ログインสิ่งที่เมิ่งเฉิงซ่งส่งให้เธอคือคลิปจากกล้องวงจรปิดช่วงหนึ่งก็คือช่วงที่ภาพจากกล้องของโรงเรียนดับหายไปนั่นเองเจี่ยนจือตกใจมาก “นายเอามาได้ยังไง?”“ฉันมีวิธีของฉัน เธอไม่ต้องสนหรอก” เมิ่งเฉิงซ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “เธอแค่รู้ว่าเป็นใครก็พอ เรื่องหลังจากนี้ ฉันจะคิดหาวิธีเอง”เจี่ยนจือจ้องมองเขา “ช่วงบ่ายที่นายลาไปทำธุระ อย่าบอกนะว่าไปทำเรื่องนี้มาน่ะ?”เมิ่งเฉิงซ่งยิ้มแต่ไม่ตอบ“เมิ่งเฉิงซ่ง...” เจี่ยนจือรู้สึกว่าเสียงของตัวเองแหบเล็กน้อย เธอกระแอม พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูนิ่ง “ตกลงนายเอามาได้ยังไง? นายจะใช้ประโยคที่ว่า เธอไม่ต้องสนหรอก มาปัดฉันไม่ได้”เมิ่งเฉิงซ่งดูจนใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “ระบบรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนมีช่องโหว่ ฉันหาวิธีเข้าไปกู้ข้อมูลดิบที่ถูกลบกลับมา”เจี่ยนจือตกใจมาก “นายแฮ็กระบบของโรงเรียนเหรอ? นายทำได้ยังไง? นาย...” นายเรียนสายศิลป์ไม่ใช่เหรอ? ไปเรียนคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่เมื่อไหร่?“ดูถูกฉันเหรอ?” เมิ่งเฉิงซ่งยิ้ม “ถึงฉันจะเรียนสายศิลป์ ก็ไม่ได้แปลว่าจะใช้คอมพิวเตอร์ไม่เป็น เธอเลือกปฏิบัติกับฉันเหรอเนี่ย?”“เปล่า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น...”
หร่านเฉินพูดจบก็วิ่งออกไปอีกครั้ง ครั้งนี้เธอเจ็บปวดและเสียใจจริง ๆ ทั้งกับสิ่งที่เจี่ยนจือต้องเผชิญมาตลอดทั้งวัน และกับมิตรภาพระหว่างเธอกับเวินถิงเยี่ยนเจี่ยนจือเห็นหร่านเฉินเป็นแบบนี้ก็ปวดใจมาก รีบตามลงไปชั้นล่างทันทีเธอเจอกับหร่านเฉินที่วิ่งมาทางด้านข้างของอาคารเรียน พอหร่านเฉินเห็นเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วรีบยกมือเช็ดน้ำตา ไม่อยากให้เจี่ยนจือเห็นว่าตัวเองร้องไห้ แต่ยิ่งเช็ด น้ำตากลับยิ่งไหลมากกว่าเดิมในใจของเจี่ยนจือเองก็รู้สึกเปรี้ยวขึ้นมาความจริง หลังจากที่เธอกลับมาอยู่ในโลกนี้ อายุทางความคิดของเธอก็ต่างจากพวกหร่านเฉินแล้ว เธอไม่ได้มีวัยเยาว์ที่สดใส ร้องไห้สุดเสียง หัวเราะสุดเสียงแบบพวกเขาอีกต่อไปไม่ว่าจะเป็นวันนี้ที่ลั่วอวี่เฉิงปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเธอ หรือเกือบถูกกลั่นแกล้งในห้องอาบน้ำ หรือเวินถิงเยี่ยนที่หายตัวไปทั้งวัน รวมถึงการที่เขาปกป้องลั่วอวี่เฉิง เธอก็ไม่ได้มีอารมณ์ผันผวนมากนัก ไม่ได้โกรธจัด กระทั่งความรู้สึกเจ็บแปลบในใจก็แทบไม่มี ตรงกันข้าม กลับเป็นหร่านเฉินในตอนนี้ที่ยืนข้างเธอ ปกป้องเธออย่างสุดใจ ที่ทำให้หัวใจของเธอทั้งรู้สึกเปรี้ยว อบอุ่น และเต็มไปด้วยความซา
