ตอนที่ 7 ผู้บุกรุก

ลินากลับมาที่ห้องเช่าพร้อมกับขนม นมและบะหมี่ที่เธอซื้อมาเมื่อครู่นี้ และไขกุญแจเข้าไปในห้อง

"ทำไมวันนี้อากาศมันร้อนจังนะ" หญิงสาวเดินเหงื่อท่วมตัวเข้าไปในห้องนอนแล้วเปิดแอร์ทิ้งเอาไว้ เพื่อที่ว่าเวลาอาบน้ำเสร็จจะได้กระโดดขึ้นเตียงเลย

หญิงสาวร่างบางในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอรัดติ้ว เปิดห่อบะหมี่แกะใส่ชามแล้วจัดการต้มน้ำร้อนและทิ้งซองบะหมี่ลงในถังขยะ แต่เธอก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งอยู่ในนั้น

"เครื่องดื่มชูกำลัง" หญิงสาวเห็นขวดพวกนั้นอยู่ในถังขยะในห้องครัว หรือว่าเธอจะเข้าห้องผิด

แต่ของใช้ภายในห้องก็ของเธอทั้งนั้น หรือว่าจะเป็นขโมย หญิงสาวเริ่มใจคอไม่ดีเพราะช่วงหลังมานี้มีอะไรเกิดขึ้นแปลกๆ กับเธอเยอะมาก เธอจึงเลยเดินสำรวจรอบห้องอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าจะไม่มีขโมยเข้ามาแอบแฝงจริงๆ ไม่มีอะไรที่ผิดปกตินอกจากเครื่องดื่มชูกำลังที่อยู่ในถังขยะเท่านั้น

 อาจจะเป็นแสนดีที่เข้ามาเมื่อครั้งก่อนแล้วกินของพวกนี้ก็ได้ เธอเองอาจไม่ทันได้เห็น แต่มันไม่ควรจะเยอะแบบนี้ไหม ไม่หรอกแสนดีมาบ่อยเลยกินเยอะก็แค่นั้น ความคิดในหัวของหญิงสาวกำลังต่อสู้กันไปมาจนเกิดความกลัวขึ้นมานิดๆ แต่ก็ต้องยอมแพ้เพราะขโมยที่ไหนจะเข้ามาในห้องของเธอไม่มีอะไรให้ขโมยสักหน่อย

หลังจากที่ลินากินบะหมี่เสร็จจึงเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำที่อยู่แยกห้องนอนมาอีกที เพราะห้องเช่าที่เธออยู่ถูกจัดแบ่งเป็นโซนให้เธอได้สะดวกสบายอยู่บ้างถึงพื้นที่จะเล็กแต่การใช้สอยถือว่าคุ้ม

กรุ๊งกริ๊งๆๆๆ เสียงกังสดาลที่แขวนอยู่ตรงประตูหน้าห้องดังขึ้นอีกแล้ว มันเป็นกังสดาลที่เธอเพิ่งซื้อมาใหม่ตั้งแต่กลับมาจากบ้านที่ต่างจังหวัด เพราะเธอก็เริ่มชอบเสียงของมันซะแล้ว ถึงศีรษะของหญิงสาวจะสูงไม่ถึง แต่เวลาเดินผ่านประตูเธอก็ชอบเอามือไปตีกังสดาลให้เกิดเสียงใสๆ นั้นอยู่เสมอ

หญิงสาวรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วออกมาใส่เสื้อผ้าด้วยใจ ตุ๋มๆ ต่อมๆ กังวลไปต่างๆ นานากลัวว่าจะเป็นขโมยที่บุกเข้ามาจริงๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอจะทำอย่างไรดี

ลินาเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปก็เหลือบไปเห็นแก้วกาแฟสองแก้วที่วางอยู่บนชั้นวางหนังสือ มันแทบจะทำให้หัวใจของเธอจะกระเด็นออกมาให้ได้ ปาวกะคือคนแรกที่เธอสงสัย หรือว่าเขาจะอยู่ที่นี่งั้นหรือ หญิงสาวค่อยๆ เดินไปเปิดไฟในห้องนอน เมื่อเธอเดินเข้าไปภายในห้องนอนของตัวเองแอร์ที่เปิดมันเย็นฉ่ำจนเธอต้องกอดตัวเองเพราะความหนาวเย็นสะท้าน

"นี่ฉันเปิดแอร์จนหนาวขนาดนี้เลยเหรอ" หญิงสาวหยิบรีโมทขึ้นมาดูตัวเลขที่ขึ้นหน้าจอใสๆ แล้วเหลือบมองไปยังเตียงนอนของตัวเอง มีแมวสีขาวนอนอยู่ เธอรู้สึกคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี แมวตัวนี้อาจจะเป็นแมวของปาวกะ 

