Mag-log inShare
บทที่ 6
Pinakabagong kabanata
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 660
อาเฟิงกำลังโฆษณาสรรพคุณดักแด้ไหมให้เพื่อน ๆ ฟังอย่างออกรสออกชาติ แต่กลับไม่มีใครตอบรับเขาเลยแม้แต่คนเดียว ยิ่งกว่านั้นหร่านเฉินยังถอยห่างจากเขาด้วยความรังเกียจ เจี่ยนจือหันไปมองเมิ่งเฉิงซ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะแกล้งแหย่เขา “นายชอบของแบบนี้ไม่ใช่เหรอ？”เมิ่งเฉิงซ่งส่ายหน้าพัลวัน “เป็นไปไม่ได้！ฉันไม่มีทางกินของแบบนี้เด็ดขาด！”ก็ได้……หรือว่าจริง ๆ แล้วดักแด้ไหมจะแตกต่างจากพวกหนอนหรือแมลงทอดกันนะ？ตอนที่เวินถิงเยี่ยนเข้ามาสมทบ ข้างกายเจี่ยนจือก็ไม่มีที่นั่งว่างเหลือแล้ว ฝั่งหนึ่งคือเมิ่งเฉิงซ่ง อีกฝั่งคือหร่านเฉิน เขาจึงนั่งลงตรงข้ามกับเจี่ยนจือทุกคนกำลังช่วยกันย่างเนื้อ ส่วนเจี่ยนจือกำลังง่วนอยู่กับการย่างกุยช่ายเสียบไม้ตอนที่เวินถิงเยี่ยนนั่งลง เขาก็หยิบเนื้อวัวเสียบไม้มาหนึ่งกำใหญ่ ๆ แล้วช่วยทุกคนย่าง“พี่ใหญ่ นี่นายย่างเป็นด้วยเหรอ？” อาเฟิงรู้สึกว่าพี่ใหญ่ของเขาดูไม่ใช่คนที่จะลงมาแตะต้องเรื่องวุ่นวายบนโลกมนุษย์แบบนี้เลย พี่ใหญ่ของเขาจะมายืนท่ามกลางเนื้อย่างและควันโขมงแบบนี้ได้ยังไง？เวินถิงเยี่ยนไม่ได้สนใจเขา เพียงหยิบผงยี่หร่าโรยลงบนเนื้อย่าง กลิ่นหอมของสมุนไพรลอยฟุ้งไป
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 659
เพราะคุณย่าเวินเพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน “หัวเรือใหญ่” ในการจัดปาร์ตี้ครั้งนี้อย่างอาเฟิงจึงไม่ได้จัดกิจกรรมอะไรภายในบ้าน แต่เลือกจัดเตาบาร์บีคิวไว้ที่ลานบ้านของตระกูลเวินแทนตอนนี้เตาย่างบาร์บีคิวถูกเตรียมไว้ที่หน้าลานบ้านเรียบร้อยแล้ว กลิ่นหอมของถ่านที่กำลังลุกไหม้เริ่มลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ เหลือเพียงรอให้ปาร์ตี้เนื้อย่างเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการเท่านั้นแต่ก่อนจะเริ่ม อาเฟิงก็เสนอให้เป่าเทียนวันเกิดก่อนดังนั้น เค้กที่ทุกคนช่วยกันลงขันซื้อไว้จึงถูกนำออกมาเป็นเค้กผลไม้ธรรมดาที่มีขายตามร้านเค้กทั่วไป แต่เค้กก้อนนี้ทำออกมาได้สวยมาก แถมยังดูน่าอร่อยไม่น้อย ทว่าในตอนที่ทุกคนร้องเพลงวันเกิดเสร็จและเร่งให้เวินถิงเยี่ยนอธิษฐาน เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเจี่ยนจือตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงกลางระหว่างหร่านเฉินกับเมิ่งเฉิงซ่ง นอกจากใบหน้าเปื้อนยิ้มแล้วก็ไม่มีอะไรอีก“ขอพรสิ เวินถิงเยี่ยน” หร่านเฉินพูดกับเขา“อืม” เวินถิงเยี่ยนหลับตาลงแล้วเริ่มอธิษฐานในใจ จากนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นแล้วเป่าเทียนตรงหน้าอาเฟิงถามขึ้นท่ามกลางเสียงปรบมือ “อาเยี่ยน นายอธิษฐานอะไรไปเหรอ？”เวินถิงเยี่ยนก้มหน้าตัดเค้ก
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 658
