เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 6
บทล่าสุด
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 656
อาจารย์จ้าวได้ฟังเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ “ขอบคุณนะ”เพราะอยู่บนเวทีจึงไม่มีเวลาพูดคุยกันมากนัก เจี่ยนจือจึงลงจากเวทีพร้อมกับความหวังว่า เธอจะได้พบอาจารย์อีกครั้งในรั้วมหาวิทยาลัยเมื่อออกจากโรงละคร สายลมยามค่ำคืนช่วยพัดพาความคิดฟุ้งซ่านของเจี่ยนจือให้ค่อย ๆ จางหายไป พอหันไปเห็นเมิ่งเฉิงซ่งที่เดินอยู่ข้างกาย เธอก็รู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อยเมิ่งเฉิงซ่งคงแปลกใจแน่ ๆ ว่าทำไมเธอถึงร้องไห้หนักขนาดนั้น？“ฉัน……” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา ดวงตายังคงแดงระเรื่อ “น่าตลกมากเลยใช่ไหม？”“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง？” ภายใต้แสงไฟริมถนน ดวงตาของเมิ่งเฉิงซ่งให้ความรู้สึกเหมือนถูกปกคลุมด้วยหมอกจาง ๆ ดูอบอุ่นเหลือเกิน “การร้องไห้ให้สิ่งที่ตัวเองรักเป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การเคารพมากนะ”นี่เป็นครั้งแรกที่เจี่ยนจือได้ยินใครสักคนมองว่า “การร้องไห้” ก็เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ได้ จึงหลุดหัวเราะออกมา “เมิ่งเฉิงซ่ง นายนี่เข้าใจพูดนะ”แต่เมิ่งเฉิงซ่งกลับส่ายหน้า “ฉันไม่ได้พูดไปงั้น ๆ นะ ฉันพูดจริง ๆ ฉันอิจฉาเธอมากนะเพราะฉันว่าการที่คนเราจะยึดมั่นในสิ่งที่รักมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แล้วยิ่งสามารถหลั่งน้ำตาให้กับสิ่งนั้นได
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 655
ณ ใต้ต้นการบูร เมิ่งเฉิงซ่งหยิบบัตรเข้าชมการแสดงออกมาสองใบ “ดูสิว่านี่อะไร？”ดวงตาของเจี่ยนจือเป็นประกายทันที “ว้าว บัตรชมการแสดงของอาจารย์จ้าวเหรอ？”เมิ่งเฉิงซ่งยกยิ้มพลางพยักหน้ารับ“นี่นายไปเอามา……？” หัวใจของเจี่ยนจือเต้นระรัวด้วยความดีใจ！อาจารย์จ้าวของเธออาจารย์จ้าวที่เคยเป็นคนผลักดันเธอสมัยเรียนอยู่สถาบันนาฏศิลป์！อาจารย์จ้าวคนที่คอยเอาใจใส่เธอถึงแม้เธอจะบาดเจ็บที่ขาจนไม่สามารถขึ้นแสดงได้อีก！และอาจารย์จ้าวที่ยืนหยัดอยู่ข้างเธอแม้ในวันที่เธอโดนกระแสบนโลกออนไลน์ถล่ม！เพียงแต่ในอีกโลกหนึ่ง อาจารย์จ้าววางมือจากการขึ้นแสดงบนเวทีแล้ว และหันมาทุ่มเทให้กับงานสอนอย่างเต็มที่ เธอไม่ได้เห็นอาจารย์จ้าวผู้เปล่งประกายเจิดจรัสอยู่บนเวทีมานานกี่ปีแล้วนะ！บัตรสองใบนี้ที่เมิ่งเฉิงซ่งหามาให้ ช่างถูกใจเธอเหลือเกิน！“เมิ่งเฉิงซ่ง！” รอยยิ้มของเธอเปล่งประกายงดงามท่ามกลางแสงแดดในฤดูร้อน “นายรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบอาจารย์จ้าว？”เมิ่งเฉิงซ่งกลับเอียงศีรษะแล้วยกยิ้มน้อย ๆ “ฉันไม่รู้หรอก ก็แค่เห็นว่าอาจารย์ท่านนี้เป็นสมาชิกคณะนาฏศิลป์ของวิทยาลัยนาฏศิลป์ในเมืองหลวง ที่นั่นคือมหาวิทยาลัยในฝันของเธอ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 654
