เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 7
บทล่าสุด
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 30
"นายแกะเองสิ!" เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หันหน้าไปอีกทาง พิงหลังกับกำแพง กดซองจดหมายที่อยู่ในมือไว้เขามองเธอด้วยสายตาจจนใจมากขึ้น "นิสัยเธอนี่ ช่วงนี้ดูหนักขึ้นเรื่อย ๆ นะ"แต่เขาก็ไม่ได้บังคับเธออีก ไม่ได้สงสัยด้วยว่าเธอซ่อนอะไรไว้ด้านหลัง เดินเข้าบ้านไปแล้วสุดท้าย ป้าเฉินก็เป็นคนแกะพัสดุนั้น ส่วนเจี่ยนจือก็รีบซ่อนผลสอบไว้ แล้วกลับเข้าห้องรับแขกไป"เจี่ยนจือ เตรียมตัวได้แล้ว" เวินถิงเยี่ยนเรียกเธอจากด้านนอก"เวินถิงเยี่ยน!" เธอหันกลับมา "นายให้เกียรติฉันบ้างได้ไหม อย่าบอกทุกเรื่องกะทันหันแบบนี้"เขาเดินมาหน้าประตูห้องรับแขก "คุณนายเวิน วันนี้ก็ถือว่าแจ้งกะทันหันเหรอ วันนี้เป็นวันเกิดพ่อของเธอนะ"เจี่ยนจือพูดไม่ออก"หรือว่าจะให้ฉันไปคนเดียว" เขาเลิกคิ้วขึ้นถามต่อ"รอแป๊บหนึ่ง ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า" เธอพูดจบแล้วปิดประตูแต่ที่ผิดคาดมากก็คือ เขาเอื้อมมือมาขวางประตูไว้ กล่าวด้วยแววตาล้ำลึกปนสงสัย "จำเป็นต้องปิดประตูด้วยเหรอ เป็นเพราะไอ้หนุ่มนักเต้นคนนั้นใช่ไหม""พิลึกคน!" เธอออกแรงปิดประตูลงแต่งงานกันมาห้าปี มีครั้งไหนที่พวกเขาไม่ปิดประตูตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า? ยิ่งไปกว่านั้น คนที
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 29
เจี่ยนจือรู้สึกจนปัญญา ไม่ใช่สิ ตอนนี้เธอไม่ต้องการตำแหน่ง "คุณนายเวิน" มากขนาดนั้นแล้ว! "เวินถิงเยี่ยน นายยึดมั่นถือมั่นอะไรนักหนาถึงคิดว่าฉันต้องเป็นภรรยาให้นายในบ้านหลังนี้ ฉันไม่ต้องการเป็นคุณนายเวินตลอดไปอะไรนั่นหรอก นายลองให้ลั่วอวี่เฉิงมาคุกคามตำแหน่งฉันหน่อยสิ ได้ไหมล่ะ?"เวินถิงเยี่ยนชะงักเล็กน้อย แต่ก็แค่ยิ้มเยาะ ยังคิดว่าเธอกำลังทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ จากนั้นเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องนอนหลักเจี่ยนจือเองก็เหงื่อท่วมตัวเพราะเรื่องที่เผชิญเมื่อครู่นี้ เธอจึงอาบน้ำอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดแล้วเข้านอนใหม่กลางดึกมีฝนตกหนัก เสียงฝนกระทบหน้าต่างกระจกให้ความรู้สึกเหมือนเสียงสีขาวที่ช่วยให้หลับได้ดี อุณหภูมิก็ลดลงฉับพลันเช่นกัน เธอฟังเสียงฝนและค่อย ๆ หลับไปเช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ เมื่อดูเวลาก็เก้าโมงแล้ว เวินถิงเยี่ยนยังคงคุยอยู่กับป้าเฉินด้านนอก ยังไม่ได้ไปบริษัท นี่ไม่ใช่สไตล์ของคนบ้างานอย่างเขาเลยหลังจากกำชับป้าเฉินเสร็จ เขาก็ออกไป ตอนนี้เจี่ยนจือถึงได้ลุกจากเตียงขณะทานอาหารเช้า ป้าเฉินก็เดินมาบอกว่า "คุณนายคะ คุณผู้ชายบอกว่าเขาจะออกไปทำธุระนิดหน่อยแล้ว
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 28
