Home / แฟนตาซี / ปาฏิหาริย์รักท่านCEO : La Maison des Étoiles / 10. นี่มันเรื่องบ้าอะไรครับเนี่ย... !!

Share

10. นี่มันเรื่องบ้าอะไรครับเนี่ย... !!

last update publish date: 2026-11-12 20:36:42

ตอนที่ 10. 

เช้าวันใหม่...

ชีวิตในเมืองใหญ่ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เสียงเครื่องยนต์และรถราวิ่งกันขวักไขว่ การจราจรโดยภาพรวมติดขัด รถมอเตอร์ไซค์แถวหน้าสุดเตรียมพุ่งทะยานออกไปทันทีที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว...ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติเหมือนทุกๆ วัน

ภูผานอนหลับตาพริ้มเพราะวันนี้เป็นวันหยุด หนำซ้ำยังไม่มีนัดกับใคร..ทว่าแปลก ที่เขากลับรู้สึกเจ็บๆ คันๆ ที่แผ่นหลัง ราวกับมีฝูงมดไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนเตียงนอนราคาแพง ชายหนุ่มปัดมือไปมาด้วยความรำคาญ แต่ความรู้สึกระคายเคืองนั้นกลับไม่หายไป

เสียงจราจรภายนอกดังชัดผิดปกติจนน่าแปลกใจ

เอี๊ยด!!!

เสียงรถเมล์เบรกดัง จนหัวหูอื้ออึง

ภูผาเริ่มหงุดหงิด คิดว่าตัวเองคงลืมปิดหน้าต่างกระจกสองชั้นกันเสียง แถมแสงแดดที่แผดเผาลงมา ก็จ้าจนสายตาแทบพร่ามัว ทั้งที่คอนโดของเขาติดฟิล์มและผ้าม่านกันแสงยูวีอย่างดี

อากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อซึมตามแผ่นหลัง

“เอ๊ะ...! ทำไมมันร้อนขนาดนี้วะ?”

หรือนิติบุคคลคอนโดหรูลืมแจ้งไฟดับ? แย่จริง..ถ้ารู้ล่วงหน้าคงสั่งเลขาฯ จองโรงแรมห้าดาวนอนไปแล้ว... ชายหนุ่มคิดสะระตะวนไปเรื่อยเปื่อยทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่แบบนั้น

“ไม่เป็นไรน่า สักพักไฟก็คงติด คอนโดระดับนี้ไม่เคยปล่อยให้ดับนานหรอก...” เขาพึมพำปลอบใจตัวเอง ทำท่าจะเคลิ้มหลับต่อ

แต่แล้ว...กลับรู้สึกถึงสัมผัสเปียกชื้น สาก และเหนอะหนะ ลากผ่านเข้าที่แก้มและริมฝีปาก!

“งื้ดๆๆๆ ...” เสียงลมหายใจฟืดฟาดพร้อมเสียงครางแปลกประหลาดดังอยู่ชิดรูหู!

ภูผาขนลุกซู่! สะบัดหน้าหนีด้วยความขยะแขยง แต่เจ้าของสัมผัสเปียกชื้นนั้นกลับไม่ยอมหยุด มันเริ่มดึง รั้ง และงับเสื้อเขาเบาๆ ราวกับพยายามจะปลุก

“โฮ่งๆๆ ... งื้ดๆๆ ...”

เสียงหมา...!?

คอนโดหรูห้ามเลี้ยงสัตว์เด็ดขาด! แล้วหมาที่ไหนมันหลุดเข้ามาอยู่ในห้องนอนชั้นสูงสุดของเขาวะ!!

ภูผาเบิ่งตา! สะดุ้งผุดลุกขึ้นนั่งชันเข่าทันที

ภาพแรกที่กระแทกเข้าเต็มสองตาคือ เจ้าหมาน้อยพันธุ์ไทย ขนสีขาวสะอาด หน้าตากรุ่มกริ่ม กำลังยื่นหน้าเข้ามาจ้องตาเขาระยะเผาขน!

“เฮ้ยย...!!!”

ภูผาตาโตเท่าไข่ห่าน สมองหยุดการทำงานไปชั่วขณะ เขาหันขวับมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงงสับสนที่สุดในชีวิต!

ที่นี่ไม่ใช่ห้องเพนท์เฮาส์! ไม่มีเตียงคิงไซส์! ไม่มีเพดานสูงลิ่ว หรือกระจกบานโตมองเห็นวิวเมือง!