ตอนนั้นเหลือเวลาอีกเพียงสิบกว่านาทีก็จะถึงเวลาเรียนภาคค่ำแล้ว หร่านเฉินไม่วางใจ จึงอยู่เป็นเพื่อนเจื่อนจือจนเดินเข้าไปถึงห้องเรียนสายศิลป์สัปดาห์นี้ที่นั่งของเจี่ยนจืออยู่ติดหน้าต่างหน้าต่างปิดอยู่ เจี่ยนจือรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย จึงคิดจะเปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเท แต่กลับมองเห็นภาพเหตุการณ์ข้างล่างพอดีเธอไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน ได้แต่เห็นลั่วอวี่เฉิงยืนคอยเช็ดน้ำตาอยู่ตรงหน้าเวินถิงเยี่ยน “เจ้าบ้านี่ อย่าบอกนะว่าโดนลั่วอวี่เฉิงหลอกอีกแล้ว?” หร่านเฉินหันหลังวิ่งออกไปทันที เจี่ยนจือเรียกยังไงก็ไม่ฟังส่วนสองคนที่อยู่ใต้ต้นไม้ยังคงยืนหันหน้าเข้าหากัน ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร จากนั้นก็เห็นลั่วอวี่เฉิงพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเวินถิงเยี่ยนเจี่ยนจือไม่อยากดูต่อแล้ว ขณะที่กำลังจะนั่งลง ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นจากด้านล่าง “พวกนายกำลังทำอะไรกัน? ไม่อายกันบ้างหรือไง?”หร่านเฉินนี่เอง...ยัยนี่วิ่งเร็วจริง ๆพอได้ยินเสียงตะโกน ทั้งสองคนก็รีบแยกออกจากกันทันทีข้างล่างพลันคึกคักขึ้นมาหร่านเฉินพุ่งเข้าไปหมายจะตบลั่วอวี่เฉิง เพราะถึงยังไงเธอก็เห็นประวัติแชตที่ลั่วอวี่เฉิงยุยงโจวเย
หร่านเฉินกำโทรศัพท์ของโจวเยว่ซานเอาไว้แน่น แล้วกดเข้าไลน์ตรงไปยังประวัติแชตกับคนที่ใช้ชื่อว่า [เฉิงเฉิง CC] ทันที จากนั้นข้อความเสียงแต่ละอันก็ถูกเปิดขึ้นมา:เฉิงเฉิง CC: “เยว่ซาน ไม่ต้องกลัว แม่ฉันเป็นคนให้รองผู้อำนวยการหวังช่วยฝากฉันเข้ามา ที่โรงเรียนนี้ไม่มีใครกล้าแตะต้องฉันหรอก เธอทำตามที่ฉันบอกก็พอ...ถ้าสำเร็จแล้วฉันจะเอาสร้อย Van Cleef & Arpels เส้นนั้นให้เธอ”ด้านล่างยังมีรายการโอนเงิน 90 บาท พร้อมหมายเหตุว่า: “เลี้ยงชานมเด็กดี”เจี่ยนจือฟังข้อความเสียงนั้นจบ ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมรองผู้อำนวยการถึงพยายามขัดขวางไม่ให้เธอแจ้งตำรวจมาตลอดดูท่าการคาดเดาของเธอจะแม่นยำไม่มีผิด เรื่องบนบอร์ดประชาสัมพันธ์ก็คือฝีมือของลั่วอวี่เฉิงจริง ๆตอนหร่านเฉินได้ยินคำว่า “รองผู้อำนวยการหวัง” ก็ชะงักไปหลายวินาทีเหมือนกัน แต่ไม่นานเธอก็ตั้งกล้องให้จับภาพหน้าจอโทรศัพท์อย่างมั่นคง แล้วบันทึกทั้งข้อความแชตที่พูดถึง “รองผู้อำนวยการหวัง” รวมถึงรายละเอียดการโอนเงินเอาไว้อย่างชัดเจนตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว แถมยังอัดไว้สองรอบ รอบหนึ่งเปิดข้อความเสียง อีกหนึ่งรอบแปลงเสียงเป็นข้อความ