ท่าทางของเวินถิงเยี่ยนตอนอาละวาดเป็นอย่างไร เธอไม่เคยรู้มาก่อนจริง ๆตั้งแต่เธอรู้จักเขามา เขาเป็นเหมือนหมอกยามเย็นบนภูเขา เหมือนไผ่เขียวในป่า เป็นคนเรียบ ๆ เหมือนมีม่านบาง ๆ กั้นระหว่างเขากับคนอื่นอยู่เสมอ มองไม่ชัดและสัมผัสไม่ได้แม้แต่ตอนที่เธอแต่งงานกับเขาแล้ว เขาก็ยังเป็นแบบนี้อยู่แต่เขาในตอนนี้ ดูบ้าคลั่งผิดปกติจริง ๆเธอจ้องมองเสื้อเชิ้ตที่ฉีกออก เห็นมัดกล้ามเนื้อคมชัดที่เผยออกมา เธอรู้สึกตกใจมาก"เวินถิงเยี่ยน นายจะทำอะไร" เธอใช้ผ้าห่มห่อตัวเองไว้แน่น"เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ" สายตาของเขาเผยความดุดันที่เห็นได้ไม่บ่อย "เธอเป็นเมียฉัน กินของฉัน ใช้ของฉัน แต่เธอร่วมมือกับคนอื่นมาทำร้ายฉัน เธอว่าฉันจะทำอะไร""ฉันไม่ได้..." เดิมทีเธอรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องอธิบาย แต่ดูจากท่าทางแบบนี้ของเขา เหมือนจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างมาทำเรื่องบ้าคลั่งจริง ๆเห็นว่าจู่ ๆ เวินถิงเยี่ยนปลดเข็มขัด เจี่ยนจือก็รีบห่อผ้าห่มแล้วลงจากเตียงอีกด้านอย่างรวดเร็วผลปรากฏว่าเธอถูกเวินถิงเยี่ยนโถมตัวลงมาดึงกลับไป ทั้งคนทั้งผ้าห่ม"เวินถิงเยี่ยน ปล่อยฉันนะ!"แต่เขาทำเหมือนไม่ได้ยินไม่นาน ผ้าห่มที่เธ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 27
ใจเธอเคลื่อนไหวไปตามเขาดังนั้นเธอจึงจัดเตรียมอาหารให้เขาอย่างดี ดูแลบ้านนี้อย่างใส่ใจ อยากมอบท่าเรือที่อบอุ่นให้เขา แม้ว่าเขามักจะกลับมาดึกมาก เธอก็หวังว่าขอแค่เขากลับถึงบ้านแล้วจะได้พักผ่อนอย่างสบายก็พอ...น่าเสียดาย เขาดูเหมือนจะไม่ต้องการมันดังนั้น ก็ปล่อยให้คนที่เขาต้องการเป็นเป็นห่วงไปแล้วกันเธอกะว่าจะอาบน้ำ แล้วจะค้นหาข้อมูลเรื่องเรียนต่อต่างประเทศอีกหน่อยก็จะเข้านอนเพียงแต่บางครั้งอัลกอริทึมก็น่ารำคาญมาก มักจะทำให้เลื่อนไปเจอสิ่งที่ไม่อยากเห็นอยู่เสมอเมื่อเปิดโซเชียลมีเดียแอปหนึ่ง โพสต์ของลั่วอวี่เฉิงก็เด้งขึ้นมาในหน้าแรกของเธออีกแล้วโพสต์เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว เนื้อหาคือเรื่องราวของคืนนี้รูปภาพหนึ่งที่ถ่ายการจับมือ มือของเวินถิงเยี่ยนกำลังจับมือของเธออยู่ข้อความที่เขียนไว้คือ [เขาเป็นเหมือนต้นไม้ใหญ่เสมอมา เย่อหยิ่ง มีปณิธาน ไม่ว่าจะเจอลมฝนหนักขนาดไหนก็ยังตั้งตระหง่าน แต่คืนนี้กลับยอมกล้ำกลืนเพื่อฉัน ขอบคุณนะ ที่ต่อสู้กับคนทั้งโลกเพื่อฉัน ถึงนายจะถูกคนมากมายตำหนิ แต่ในใจฉัน นายยังคงสง่างามเหมือนภูผา]เจี่ยนจือยิ้มอย่างขมขื่น ใช้นิ้วกดดิสไลก์โพสต์นี้ หวังว่าครั
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 26