“นี่มัน...ที่ไหนวะเนี่ย!?” เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ

สิ่งที่ล้อมรอบตัวเขาอยู่ตอนนี้ คือลานคอนกรีตโล่งกว้างใต้สะพานข้ามแยกขนาดใหญ่! ตรงที่เขานั่งอยู่มีเพียงลังกระดาษเก่าๆ ปูรองพื้นพอดีตัว รอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนแปลกหน้าที่นุ่งห่มเสื้อผ้ามอซอปานเศษผ้า บ้างก็นั่งก้มหน้าก้มตากินข้าวถุง บ้างก็กำลังนั่งคัดแยกขยะจำพวกกระป๋องอลูมินเนียม กระดาษกล่องอยู่อย่าง ขมักขะเม้น!

ชุมชนคนไร้บ้าน...! จุดต่ำที่สุดในโครงสร้างสังคมที่ภูผาเคยเดินผ่านไม่เคยแม้แต่จะเหลือบมอง!

แต่เขากำลังนั่งอยู่ตรงนี้จริงๆ ..กลิ่นเหม็นอับของขยะและน้ำครำในคลองโชยมาตามลม

“กู..กูฝันไปแน่ๆ ฝันร้าย! ผีอำ! สมองกระทบกระเทือน!”

ภูผาพูดตะกุกตะกัก หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก เขารีบหลับตาปี๋ ล้มตัวลงนอนบนกล่องกระดาษแผ่นเดิม เอาดึงมือมาประสานกันไว้ที่หน้าอก พยายามรวบรวมสติบอกตัวเองว่า..เดี๋ยวพอลืมตา ทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ...

“โฮ่งๆๆ!”

เจ้าตูบสีนวลตัวเดิมยื่นหน้าเข้ามาเห่าอัดข้างหูจนแก้วหูแทบแตก พร้อมกับเอาอุ้งเท้าเปื้อนโคลนมาตะปบเข้าที่หน้าอกของเขาจังๆ!

“เจ็บ! ชัดเจนขนาดนี้...เฮ้ย! สรุปมึงเป็นหมาจริงๆ เหรอวะเนี่ย ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม!?”

“โฮ่ง!” มันเห่าขานรับเสียงดังฟังชัด ราวกับจะยืนยันความจริงอันโหดร้าย

“ฉิบหายแล้ว! โอ๊ยยย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!!”

ภูผาสติแตก! เขายกมือขึ้นกุมหัว แล้วก็ต้องช็อกซ้ำสองเมื่อรู้สึกถึงความเหนียวเหนอะของเส้นผมที่เหมือนไม่เคยเจอยาสระผมมาแรมเดือน! เขาก้มลงมองสภาพตัวเองอย่างพิจารณา...

ก่อนนอนเขาสวมชุดนอนราคาหลักหมื่น!? ทว่าตอนนี้..บนเรือนร่างของซีอีโอหมื่นล้านกลับกลายเป็น เสื้อยืดแถมสีทาบ้าน สีชมพูพาสเทลหวานแหวว สภาพย้วยยาน แถมยังมีคราบสีแห้งกรังติดอยู่! ภูผาดึงเสื้อขึ้นมาดม ก่อนจะผงะถอยหลังแทบอ้วกด้วยกลิ่นเหม็นอับรุนแรง ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาดเก่า ปลายขาขาดวิ่น และรองเท้าผ้าใบสีขาวที่เน่าจนกลายเป็นสีเทาดำ...

สภาพเขาตอนนี้...ทั้งเก่า ทั้งขาด ทั้งเหม็น ไม่ต่างอะไรกับขยะเดินได้!

“ไม่จริง... ไม่จริงสิวะ!”

ภูผารีบเอามือตบหน้าตัวเองดัง เพียะ! เพียะ! จนแก้มขึ้นรอยแดง ความเจ็บแล่นปราดเข้าสู่สมอง แต่มุมมองรอบตัวก็ยังคงเหมือนเดิม! เขายังคงนั่งอยู่ใต้สะพานลอย มีฝุ่นควันรถลอยฟุ้ง และมีเจ้าสีนวลนั่งเอียงคอไปมา มันจ้องหน้าเขาอย่างสงสัย

“กระเป๋าสตางค์...โทรศัพท์! มือถือกูอยู่ไหน!”

ชายหนุ่มลนลาน ล้วงค้นตามกระเป๋ากางเกง ยิ่งค้นก็ยิ่งพบแต่ความว่างเปล่า ไม่มีนาฬิกาหรูเรือนแสน ไม่มีสมาร์ตโฟน ไม่มีกระเป๋าเงินและธนบัตรใบเทา...

ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง!!!

แล้วคำพูดเนิบๆ ของอาแปะนิรนามเมื่อคืน ก็แล่นกลับเข้ามาในหัวเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ...

‘หากวันนึง ลื้อไม่มีงานทำขึ้นมาจริงๆ ลื้อจะทำยังไง...’

ตาของภูผาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ขนหัวลุกชูชันไปทั้งตัว!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ปาฏิหาริย์รักท่านCEO : La Maison des Étoiles   10. นี่มันเรื่องบ้าอะไรครับเนี่ย... !!

    ตอนที่ 10. เช้าวันใหม่...ชีวิตในเมืองใหญ่ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เสียงเครื่องยนต์และรถราวิ่งกันขวักไขว่ การจราจรโดยภาพรวมติดขัด รถมอเตอร์ไซค์แถวหน้าสุดเตรียมพุ่งทะยานออกไปทันทีที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว...ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติเหมือนทุกๆ วันภูผานอนหลับตาพริ้มเพราะวันนี้เป็นวันหยุด หนำซ้ำยังไม่มีนัดกับใคร..ทว่าแปลก ที่เขากลับรู้สึกเจ็บๆ คันๆ ที่แผ่นหลัง ราวกับมีฝูงมดไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนเตียงนอนราคาแพง ชายหนุ่มปัดมือไปมาด้วยความรำคาญ แต่ความรู้สึกระคายเคืองนั้นกลับไม่หายไปเสียงจราจรภายนอกดังชัดผิดปกติจนน่าแปลกใจเอี๊ยด!!!เสียงรถเมล์เบรกดัง จนหัวหูอื้ออึงภูผาเริ่มหงุดหงิด คิดว่าตัวเองคงลืมปิดหน้าต่างกระจกสองชั้นกันเสียง แถมแสงแดดที่แผดเผาลงมา ก็จ้าจนสายตาแทบพร่ามัว ทั้งที่คอนโดของเขาติดฟิล์มและผ้าม่านกันแสงยูวีอย่างดีอากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อซึมตามแผ่นหลัง“เอ๊ะ...! ทำไมมันร้อนขนาดนี้วะ?”หรือนิติบุคคลคอนโดหรูลืมแจ้งไฟดับ? แย่จริง..ถ้ารู้ล่วงหน้าคงสั่งเลขาฯ จองโรงแรมห้าดาวนอนไปแล้ว... ชายหนุ่มคิดสะระตะวนไปเรื่อยเปื่อยทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่แบบนั้น“ไม่เ

  • ปาฏิหาริย์รักท่านCEO : La Maison des Étoiles   9.คนที่รอได้เสมอ..

    ตอนที่ 9.จู่ๆ อาแปะก็ยื่นตุ๊กตาเด็กผู้หญิงผมยาว ตาโต ตัวขาวๆมาให้เขาตัวหนึ่ง ภูผาถือไว้ในมือ“ไม่ล่ะครับ ผมไม่ชอบของพวกนี้..ไม่รู้จะเอาไปทำไม” ถึงแม้ปากปฏิเสธแต่ก็ยังไม่คืนให้อาแปะ ยังคงถือไว้เล่นๆอย่างนั้น..“ทำไมมาเสียดึกเชียว..มีอะไรกลุ้มใจหรือ ” ชายชราหยุดทำงานชั่วครู่ เอื้อมมือมารินน้ำชาอุ่นๆลงในถ้วยแล้วส่งให้ภูผา เขารับไว้ยกขึ้นจิบเล็กน้อยรสชาติของชาฝาดเฝื่อนนิดหน่อย แต่ทำให้เขารู้สึกสบายท้องขึ้นมาก“ก็มีบ้างฮะ ตามประสาคนทำงาน แต่ก็คงไม่หนักเกินกำลังผมหรอก..”“ก็นั่นสิ ทำเหตุให้ดี เดี๋ยวผลมันก็ดี ใจร้อนทำไม..” อาแปะว่าเนิบๆ พลางจิบน้ำชากินอย่างไม่รีบร้อน“ก่อนจะหวังอะไร ลื้อดูแลพ่อแม่ดีหรือยัง..” จู่ๆอาแปะก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยภูผามองหน้าแกงงๆ ..มันไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหนเลย..“แม่ก็สบายดีนี่ฮะ ผมส่งเงินให้ใช้ทุกเดือนไม่มีขาด”“งั้นก็แล้วไป..คนมักเราพูดดีกับทุกคนนอกบ้าน ยกเว้นพระในบ้าน” พูดจบชายชราก็หัวเราะเบาๆ แต่ภูผากลับรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าเพราะเขาก็อาจรวมอยู่ในข่ายนั้น นานเหลือเกินแล้วที่เขาไม่ได้กลับบ้าน รวมทั้งไม่ค่อยโทรหาแม่อีกต่างหาก..“รอให้ปิดดีลนี้ได

  • ปาฏิหาริย์รักท่านCEO : La Maison des Étoiles   8.ของบางอย่างซื้อไม่ได้!