ห้องอาบน้ำรวมแบ่งเป็นห้องเล็ก ๆ ทีละห้อง และมีม่านกั้นเอาไว้เจี่ยนจืออาบน้ำเกือบเสร็จแล้ว เธอปิดน้ำ และกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนู“พรึ่บ!” ม่านห้องอาบน้ำถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้านนอกม่านมีคนยืนรวมกันอยู่ห้าหกคน เด็กผู้หญิงที่เป็นหัวโจกยกโทรศัพท์ขึ้น กล้องหันตรงมาที่เธอพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้า “โย่ มาดูกันเร็ว! มาดูกันหน่อยว่ารางวัลที่หนึ่งของโรงเรียนเราเวลาอาบน้ำเป็นยังไง!”ร่างของเจี่ยนจือแข็งค้าง“ตัวขาวดีนี่! ขาวเหมือนในรูปที่บอร์ดประชาสัมพันธ์เมื่อเช้าเลย ฮ่า ๆ ๆ!” เด็กผู้หญิงคนนั้นยื่นโทรศัพท์เข้ามาใกล้อีก ทำให้ลูกสมุนหลายคนด้านหลังหัวเราะกันลั่น“ถ่ายให้ชัด ๆ หน่อย!” อีกเสียงหนึ่งตะโกนยุเจี่ยนจือใช้ผ้าขนหนูบังด้านหน้าร่างกาย แล้วมองพวกเธออย่างเย็นชา“จะเสแสร้งทำเป็นสูงส่งอะไรอีก? ทั้งโรงเรียนก็เห็นรูปของเธอกันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?” พอเด็กผู้หญิงหัวโจกเห็นเธอไม่พูดอะไรก็ยิ่งได้ใจมากขึ้นขณะที่เจี่ยนจือกำผ้าขนหนูแน่น เตรียมจะพูด เสียงตะคอกดังสนั่นก็ดังขึ้น“พวกแกแม่งไสหัวไปให้หมด!” คนที่ยืนล้อมอยู่ถูกแรงมหาศาลผลักกระเด็นออกอย่างแรง จากนั้นหร่านเฉินก็เบียดตัวเข้าม
สุดท้ายรองผู้อำนวยการก็ไม่สามารถขัดขวางความตั้งใจแน่วแน่ของเจี่ยนจือกับครูเหมียวที่จะยืนยันแจ้งตำรวจได้ครูเหมียวเป็นคนโทรแจ้งตำรวจด้วยตัวเอง และโทรจากในห้องทำงานของรองผู้อำนวยการนั่นเลยตำรวจมาถึงเร็วมาก เป็นอย่างที่ครูเหมียวพูดไว้จริง ๆ ช่วงโฮมรูมยังไม่ทันจบ เด็กผู้ชายกลุ่มนั้นก็สามารถกลับไปเรียนได้แล้ว และปล่อยพื้นที่หน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์ไว้ให้ตำรวจเก็บหลักฐานกว่าตำรวจจะบันทึกคำให้การเสร็จ คาบเรียนแรกก็ยังไม่เลิกหลังตำรวจกลับไป สายตาที่รองผู้อำนวยการมองเจี่ยนจือกับครูเหมียว ทำให้เจี่ยนจือรู้สึกว่าถ้าปีนี้ครูเหมียวจะยื่นประเมินเลื่อนตำแหน่งก็คงหมดหวังแล้ว“รองผู้อำนวยการคะ งั้นฉันพาเจี่ยนจือกลับไปเรียนก่อนนะคะ ขอบคุณค่ะ” ครูเหมียวดึงแขนเจี่ยนจือ เตรียมจะออกไปรองผู้อำนวยการไม่ได้พูดอะไรอีก และไม่ได้รั้งพวกเธอไว้ เพียงแต่หลังจากพวกเธอออกไปแล้ว ก็โทรไปที่ฝ่ายวิชาการ ให้ฝ่ายวิชาการเชิญผู้ปกครองมาโรงเรียนต่อให้เรื่องจะถึงขั้นแจ้งตำรวจแล้ว ก็ยังสามารถกดดันผ่านผู้ปกครองเพื่อให้ยอมประนีประนอมกันได้อยู่ดีวันนี้เจี่ยนจือใช้ชีวิตเหมือนวันปกติทั่วไป ก็คือเข้าเรียนกับกินข้าวเธอรู้





![คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

