กลัว

ปู้จิงวิ่งตื๋อออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว หลิวซื่อที่เพิ่งออกจากเรือนมายังไม่ทันได้คุยกับลูกสาวก็เห็นเพียงแต่หลังไว ๆ ของนางเท่านั้น

“พี่สะใภ้มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่เจ้าคะ” หลิวซื่อเดินไปหาเหวินซื่อที่กำลังเชือดหมูป่าอยู่

“อืม… เจ้าเอาถังเลือดนี่ไปต้มแล้วค่อยนึ่งเก็บไว้ทำกินวันหลังนะ” เหวินซื่อชี้นิ้วไปยังถังขนาดใหญ่ที่นางนำออกมารองเลือดหมูป่าจำนวนมาก

“ได้เจ้าค่ะ” หลิวซื่อพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ครอบครัวพวกนางมักจะแบ่งปันเหยื่อที่ล่ามาได้อยู่เสมอ แม้แต่เงินที่ขายเหยื่อได้ก็ถูกรวบรวมเก็บเอาไว้เป็นกองกลางกับแม่สามี มีเพียงเงินเล็กน้อยเท่านั้นที่แต่ละครอบครัวจะเก็บเอาไว้ใช้ส่วนตัว

ปู้จิงวิ่งขึ้นเขาไปไม่นานก็พบปู้ซานที่กำลังเหงื่อท่วมตัวจากการเร่งตัดท่อนไม้ให้เล็กลงเพื่อจะได้ลากกลับบ้านง่าย ๆ นางรีบเข้าไปช่วยมัดท่อนไม้อย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ! ท่านพ่อ ข้าออกแรงเยอะเกินไปจนไม้แตกแล้วเจ้าค่ะ” ปู้จิงหันไปบอกพ่อด้วยสีหน้าเศร้า นางหรือก็อุตส่าห์ออมแรงในการมัดแล้วนะ ไม่รู้ทำไมไม้พวกนี้ถึงได้เปราะบางขนาดนี้

“เฮ้อ เจ้าวางเอาไว้เถอะ รอช่วยพ่อลากกลับบ้านก็แล้วกัน” ปู้ซานกลัวว่าหากปล่อยให้ลูกสาวเขามัดต่อไป ไม้พวกนี้คงได้กลายเป็นผุยผงแน่

“เจ้าค่ะ” ปู้จิงพยักหน้าหงึกหงักอย่างน่ารัก นางรู้ดีว่างานเบา ๆ หลายอย่างตัวนางไม่สามารถช่วยเหลือพ่อกับแม่ได้ ตั้งแต่เด็กแล้วที่นางพยายามจะช่วย น่าเสียดายที่ทุกครั้งเป็นต้องทำให้เกิดความเสียหายมากกว่าได้ช่วยเหลือ ปู้จิงจึงไม่คิดจะทำสิ่งใดเกินตัว

สามเค่อต่อมา ในที่สุดสองพ่อลูกก็ได้ลากไม้หลายท่อนลงจากเขาเสียที แน่นอนว่าปู้จิงลากไม้ท่อนใหญ่ที่ถูกมัดเอาไว้ได้อย่างสบาย ๆ นางฮัมเพลงเบา ๆ อย่างมีความสุขที่วันนี้ได้ทำประโยชน์ให้ครอบครัวหลายอย่าง เมื่อก่อนทุกคนเอาแต่บอกว่านางยังเด็ก ปู้จิงจึงไม่เคยได้ช่วยเหลือครอบครัวเลย มีเพียงป้าสะใภ้รองเท่านั้นที่ให้นางคอยเฝ้าดูน้องชายซึ่งอายุน้อยกว่านางสามปี โดยที่ปู้จิงคิดว่ามันเป็นงานที่น่าเบื่อมากสำหรับนาง

“ท่านแม่ เหตุใดนางจึงลากไม้ใหญ่ขนาดนั้นได้ขอรับ” เด็กรุ่นราวคราวเดียวกับปู้จิงเดินมาเห็นนางกำลังลากไม้อยู่จึงเอ่ยถามกับมารดาที่เดินมาข้างกันทันที เขาเห็นใบหน้าน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่เคยเห็นในเมืองจึงอดสงสัยไม่ได้

“เจ้าอย่าได้ทำให้นางไม่พอใจเชียวนะ ไม่อย่างนั้นเจ้าได้ถูกนางทำร้ายจนตายแน่ รีบกลับบ้านกับแม่เร็วเข้าเถอะ อย่ามัวแต่มองอยู่เลยน่า” มารดาของเด็กเห็นพลังอันมหาศาลของปู้จิงก็รีบตักเตือนลูกชายที่อ่อนแอของนางทันที

“ข้าทราบแล้วขอรับท่านแม่ ข้าจะไม่เข้าใกล้นางเด็ดขาด” เด็กชายได้แต่รีบรับปากด้วยความหวาดกลัวเมื่อคิดว่านางจะทำร้ายเขาซึ่งตัวเล็กกว่าท่อนซุงของปู้จิงหลายเท่า