    ตอนที่ 8“หึ ๆๆๆ..” เสียงหัวเราะในลำคอแทนคำตอบ บอกเป็นนัยว่า..ไม่เชื่อคนอย่างท่านภูผาสนใจแต่เรื่องที่ตาเนื้อสัมผัสได้เท่านั้น “ผมเคยได้ยินมาว่า มีเจ้าของกิจการรายใหญ่ มักปิดดีลได้ง่ายๆจากการบอกกล่าวสิ่งศักดิ์ที่นี่ก่อนเซ็นสัญญานะครับ..เรื่องนี้คนวงในเขารู้กัน..”“ยังไงนะ..?”เมื่อเอ่ยถึงคนวงใน ซีอีโอหนุ่มดีดตัวขึ้นมานั่งตรงเริ่มสนใจขึ้นมาเสียแล้ว..“เอาง่ายๆว่า แม้แต่คู่แข่งของวอลเดน ก็ยังมาไหว้กันตอนดึกๆเลยครับท่าน โลกนี้มันมีอะไรแน่นอนบ้างล่ะครับ ..อย่างน้อยนะ ผมว่าก็ยังดีกว่าท่านต้องกินหมูหัน เป็ดปักกิ่ง ต่อไปอีกหลายสัปดาห์นะครับ..”“งั้นจอดข้างหน้าเลย ลองลงไปดู..มันจะเป็นไปได้เหรอวะ”“ครับท่าน..”สมพงษ์ยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะตบไฟเลี้ยวซ้าย เพื่อเข้าไปหาที่จอดรถ..บรรยากาศภายในศาลแห่งเทพกวนอู มีร่องรอยของการถวายของแก้บนอยู่ตรงหน้าแท่นบูชา มีทั้งพวงมาลัย ดอกกุหลาบ หัวหมู มีแม้กระทั่งพิซซ่าและไก่ทอด..เดี๋ยวนี้ก็บ่นอะไรกันแปลกๆนะ..ภูผาคิดในใจ..ร่างสูงของภูผาค่อยๆเดินเข้าไปภายในอาคารเก่าแก่ อย่างคนที่ไม่คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้ .. ซีอีโอหนุ่มเดินตามคนอื่นๆไปตามทางเดินที่ปูด้วยกระเบื้อ

  • ปาฏิหาริย์รักท่านCEO : La Maison des Étoiles   7.ดีลนรกกับซีอีโอหัวร้อน

    ตอนที่ 7.“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ..คุณภู..”ภูผาเห็นลูกค้ารุ่นใหญ่หัวเราะ ก็เลยต้องหัวเราะตามไปด้วยอย่างอารมณ์ดี“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ครับผม..”“ยัง...ยังก่อนคุณภูผา! ตอนนี้ยังไม่เซ็นหรอก!”มิสเตอร์หว่องตบไหล่เขาดังฉาด!หัวเราะต่ออย่างสนุกสนาน ราวกับเพิ่งได้ฟังมุกตลกที่ขำที่สุดในรอบปี“...........”รอยยิ้มของซีอีโอหนุ่มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ปากกาปลอกทองในมือสั่นระริก...หูสองข้างเริ่มอื้ออึงเหมือนมีควันร้อน ๆ แทบจะพวยพุ่งออกมาจากหูของซีอีโอหนุ่มด้วยความฟิวส์ขาดและภูผายังคงยิ้มค้างอยู่‘ยังไม่เซ็น... แล้วที่กูกินเมนูซ้ำกันมาห้าวันจนหน้าจะกลายเป็นติ่มซำอยู่แล้วนี่คืออะไรวะครับ!!!’ ปัง!ร่างสูงลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะอาหารเสียงดังสนั่นจนถ้วยชาสะเทือน“เซ็นเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้หว่อง! ไม่งั้นมึงตายตรงนี้แหละ!”..........“คุณภูผาครับ... คุณภูผาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เห็นนิ่งไป?”เสียงของมิสเตอร์หว่องปลุกให้ภูผาสะดุ้ง! หลุดออกจากจินตนาการภาพลักษณ์สุดโหดของตัวเองในหัว...“ค..ครับ..” ซีอีโอหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กระพริบตาปริบ ๆ มองภาพความจริงตรงหน้า ที่เขายังคงนั่งหลังตรง ยิ้มแย้มแจ่มใส มือสองข้างประสานกันอยู่บนตักอย