เวินถิงเยี่ยนไม่รู้แต่เขารู้ว่าเจี่ยนจือต้องเตรียมของขวัญให้เขาแน่นอนเย็นวันสุดท้ายที่คุณย่าเวินนอนโรงพยาบาล ตอนเลิกเรียน อาเฟิงยกแขนพาดไหล่เขา “ลูกพี่ มะรืนนี้แล้วนะ ฉันเตรียมของไว้หมดแล้ว เลิกเรียนก็ไปบ้านนายเลย”“อืม” เวินถิงเยี่ยนตอบเรียบ ๆบนใบหน้าของอาเฟิงมีสีหน้าตื่นเต้นแบบ “อดไม่ไหวแล้ว ต้องบอกนายให้ได้” “เฮ้ ลูกพี่!” จากนั้นก็หัวเราะแปลก ๆ ขึ้นมาอีกเวินถิงเยี่ยนปรายตามองเขาอย่างเย็นชา สีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามอาเฟิงดึงเขาเข้ามาใกล้ทันที แล้วกดเสียงต่ำ ดวงตาเป็นประกาย “ฉันบอกนายแล้ว นายอย่าหลุดพิรุธล่ะ!”“อะไร?” เวินถิงเยี่ยนมองอย่างเฉยชา สายตาจับจ้องเมิ่งเฉิงซ่งที่ยืนอยู่ใต้ต้นการบูรตรงชั้นหนึ่ง“เจี่ยนจือไง! ของขวัญที่จะให้นาย!” อาเฟิงเอ่ยกระซิบพร้อมทำไม้ทำมือ “ฉันเห็นเธอเตรียมไว้แล้ว!”เวินถิงเยี่ยนเลิกเปลือกตาขึ้น “...อะไร?”“ลูกแก้วคริสตัลจักรวาลกับท้องฟ้าดวงดาว!” อาเฟิงตบแขนเขาอย่างตื่นเต้น “จริง ๆ นะ ฉันเห็นกับตาว่าเธอกำลังทำ! ฉันจะบอกนายให้ เมื่อสองเดือนก่อน ตอนนั้นพวกเรายังไม่ได้แยกห้อง ฉันแอบเห็นเจี่ยนจือวาดแบบอยู่ แล้วยังเห็นเธอซื้ออุปกรณ์มาเยอะม
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 653
เจี่ยนจือนั่งเหม่อมองปฏิทินบนโต๊ะก่อนที่เจี่ยนจือจะย้อนเวลากลับมา เธอได้วงวันที่หนึ่งบนปฏิทินเอาไว้เธอเข้าใจความหมายของวงกลมนั้น วันนี้คือวันเกิดของเวินถิงเยี่ยนเจี่ยนจือคนนั้นที่เคยซื่อบื้อและมีแต่เวินถิงเยี่ยนอยู่เต็มหัวใจ แอบสลักความรักข้างเดียวของตัวเองเอาไว้ในรายละเอียดเล็ก ๆ เหล่านี้อย่างเงียบ ๆถึงขั้นเริ่มเตรียมของขวัญวันเกิดให้เวินถิงเยี่ยนตั้งแต่สองเดือนก่อนบนโต๊ะยังมีของขวัญที่ทำค้างไว้อยู่ครึ่งหนึ่ง เป็นลูกแก้วคริสตัลที่เจี่ยนจือลงมือทำเองเธอตั้งใจจัดฉากด้านในอย่างมาก เป็นภาพของจักรวาลและท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ท้องฟ้ายามค่ำคืนสีน้ำเงินเข้ม งดงามและเจิดจรัสเวินถิงเยี่ยนเป็นคนโดดเดี่ยว เธออยากบอกเขาว่าคนเราเกิดมาอยู่บนโลกใบนี้ ย่อมมีดวงดาวนับหมื่นนับพันคอยอยู่เป็นเพื่อนหรือบางที หนึ่งในนั้นอาจเป็นเธอตอนนั้นยังเด็ก มักชอบใช้เวลาและแรงมากมายทำเรื่องสวยงามฟุ้งฝันที่แทบไม่มีประโยชน์จริง ๆ เหมือนกับก้อนหินที่เธอเคยแกะสลักรูปพระจันทร์กับดอกหอมหมื่นลี้ก้อนนั้น ตอนนี้เมื่อหันกลับไปมอง ก็รู้สึกเพียงว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นช่างซื่อบื้อ เป็นแค่ความซาบซึ้งกับสิ่งที่ตัวเอ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 652
