บ่นอะไรกันแปลกๆนะ..ภูผาคิดในใจ..ร่างสูงของภูผาค่อยๆเดินเข้าไปภายในอาคารเก่าแก่ อย่างคนที่ไม่คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้ .. ซีอีโอหนุ่มเดินตามคนอื่นๆไปตามทางเดินที่ปูด้วยกระเบื้อ
ตอนที่ 7.“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ..คุณภู..”ภูผาเห็นลูกค้ารุ่นใหญ่หัวเราะ ก็เลยต้องหัวเราะตามไปด้วยอย่างอารมณ์ดี“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ครับผม..”“ยัง...ยังก่อนคุณภูผา! ตอนนี้ยังไม่เซ็นหรอก!”มิสเตอร์หว่องตบไหล่เขาดังฉาด!หัวเราะต่ออย่างสนุกสนาน ราวกับเพิ่งได้ฟังมุกตลกที่ขำที่สุดในรอบปี“...........”รอยยิ้มของซีอีโอหนุ่มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ปากกาปลอกทองในมือสั่นระริก...หูสองข้างเริ่มอื้ออึงเหมือนมีควันร้อน ๆ แทบจะพวยพุ่งออกมาจากหูของซีอีโอหนุ่มด้วยความฟิวส์ขาดและภูผายังคงยิ้มค้างอยู่‘ยังไม่เซ็น... แล้วที่กูกินเมนูซ้ำกันมาห้าวันจนหน้าจะกลายเป็นติ่มซำอยู่แล้วนี่คืออะไรวะครับ!!!’ ปัง!ร่างสูงลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะอาหารเสียงดังสนั่นจนถ้วยชาสะเทือน“เซ็นเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้หว่อง! ไม่งั้นมึงตายตรงนี้แหละ!”..........“คุณภูผาครับ... คุณภูผาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เห็นนิ่งไป?”เสียงของมิสเตอร์หว่องปลุกให้ภูผาสะดุ้ง! หลุดออกจากจินตนาการภาพลักษณ์สุดโหดของตัวเองในหัว...“ค..ครับ..” ซีอีโอหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กระพริบตาปริบ ๆ มองภาพความจริงตรงหน้า ที่เขายังคงนั่งหลังตรง ยิ้มแย้มแจ่มใส มือสองข้างประสานกันอยู่บนตักอย
โชคยังเข้าข้างที่ภูผามีชุดทำงานสำรองติดห้องไว้สี่ห้าชุด แม้จะไม่หรูหราเท่าสูทอามานี่ตัวเดิมที่ยัยเด็กแสบทำเปียกเป็นครั้งที่สอง แต่ก็น่าจะดีพอสำหรับดินเนอร์กับมิสเตอร์จอนนี่ หว่อง ในค่ำนี้..เจอกันครั้งแรก...เธอสาดน้ำใส่เขาส่วนครั้งที่สอง... ก็สาดกาแฟ“ครั้งที่สามจะเป็นอะไรดีล่ะ...ยัยเพียงดิน!”ภูผากัดฟันกรอดพลางขยับปมเนคไทให้เข้าที่อยู่หน้ากระจกแปลกชะมัด...ความจริงเขาน่าจะโกรธจนไม่อยากเห็นแก่หน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีก แต่ลึกๆ ภูผากลับมีความรู้สึกท้าทายว่า หากตื๊อเพิ่มอีกนิดต้องสำเร็จแน่!ทว่า...กุญแจสำคัญอยู่ตรงไหนกันล่ะ เขาต้องทำอย่างไร ยัยเด็กดื้อคนนั้นถึงจะยอมใจอ่อนเซ็นสัญญาให้เขาแต่โดยดี เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้เป็นสายจากสมพงษ์ คนขับรถคู่ใจของเขาเอง ได้เวลาที่เขาต้องกลับไปสวมบทบาทนักธุรกิจใหญ่ ผู้แสนจะเพลิดเพลินกับการเลี้ยงรับรองลูกค้า ทั้งที่ในใจอยากจะปิดดีลให้จบๆ ไปสักที “ท่านภูผาครับ...ผมวนรถมารออยู่หน้าลิฟต์แล้วครับ” สมพงษ์รายงานเสียงสุภาพ ร่างสูงรวบเอกสารสำคัญลงกระเป๋า ก้าวเดินออกไปพลางปรายสา
ตอนที่ 5“ฉันได้รับคำเชิญ..จากจดหมายฉบับนี้” มือบางดึงจดหมายออกมาจากซองเอกสาร“ฉันคือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของ บ้านแห่งดวงดาว..บ้านหลังนั้น..ที่คุณต้องการซื้อไงล่ะ!”ราวกับถูกหมัดน็อค ภูผาเคยคิดไว้ว่าเขาจะต้องเล่นงานยัยเด็กแสบนี่ให้ได้! แต่ทำไมเรื่องราวกลับตาลปัตรมาเป็นแบบนี้ไปได้..อย่างไรเสีย..ซีอีโอหน้ามั่นอย่างภูผาก็ไม่ยอมเสียฟอร์มอยู่วันยังค่ำ..“ตายจริง! ถ้ายังงั้นผมคงต้องขอโทษที่เสียมารยาทกับคุณวันนั้น ผมนี่..มีตาหามีแววไม่จริงๆเลยนะครับ..”ใบหน้าหวานกระตุกยิ้มเล็กน้อยๆ เมื่อได้เห็นลีลาสวมหน้ากากแบบนักธุรกิจของภูผาเปลี่ยนแปลงไวเหลือเกินนะ ..“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อันที่จริงเป็นฉันเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียมารยาทกับคุณ..คือ ตรงที่คุณไปยืนส่องบ้านวันนั้น ปกติไม่ค่อยมีคนผ่านไปหรอกค่ะ อาจจะมีบ้าง ก็แต่พวกที่มีเจตนาไม่ดีเสียมากกว่า..” ปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่สายตาของเธอฟ้องว่าหมายถึง..เขานั่นแหละคือ พวกที่มีเจตนาไม่ดีภูผาเริ่มหวั่นๆใจ ว่าการเจรจาครั้งน