สายวันต่อมา ข่าวเรื่องปู้จิงก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน บรรดาเด็กวัยเดียวกับนางต่างถูกพ่อแม่สั่งให้อยู่ห่างจากปู้จิง ด้วยพวกเขากลัวว่านางจะเผลอทำร้ายลูกของพวกเขา ข่าวลือถึงกับบอกว่าปู้จิงสามารถบี้พวกเขาให้กลายเป็นฝุ่นผงได้โดยใช้เพียงสองนิ้วเท่านั้น

บ้านปู้ที่กำลังยุ่งอยู่กับการตากเนื้อหมูป่าไม่รู้เลยว่าชาวบ้านเล่าลือเรื่องปู้จิงไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว กว่าพวกเขาจะรู้เรื่องเวลาก็ผ่านไปอีกหลายวันจนหาต้นตอคนปล่อยข่าวลือออกมาไม่ได้เสียแล้ว เรื่องนี้สร้างความวุ่นวายใจให้คนบ้านปู้ไม่น้อย

“เฮ้อ เหตุใดจึงมีข่าวเช่นนี้ออกมาได้นะ แล้วหากปู้จิงโตขึ้นจะมีผู้ชายที่ไหนมาขอเล่า” จางซื่อได้แต่ทอดถอนหายใจเอ่ยขึ้นระหว่างมื้อเย็นในวันหนึ่ง

“ท่านแม่อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่ากว่าจะถึงวันนั้น ข่าวลือพวกนี้ก็คงหายไปแล้ว” หลิวซื่อยังคงมองโลกในแง่ดี หน้าตาลูกสาวนางออกจะน่ารักเสียขนาดนี้ ใครจะไม่ชอบบ้าง

“ก็จริงนะเจ้าคะ น้องสะใภ้สามพูดถูก” เหวินซื่อพยักหน้าเห็นด้วยทันที นางมีหลานสาวแค่คนเดียวจึงทั้งรักทั้งทะนุถนอมปู้จิงมากมาตลอด ถึงแม้ต่อหน้าหลานสาว เหวินซื่อจะมีท่าทีเป็นดังสตรีเจ้าระเบียบมากแค่ไหน แต่เมื่อปู้จิงเอ่ยปากขอร้อง เหวินซื่อจะรีบทำให้ทันที

“อืม… หวังว่าจะเป็นอย่างที่พวกเจ้าว่าล่ะนะ รีบกินเถอะ” จางซื่อได้แต่ต้องรอให้เวลาผ่านไปเสียก่อนค่อยมาคิดอีกครั้ง นางไม่ได้สนใจที่ลูกสะใภ้คนรองเอาแต่กินข้าวโดยไม่ออกความเห็น ปกติแล้วเหมยซื่อมักจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว นางขี้เกียจแม้แต่จะคิดหรือพูดจา ขนาดเลี้ยงลูกชายนางเอง เหมยซื่อก็ยังพูดแทบจะนับคำได้เลย

บรรดาผู้ชายในบ้านไม่มีใครสนใจเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับข่าวลือ พวกเขากลับคิดกันว่าหากมีข่าวเช่นนี้ก็ยิ่งดีที่หลานสาวสุดที่รักไม่เป็นที่หมายปองของเด็กชายอ่อนแอเหล่านั้น พวกเขาไม่คิดว่าจะมีใครเหมาะสมกับปู้จิงแม้สักคนเดียว เพราะคนในหมู่บ้านต่างรู้จักมักจี่กันมานานหลายสิบปีแล้ว บ้านไหนเป็นอย่างไรมีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้

สัปดาห์ต่อมา

วันนี้ปู้จิงขึ้นเขาไปอีกลูกหนึ่งแทนการขึ้นเขาลูกเดิมที่นางได้หมูป่ามา ปู้ซานวันนี้ต้องไปช่วยพี่ใหญ่อย่างปู้กังตกปลา เขาจึงปล่อยให้ลูกสาวขึ้นเขาไปคนเดียว คนในบ้านปู้ไม่ใช่ไม่เป็นห่วงปู้จิง เพียงแต่พวกเขารู้ดีว่านางมีพลังมากแค่ไหน สัตว์ป่าธรรมดาไม่สามารถทำร้ายปู้จิงได้อย่างแน่นอน ทุกคนจึงอนุญาตให้ปู้จิงขึ้นเขาไปพร้อมมีดพร้าด้ามใหญ่คนเดียว นางยังไม่เคยฝึกยิงธนู เพราะไม่มีธนูใดสามารถรับแรงง้างของนางได้ ปู้จิงจึงต้องรอให้พ่อสะสมเงินไปสร้างธนูเหล็กกล้าให้นางสักคันหนึ่งเสียก่อน