แล้วอีกอย่าง ตอนนี้คุณย่าเวินต้องเข้ารับการผ่าตัดก่อนกำหนด ถึงแม้เรื่องนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเธอ แต่เวินถิงเยี่ยนก็คงไม่มีทางได้พบกับลั่วอวี่เฉิงอีกแล้ว เธอจึงเหลือแค่เป้าหมายเดียว ——ตีตัวออกห่างจากเวินถิงเยี่ยนแต่เธอกลับทำมันไม่สำเร็จเพราะอาเฟิง หร่านเฉิน แล้วก็อดีตเพื่อนร่วมชั้นอีกหลายคนบุกมาดักรอถึงหน้าห้องเรียนสายศิลป์แล้วเธอกับเมิ่งเฉิงซ่งจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องออกไปด้วยกัน“ไปไหม？” เมิ่งเฉิงซ่งเอ่ยถามเธอเจี่ยนจือจำได้ว่าเมิ่งเฉิงซ่งตั้งใจจะไปอยู่แล้วเมิ่งเฉิงซ่งกับเวินถิงเยี่ยนเป็นเพื่อนสนิทที่อยู่ทีมบาสเกตบอลทีมเดียวกัน งานวันเกิดแบบนี้เขาย่อมไม่พลาดอยู่แล้วสุดท้าย เจี่ยนจือก็ถูกเพื่อนหลายคนลากตัวออกไปด้วยกัน“เจี่ยนจือ พวกเราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันแล้ว กว่าจะนัดรวมตัวกันได้ยากออก อุตส่าห์ได้มีโอกาสทั้งทีนะ！”“ใช่แล้ว เจี่ยนจือ นอกจากเรียนแล้วเธอยังต้องซ้อมเต้นอีก พวกเราจะหาโอกาสเจอเธอที่โรงอาหารยังยากเลย”“ไม่ได้มีแค่งานวันเกิดหรอกนะ หลัก ๆ เลยคืออาเฟิงอยากจะใช้โอกาสนี้นัดรวมตัวทุกคนน่ะ”ก็จริง นอกจากเวินถิงเยี่ยนแล้ว บนโลกใบนี้เธอยังมีเพื่อนอย่างหร่าน
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 657
คืนนั้น หลังจากดูการแสดงจบ เมิ่งเฉิงซ่งก็เป็นคนไปส่งเจี่ยนจือกลับบ้านปกติแล้วพี่ชายจะคอยรับส่งเธอเวลาไปเรียนหรือกลับจากโรงเรียน แต่วันนี้เธอออกมาดูการแสดง จึงบอกพี่ชายเอาไว้ล่วงหน้าแล้วก่อนการแสดงจะเริ่มขึ้น พวกเธอฝากโทรศัพท์มือถือและกระเป๋านักเรียนไว้ในล็อกเกอร์ด้านนอกโรงละคร แต่ตอนที่ออกมาหลังจากชมการแสดงเสร็จก็พบว่าโทรศัพท์ของเธอกับเมิ่งเฉิงซ่งต่างก็แบตหมดสนิทด้วยกันทั้งคู่เมิ่งเฉิงซ่งไม่วางใจให้เธอนั่งรถโดยสารกลับบ้านคนเดียวในเวลาดึกดื่นแบบนี้ จึงอาสาไปส่งเธออย่างไรเสีย เขาก็คุ้นเคยกับเส้นทางนี้อยู่แล้ว……โชคดีที่ในยุคนั้น การชำระเงินทางอิเล็กทรอนิกส์ยังไม่ได้เข้ามาแทนที่การใช้เงินสดทั้งหมด ทั้งสองจึงใช้เหรียญจ่ายค่าโดยสารรถประจำทางกลับบ้านด้วยกันใครจะคิดว่าคุณย่าและคุณป้าของเจี่ยนจือจะออกมายืนรอเธออยู่ที่ลานหน้าบ้าน พอเห็นเธอ คุณป้ากับคุณย่าก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “กลับมาสักทีนะ พี่ชายออกไปรับหลานน่ะ แต่โทรศัพท์หลานปิดเครื่อง”“พี่ชายหนูล่ะคะ？” เจี่ยนจือไม่เห็นแม้แต่เงาของเจี่ยนหลาน“ออกไปตามหาหลานจนทั่วเลยน่ะสิ！” คุณป้าตอบเจี่ยนจือรู้สึกผิดขึ้นมาทันที “ขอโทษนะคะ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 656