  • ปาฏิหาริย์รักท่านCEO : La Maison des Étoiles   6. เป็ดตัวที่ห้า

    โชคยังเข้าข้างที่ภูผามีชุดทำงานสำรองติดห้องไว้สี่ห้าชุด แม้จะไม่หรูหราเท่าสูทอามานี่ตัวเดิมที่ยัยเด็กแสบทำเปียกเป็นครั้งที่สอง แต่ก็น่าจะดีพอสำหรับดินเนอร์กับมิสเตอร์จอนนี่ หว่อง ในค่ำนี้..เจอกันครั้งแรก...เธอสาดน้ำใส่เขาส่วนครั้งที่สอง... ก็สาดกาแฟ“ครั้งที่สามจะเป็นอะไรดีล่ะ...ยัยเพียงดิน!”ภูผากัดฟันกรอดพลางขยับปมเนคไทให้เข้าที่อยู่หน้ากระจกแปลกชะมัด...ความจริงเขาน่าจะโกรธจนไม่อยากเห็นแก่หน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีก แต่ลึกๆ ภูผากลับมีความรู้สึกท้าทายว่า หากตื๊อเพิ่มอีกนิดต้องสำเร็จแน่!ทว่า...กุญแจสำคัญอยู่ตรงไหนกันล่ะ เขาต้องทำอย่างไร ยัยเด็กดื้อคนนั้นถึงจะยอมใจอ่อนเซ็นสัญญาให้เขาแต่โดยดี เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้เป็นสายจากสมพงษ์ คนขับรถคู่ใจของเขาเอง ได้เวลาที่เขาต้องกลับไปสวมบทบาทนักธุรกิจใหญ่ ผู้แสนจะเพลิดเพลินกับการเลี้ยงรับรองลูกค้า ทั้งที่ในใจอยากจะปิดดีลให้จบๆ ไปสักที “ท่านภูผาครับ...ผมวนรถมารออยู่หน้าลิฟต์แล้วครับ” สมพงษ์รายงานเสียงสุภาพ ร่างสูงรวบเอกสารสำคัญลงกระเป๋า ก้าวเดินออกไปพลางปรายสา

  • ปาฏิหาริย์รักท่านCEO : La Maison des Étoiles   5.กาแฟแก้วโปรด

    ตอนที่ 5“ฉันได้รับคำเชิญ..จากจดหมายฉบับนี้” มือบางดึงจดหมายออกมาจากซองเอกสาร“ฉันคือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของ บ้านแห่งดวงดาว..บ้านหลังนั้น..ที่คุณต้องการซื้อไงล่ะ!”ราวกับถูกหมัดน็อค ภูผาเคยคิดไว้ว่าเขาจะต้องเล่นงานยัยเด็กแสบนี่ให้ได้! แต่ทำไมเรื่องราวกลับตาลปัตรมาเป็นแบบนี้ไปได้..อย่างไรเสีย..ซีอีโอหน้ามั่นอย่างภูผาก็ไม่ยอมเสียฟอร์มอยู่วันยังค่ำ..“ตายจริง! ถ้ายังงั้นผมคงต้องขอโทษที่เสียมารยาทกับคุณวันนั้น ผมนี่..มีตาหามีแววไม่จริงๆเลยนะครับ..”ใบหน้าหวานกระตุกยิ้มเล็กน้อยๆ เมื่อได้เห็นลีลาสวมหน้ากากแบบนักธุรกิจของภูผาเปลี่ยนแปลงไวเหลือเกินนะ ..“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อันที่จริงเป็นฉันเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียมารยาทกับคุณ..คือ ตรงที่คุณไปยืนส่องบ้านวันนั้น ปกติไม่ค่อยมีคนผ่านไปหรอกค่ะ อาจจะมีบ้าง ก็แต่พวกที่มีเจตนาไม่ดีเสียมากกว่า..” ปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่สายตาของเธอฟ้องว่าหมายถึง..เขานั่นแหละคือ พวกที่มีเจตนาไม่ดีภูผาเริ่มหวั่นๆใจ ว่าการเจรจาครั้งน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status