"ใช่" เจี่ยนจือขี้เกียจจะอธิบายแล้วเวินถิงเยี่ยนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จู่ ๆ ก็เข้าใกล้เธอมาก มากจนสามารถมองเห็นรอยตีนกาภายใต้ความอ่อนล้าของเขาได้อย่างชัดเจนสามสิบตั้งตัว เขายังไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ แต่กลับมีร่องรอยของกาลเวลาแล้ว"เจี่ยนจือ" เขากุมไหล่ของเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนจางโชยมาจากตัวเขา "หลายปีมานี้ ฉันทำดีกับเธอไม่พอหรือไง"ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ ความเหนื่อยล้าทั้งหมดได้เผยออกมาจากคิ้วที่ขมวดมุ่นและขอบตาที่ดำคล้ำของเขาเธอถอนหายใจเบา ๆ เฮือกหนึ่งดีเธอยอมรับ ว่าเขาพยายามทำดีกับเธออย่างสุดความสามารถแล้ว ทั้งเรื่องอาหาร ของใช้ ที่อยู่ เงิน รวมถึงการทุ่มเทเงินทองมากมายให้คุณย่าและครอบครัวของเธอโดยไม่ปริปากบ่นแต่เวินถิงเยี่ยน ความดีของนายแบบนี้ สู้ให้เงินสักก้อนซื้อขาดขาที่เดินพิการของฉันตั้งแต่แรกยังดีกว่า..."ถ้าฉันไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอ แล้วเธอใจแข็งทำลงได้ยังไง" ขณะที่เขาพูด ดวงตาก็เริ่มแดงเล็กน้อย "เธอทำลงได้ยังไง ที่ร่วมมือกับคนนอกมาจัดการกับฉันแบบนี้ ของฉันไม่ใช่ของเธอเหรอ ธุรกิจของฉันไม่ใช่ธุรกิจของเธอเหรอ เงินของฉันไม่ใช่เงินของเธอหรือไง เราสองสามีภรรยาไม่ใช่คนคนเดี
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 25
ลั่วอวี่เฉิงหน้าแดงก่ำทันที น้ำตาแห่งความคับข้องใจคลอเบ้า เธอถูกเวินถิงเยี่ยนจูงมือออกไปแล้วอาจารย์จ้าวถลึงตาคุณอู๋แวบหนึ่ง ราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดในวันนี้เป็นผลมาจากคุณอู๋ แล้วหันมาถามเจี่ยนจือ "โครงการนี้ เธอคิดเห็นยังไง เราจะฟังความเห็นของเธอ!""ไม่ต้องคำนึงถึงหนูเลยค่ะ อาจารย์ การตัดสินใจของอาจารย์กับคุณอู๋ ไม่ต้องคำนึงถึงหนูเลยค่ะ" เจี่ยนจือขยิบตาให้อาจารย์ "อาจารย์คะ หนูคือนกนางแอ่นน้อยนะคะ หนูจะโบยบินไปให้ได้ค่ะ"อาจารย์จ้าวได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก "แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย! ที่พวกเราดูการแสดงความรักลึกซึ้งนั่นอยู่ตั้งนาน หลัก ๆ ก็เพราะคำนึงถึงเธอ ไม่อยากทำร้ายเธอโดยไม่ตั้งใจ ในเมื่อเธอพูดแบบนี้ ฉันก็วางใจได้แล้ว"คนอื่น ๆ ต่างไม่สนิทสนมกับเจี่ยนจือและเวินถิงเยี่ยน จึงไม่สะดวกที่จะเข้ามายุ่ง พอได้ยินอาจารย์จ้าวพูดแบบนี้ บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงเช่นกัน"เอาล่ะ พวกเรามาต่อกันเถอะ" อาจารย์จ้าวเรียกทุกคนพร้อมรอยยิ้มเจี่ยนจือใช้ค่ำคืนอันสุขสันต์กับอาจารย์จ้าว ทุกคนเป็นมิตรมาก ได้แลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อกัน โดยเฉพาะเด็กสาวที่เป็นนักเต้นเหมือนกัน เธออบอุ่นและกระตือรือร้นเหม
บางทีคุณอาจจะชอบ
ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)51.7K viewsสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์72.6K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก447.7K viewsภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น50.7K viewsน้องเมียเพลียรัก
เฮียกังฟู487 viewsBad Guy เวกัสคนเถื่อน(โคตรร้าย)
ลูกแมวขี้อ้อน1.9K viewsเมียที่(ไม่)รักของนพเก้า
ภัคมนตรา75 viewsคามิน(หวง)รัก เมียเด็ก
Summer_M177 views