ความหวั่นไหวในวัยเยาว์ คือการแอบเขียนชื่อของเธอลงบนหนังสือเรียน ก่อนจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วลบมันทิ้ง คือยามที่เธอเดินผ่านริมหน้าต่าง จังหวะหายใจก็พลันรวนไปหมด แต่กลับโทษว่าเป็นเพราะจักจั่นนอกหน้าต่างส่งเสียงดังเกินไปเด็กหนุ่มสองคนที่ยังอยู่ในวัยสดใส มองเห็นทั้งความอดกลั้น การต่อสู้ และความรู้สึกร้อนแรงในดวงตาของกันและกัน ทว่าสิ่งเดียวที่ไม่มีก็คือความลังเลสุดท้ายเวินถิงเยี่ยนก็เบือนสายตาออก เปลือกตาหลุบลงเล็กน้อย ปิดบังคลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ในดวงตาลึกคู่นั้น “ขอโทษนะอาซ่ง อย่างอื่นได้หมด แต่ข้อนี้ไม่ได้”เมิ่งเฉิงซ่งเองก็ไม่ได้ฝืนเขาอีก เพียงถามว่า “นายบอกฉันมาสิ ในชีวิตของนาย มีอะไรที่ทิ้งได้บ้าง? แล้วอะไรที่ทิ้งไม่ได้? ฉันช่วยนาย ฉันก็อยากได้สิ่งตอบแทน แต่ฉันไม่เอาของไร้ค่าหรอกนะ”เวินถิงเยี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน รอยยิ้มเจือความอ้างว้างจาง ๆเพราะเขาพบว่าสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ไม่ได้มากมายเลย“อะไรก็ได้” เขาเอ่ยเสียงต่ำ “ยกเว้นสองคน”“สองคนไหน?” เมิ่งเฉิงซ่งถามต่อ“ย่าของฉัน” เวินถิงเยี่ยนหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่ได้เอ่ยชื่อของอีกคน
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 651
ดังนั้นเจี่ยนจือจึงถูกอาเฟิงดักอยู่หน้าห้องเต้นอย่างงง ๆ และต้องนั่งฟังอาเฟิงตะโกนอธิบายโจทย์ให้เธอฟังจนเสียงแทบแตกอยู่ครึ่งชั่วโมงกระทั่งอาเฟิงตะโกนอธิบายจนจบ เธอก็ยังคงอยู่ในสภาพมึนงง สมองอื้อไปหมด“ตกลงเธอเข้าใจหรือยังเนี่ย?” อาเฟิงตะโกนจนคอแทบไหม้เจี่ยนจือขมวดคิ้ว “โจทย์ง่ายขนาดนี้ นายจะตะโกนทำไม?”อาเฟิงนิ่งอึ้งไป ก่อนที่วินาทีต่อมาเสียงจะแหบพร่า “ถ้ามันง่าย แล้วทำไมเธอไม่ทำล่ะ? ปล่อยว่างหมดเลยเนี่ยนะ?”“แล้วทำไมฉันต้องทำด้วย? นายให้ฉันทำโจทย์ ฉันก็ต้องทำงั้นเหรอ? ฉัน...” มันไร้เหตุผลสุด ๆ ไปเลยไม่ใช่หรือไง?“ฉันไม่ได้ให้เธอทำ ลูกพี่ต่างหากที่ให้เธอทำ! ลูกพี่เป็นคนสั่ง!” น้ำเสียงของอาเฟิงเหมือนกำลังบอกว่า เธอกล้าไม่ฟังคำพูดของลูกพี่เหรอ?เจี่ยนจือยิ่งรู้สึกว่ามันเหลวไหลเข้าไปใหญ่ “เขาเป็นลูกพี่ของนาย ไม่ใช่ของฉันสักหน่อย!”เธอยัดข้อสอบกลับใส่มืออาเฟิง “ฉันไม่เรียนพิเศษ ขอบใจนะ”“เฮ้! เฮ้!” อาเฟิงตะโกนเรียกไล่หลังเธอเสียงดังเจี่ยนจือเดินจากไปตามทางของตัวเองโดยไม่สนใจเขา แต่อาเฟิงกลับตีความประโยคนั้นว่าเธอไม่อยากให้เขาสอน แต่อยากให้ลูกพี่มาสอนเองจะแบบนั้นได้ยังไง? ต
บางทีคุณอาจจะชอบ
วิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์83.4K viewsเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว175.2K viewsเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก72.7K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.9K viewsเสือสินลาย Tiger give up
Bambookei100 viewsสัมพันธ์ลับนายกแสนร้าย (นายกสุเมธ:ของขวัญ)
นามปากกาดาวเหนือ283 viewsหัวใจป่วนไอรัก
SHASHA17 viewsลูกค้าคนนี้ขอซ้ำ แล้วผมจะเอาให้คุ้ม
Moondaytime 762 views