อาจารย์จ้าวได้ฟังเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ “ขอบคุณนะ”เพราะอยู่บนเวทีจึงไม่มีเวลาพูดคุยกันมากนัก เจี่ยนจือจึงลงจากเวทีพร้อมกับความหวังว่า เธอจะได้พบอาจารย์อีกครั้งในรั้วมหาวิทยาลัยเมื่อออกจากโรงละคร สายลมยามค่ำคืนช่วยพัดพาความคิดฟุ้งซ่านของเจี่ยนจือให้ค่อย ๆ จางหายไป พอหันไปเห็นเมิ่งเฉิงซ่งที่เดินอยู่ข้างกาย เธอก็รู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อยเมิ่งเฉิงซ่งคงแปลกใจแน่ ๆ ว่าทำไมเธอถึงร้องไห้หนักขนาดนั้น？“ฉัน……” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา ดวงตายังคงแดงระเรื่อ “น่าตลกมากเลยใช่ไหม？”“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง？” ภายใต้แสงไฟริมถนน ดวงตาของเมิ่งเฉิงซ่งให้ความรู้สึกเหมือนถูกปกคลุมด้วยหมอกจาง ๆ ดูอบอุ่นเหลือเกิน “การร้องไห้ให้สิ่งที่ตัวเองรักเป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การเคารพมากนะ”นี่เป็นครั้งแรกที่เจี่ยนจือได้ยินใครสักคนมองว่า “การร้องไห้” ก็เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ได้ จึงหลุดหัวเราะออกมา “เมิ่งเฉิงซ่ง นายนี่เข้าใจพูดนะ”แต่เมิ่งเฉิงซ่งกลับส่ายหน้า “ฉันไม่ได้พูดไปงั้น ๆ นะ ฉันพูดจริง ๆ ฉันอิจฉาเธอมากนะเพราะฉันว่าการที่คนเราจะยึดมั่นในสิ่งที่รักมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แล้วยิ่งสามารถหลั่งน้ำตาให้กับสิ่งนั้นได
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 655
ณ ใต้ต้นการบูร เมิ่งเฉิงซ่งหยิบบัตรเข้าชมการแสดงออกมาสองใบ “ดูสิว่านี่อะไร？”ดวงตาของเจี่ยนจือเป็นประกายทันที “ว้าว บัตรชมการแสดงของอาจารย์จ้าวเหรอ？”เมิ่งเฉิงซ่งยกยิ้มพลางพยักหน้ารับ“นี่นายไปเอามา……？” หัวใจของเจี่ยนจือเต้นระรัวด้วยความดีใจ！อาจารย์จ้าวของเธออาจารย์จ้าวที่เคยเป็นคนผลักดันเธอสมัยเรียนอยู่สถาบันนาฏศิลป์！อาจารย์จ้าวคนที่คอยเอาใจใส่เธอถึงแม้เธอจะบาดเจ็บที่ขาจนไม่สามารถขึ้นแสดงได้อีก！และอาจารย์จ้าวที่ยืนหยัดอยู่ข้างเธอแม้ในวันที่เธอโดนกระแสบนโลกออนไลน์ถล่ม！เพียงแต่ในอีกโลกหนึ่ง อาจารย์จ้าววางมือจากการขึ้นแสดงบนเวทีแล้ว และหันมาทุ่มเทให้กับงานสอนอย่างเต็มที่ เธอไม่ได้เห็นอาจารย์จ้าวผู้เปล่งประกายเจิดจรัสอยู่บนเวทีมานานกี่ปีแล้วนะ！บัตรสองใบนี้ที่เมิ่งเฉิงซ่งหามาให้ ช่างถูกใจเธอเหลือเกิน！“เมิ่งเฉิงซ่ง！” รอยยิ้มของเธอเปล่งประกายงดงามท่ามกลางแสงแดดในฤดูร้อน “นายรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบอาจารย์จ้าว？”เมิ่งเฉิงซ่งกลับเอียงศีรษะแล้วยกยิ้มน้อย ๆ “ฉันไม่รู้หรอก ก็แค่เห็นว่าอาจารย์ท่านนี้เป็นสมาชิกคณะนาฏศิลป์ของวิทยาลัยนาฏศิลป์ในเมืองหลวง ที่นั่นคือมหาวิทยาลัยในฝันของเธอ
Maaari mong magustuhan
พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่237.9K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.3K viewsCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI109.6K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.2K viewsวิวาห์ลวงเหนือบัลลังก์
Ladyporn61 viewsพี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]
มนต์ศิขริน75 viewsสะกดใจ นายฮอตเนิร์ด
Poinsettia48 viewsเด็กเลี้ยงของแทนคุณ
Melyssa565 views