แต่เธอก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแมวที่นอนอยู่บนเตียงกลับเดินไปที่หน้ากระจกและทาโลชั่นตามซอกคอและแขนขา ก่อนจะดึงยางรัดผมออกปล่อยผมให้สยายไปตามแผ่นหลังบางที่ใส่ชุดนอนแขนยาวสีขาวกางเกงขาสั้นและแอบมองแมวตัวนั้นผ่านกระจก มันยังคงนอนนิ่งไม่ขยับเปลี่ยนท่าแต่อย่างใด แถมยังหายใจจนท้องกระเพื่อมเป็นจังหวะอีกด้วย ลินากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แล้วค่อยๆ เดินตรงไปยังเตียงนอนที่มีแมวนอนอยู่

"ไม่หรอก พี่ไม่อุ้มหนูแล้วแหละแล้วก็ไม่จูบด้วย พี่ไม่ชอบไฟดับแบบนั้นอีกแล้ว" เธอค่อยๆ แทรกตัวลงนอนไปในผ้าห่ม อุณหภูมิในห้องเย็นฉ่ำจนเธอรู้สึกแสบจมูก ร่างเล็กจึงพลิกตัวนอนตะแคงข้างหันหน้าไปทางแมวสีขาวที่นอนนิ่งอยู่ มันคงเชื่องมากจริงๆ เพราะไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยสักนิด

"คงเป็นแมวของปาวกะสินะ เจ้าของไปไหนแล้วล่ะทำไมถึงเอามาทิ้งไว้ที่นี่ พี่ได้ยินว่าปาวกะถูกลงโทษ แต่ยังไงก็ขอบคุณเขานะที่ช่วยพ่อของพี่เอาไว้" ลินาพูดไปพร้อมกับเอามือลูบไปที่คางของมันอย่างเบามือ

พึ่บ! ไฟดับ

"สาบานว่าเมื่อกี้ไม่ได้จูบ" ลินาพูดพร้อมกับรีบลุกจากเตียงนอนอย่างลนๆ แต่ทันใดนั้นก็มีมือหนาใหญ่มารั้งเอวของเธอเอาไว้ ไม่ให้เธอลุกไปจากอ้อมแขนที่แข็งแรงนั้นได้

“ปล่อยนะ คุณเป็นใครโจรเหรอ ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ” ลินาดิ้นคลุกอยู่ในอ้อมแขนที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครที่เข้ามาถึงในห้องของเธอขนาดนี้

“ข้าเอง อคิราห์” เสียงแหบพร่าพูดอย่างอ่อนแรงแต่เขาก็ยังไม่คลายอ้อมแขนนั้นออกจากหญิงสาว

“ปาวกะเหรอ” หญิงสาวพูด

“อย่าเรียกข้าว่าปาวกะ เดี๋ยวมีใครมาได้ยิน เรียกข้าอคิราห์”

“จะปาวกะหรืออคิราห์ยังไงก็คนเดียวกันอยู่แล้ว ทำไมต้องให้หนูเรียกอคิราห์ให้สับสนด้วย”

“จงเรียกข้าว่า อคิราห์” หญิงสาวไม่ตอบได้แต่ฟังนิ่งเงียบในห้องที่มันมืดแต่ยังโชคดีที่พอจะมีไฟจากทางหน้าต่างสาดส่องเข้ามาสลัวๆ ทำให้มองเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าอยู่บ้าง

ทั้งที่อุณหภูมิห้องเย็นขนาดนี้ แต่ทำไมตัวของเขาถึงอุ่นได้ถึงเพียงนี้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของเขาลอยเข้ามาแตะจมูกของหญิงสาวจนเธอเผลอหลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกที่ผ่อนคลายอย่างไม่ถูก

"หนูไม่ชอบความมืดแบบนี้ คุณช่วยทำให้ไฟติดได้ไหม" หญิงสาวดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขาและเงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มที่มีกลิ่นหอมตลอดเวลา พร้อมกับลมหายใจที่ร้อนผ่าวของเขาที่มากระทบกับหน้าผากของหญิงสาวพอดี และแล้วไฟภายในห้องก็ติดทำให้เห็นใบหน้าของชายที่นอนอยู่ชัดขึ้นมาอีก

“ใบหน้าของคุณ” ลินาเอามือปิดปากเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเพราะเธอแทบจะไม่เคยเห็นเขาในสภาพแบบนี้เลย