“ล้า..ลา..ลา..วันนี้จะมีตัวอะไรให้ข้าล่าหนอ เจ้าสัตว์ทั้งหลาย ออกมาเร็วเข้า” ปู้จิงร้องเพลงไปวิ่งไปอย่างร่าเริง นางมีโอกาสได้ออกมาคนเดียวทั้งที ปู้จิงจึงคิดจะล่าสัตว์ให้ได้สักหลายตัวเพื่อนำกลับบ้านไปให้ทุกคนได้ทำกินกัน

ป่าตีนเขาด้านนี้ไม่ค่อยมีสัตว์สักเท่าใดนัก ส่วนใหญ่ที่ปู้จิงเห็นก็เป็นพวกกระต่ายป่าซึ่งน่ารักจนนางล่าไม่ลงเลยทีเดียว ปู้จิงจึงตัดสินใจเดินลึกเข้าไปในภูเขาอีก

“อืม… เหมือนว่าข้าจะเข้ามาลึกเกินไปหรือเปล่านะเนี่ย” ปู้จิงพึมพำขึ้นมาเมื่อเห็นว่ารอบตัวนางเงียบผิดปกติ

แซ่ก!! ควับ!! ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!

วัวกระทิงตัวใหญ่ที่ไม่รู้มาจากที่ใดโผล่มาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง พอปู้จิงเห็นเข้าก็ถึงกับตกใจไปอึดใจหนึ่ง แต่พอนางตั้งสติได้ ปู้จิงก็คว้ามีดพร้าจากตะกร้าสะพายหลังออกมาตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือกับวัวกระทิงตัวเขื่องตรงหน้าทันที

ด้วยสภาพร่างกายขั้นเทพของปู้จิง วัวกระทิงที่พยายามจะทำร้ายนางกลับพลาดท่าล้มลงเมื่อปู้จิงตวัดปลายมีดพร้าใส่ขาของมันเต็มแรง

มอ!! อูม! กรู!!!! ฟึดฟัด! ฟึดฟัด! เปรี้ยง!

ปู้จิงตวัดปลายมีดพร้าลงที่หัวของวัวอย่างแรงจนไม่นานมันก็แน่นิ่งไป นางหอบหายใจแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปู้จิงไม่คิดว่าวัวกระทิงยักษ์ตัวนี้จะฆ่ายากเสียจริง ทำเอาปู้จิงต้องใช้เรี่ยวแรงไปไม่น้อยกว่าจะทำให้มันสงบนิ่งลงได้

“แฮ่ก ๆ วัวตัวใหญ่ขนาดนี้น่าจะขายได้หลายตำลึง หากได้มากพอจะทำธนู ข้าจะได้หัดยิงกับท่านพ่อได้สักที” ปู้จิงพูดไปด้วยและใช้เชือกมัดวัวเอาไว้ไปด้วย

หนึ่งชั่วยามต่อมา ภาพปู้จิงที่กำลังลากวัวตัวใหญ่ยักษ์ก็ทำเอาคนในหมู่บ้านต่างกรูกันหลบหลีกทางให้นางเป็นพัลวัน พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเด็กตัวเล็กขนาดนี้ลากวัวใหญ่กว่าตนเองเป็นครั้งแรก ยิ่งวันนี้ปู้จิงขึ้นเขาอีกลูกหนึ่งนางจึงต้องลากวัวผ่านหมู่บ้านและมีชาวบ้านต่างยืนดูนางเหมือนกับว่าปู้จิงเป็นตัวประหลาดแบบนี้แล้วก็ทำเอาปู้จิงอดทำสีหน้าบูดบึ้งขึ้นมาไม่ได้ นางออกจะเก่งขนาดล่าวัวมาได้ทั้งที แต่ชาวบ้านเหล่านี้กลับไม่มีใครชมนางสักคำ ปู้จิงได้แต่คิดว่าต้องรีบกลับบ้านไปให้ท่านปู่ท่านย่าชมคงดีกว่า นางจึงเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นจนฝุ่นตลบไปทั่วทางเดินในหมู่บ้านเต็มไปหมด

“แค่ก ๆ เพ้ย! นังหนูนี่จะรีบไปที่ใดกัน ฝุ่นคลุ้งไปหมดแล้วเนี่ย” ชาวบ้านคนหนึ่งที่ผ่านมารีบร้องขึ้นแล้วเอามือปิดปากปิดจมูกป้องกันฝุ่นทันที

“เจ้าจะเสียงดังทำไมกัน! หากนังหนูนั่นหันกลับมาเอาเรื่อง เจ้าซวยแน่” ชาวบ้านที่อยู่ใกล้รีบเอ่ยขัดขึ้นมาทันที ถึงแม้พวกเขาจะไม่เคยเห็นปู้จิงลงมือกับคนอื่นมาก่อน แต่ยังไงพวกเขาก็ต้องระมัดระวังตัวเองเอาไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย