ขายวัว

เสียงชาวบ้านหลายคนวิพากษ์วิจารณ์ปู้จิงดังไปทั่วบริเวณ ดีที่ปู้จิงไม่คิดจะสนใจเสียงน่ารำคาญเหล่านั้น นางรีบตรงดิ่งกลับบ้านที่ท้ายหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

“ท่านปู่! ท่านย่า! ข้ากลับมาแล้ว” ปู้จิงลากวัวตัวเขื่องเข้าไปทิ้งไว้ในลานบ้านใหญ่พร้อมรอยยิ้มกว้าง นางอยากได้คำชมจากคนในครอบครัวเร็ว ๆ

“อั้ยหยา! หลานรักของย่า เจ้าเอาของดีมาให้พวกเราอีกแล้ว เก่งมากหลานรัก” จางซื่อรีบออกจากเรือนมาดูปู้จิง พอเห็นวัวกระทิงตัวใหญ่เข้าก็อดแย้มรอยยิ้มชราออกมาไม่ได้

“ท่านปู่ไม่ออกมาด้วยเหรอเจ้าคะท่านย่า” ปู้จิงถามถึงปู้ถิงที่ระยะหลังมานี่มักหลงลืมบ่อย ๆ ขนาดเขาเห็นปู้จิงแท้ ๆ แต่กลับคิดว่านางเป็นสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งเสียอย่างนั้น หลายครั้งทำเอาคนในครอบครัวต่างปวดหัวไม่น้อยกับความหลงลืมของปู้ถิง

“ปล่อยให้เขานอนไปเถอะ หากให้ออกมาข้างนอก ย่ากลัวว่าปู่เจ้าจะเดินออกนอกบ้านอีกจนต้องวุ่นวายตามหากันเปล่า ๆ” จางซื่อบอกอย่างระอา นางเหนื่อยไม่น้อยกับการดูแลสามี

“ท่านย่าเจ้าคะ วัวตัวนี้หากขายจะได้สักกี่ตำลึงหรือ? ข้าอยากได้เงินมาให้ท่านพ่อไปสั่งทำธนูเหล็กให้ข้าสักอันน่ะเจ้าค่ะ” ปู้จิงเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา นางอยากหัดยิงธนูจริง ๆ

“วัวตัวใหญ่ขนาดนี้น่าจะได้สักห้าสิบตำลึงกระมัง เจ้าอยากได้ธนูเหล็กทำไมไม่บอกย่าแต่แรกเล่าหลานรัก ย่าจะเอาเงินให้พ่อเจ้าไปสั่งทำให้เอง เจ้าจะได้ไม่ต้องลำบากออกไปล่าสัตว์” จางซื่อเห็นร่างเล็ก ๆ ของหลานสาวก็อดสงสารไม่ได้ หลานสาวนางตัวแค่นี้เองแต่กลับต้องหาเงินจำนวนมากเพื่อธนูเหล็กแค่คันเดียว

“ข้าอยากหาเงินเองเจ้าค่ะท่านย่า ข้าโตแล้วนะเจ้าคะ” ปู้จิงพยายามยืดอกให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ ท่าทางของนางทำเอาจางซื่ออดเดินเข้าไปรวบร่างเล็กมากอดอย่างเอ็นดูไม่ได้

“ในเมื่อเจ้าอยากขายวัวตัวนี้ ย่าก็จะให้พี่ชายเจ้าเอาไปขายในเมืองให้นะ เจ้าเข้าไปกินขนมรอกับแม่เจ้าก่อนก็ได้ น่าจะอีกพักใหญ่กว่าที่พวกเขาจะจัดการให้เจ้าเสร็จ” จางซื่อเดาเวลาที่ต้องไปกลับในเมือง นางรู้ดีว่าหากใช้เกวียนวัวเดินทางก็คงต้องใช้เวลานานกว่าหนึ่งชั่วยาม

“ได้เจ้าค่ะ ข้าจะไปรอพวกพี่ชายที่เรือนนะเจ้าคะ ขอบคุณท่านย่า” ปู้จิงย่อกายคารวะอย่างน่ารัก ถึงนางจะมีพลังช้างสาร แต่เรื่องมารยาทพวกนี้ ปู้จิงก็ได้รับการสั่งสอนจากคนในครอบครัวมาเป็นอย่างดี อีกทั้งมีป้าสะใภ้ใหญ่เจ้าระเบียบคอยจ้ำจี้จ้ำไชด้วย ปู้จิงจึงไม่ละเลย

“ท่านแม่! ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ” ปู้จิงเดินเข้าเรือนไปก็ร้องเรียกแม่ของนางทันที

“ได้สิ่งใดมาให้ท่านย่าอีกเล่า แม่ได้ยินเสียงอยู่แต่ไม่่ว่างออกไปดู” หลิวซื่อกำลังเย็บเสื้อผ้าให้ลูกสาวนางซึ่งกำลังอยู่ในวัยเติบโต

“วันนี้ข้าได้วัวกระทิงตัวใหญ่มาเจ้าค่ะ ท่านย่าบอกว่าจะให้พวกพี่ชายเอาไปขายให้ข้า” ปู้จิงจิบชาบนโต๊ะแล้วแกว่งขาเล็ก ๆ ตอบอย่างร่าเริง

“ลูกจะเอาเงินไปทำสิ่งใดกัน เหตุใดจึงได้ขายวัวไปหมดเล่า” หลิวซื่อถามอย่างสงสัย บ้านนางเป็นนายพรานมาหลายปี เงินกองกลางจึงมีอยู่ไม่น้อย หากคนในบ้านต้องการใช้เงินก็แค่ไปขอจากแม่สามีนางก็ได้แล้ว

“ข้าจะให้ท่านพ่อสั่งทำธนูเหล็กให้เจ้าค่ะ” ปู้จิงบอกไปตามตรง นางรู้ดีว่าแม่ของนางเองก็เก่งมากในการยิงธนู เพียงแต่หลังแต่งงานเข้าบ้านปู้ หลิวซื่อก็ไม่ค่อยได้ออกไปล่าสัตว์นานแล้ว

“อืม… หากเจ้าอยากได้แค่บอกแม่ก็ได้แล้ว จะต้องยุ่งยากขึ้นเขาไปล่าสัตว์ทำไมกัน” หลิวซื่ออยากให้ลูกสาวอยู่บ้านเรียนมารยาทกับพี่สะใภ้ใหญ่มากกว่า

“ข้าอยากหาเงินเองนี่เจ้าคะท่านแม่ ข้าโตแล้วนะ จะให้เอาแต่ขอเงินพวกท่านได้ยังไง” ปู้จิงตัวน้อยส่ายหัวอย่างน่ารัก ทำเอาหลิวซื่ออดยิ้มออกมาไม่ได้

“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า รอธนูเจ้าได้มาก่อน แม่จะให้พ่อเจ้าสอนยิงธนูให้นะ” หลิวซื่อบอกพร้อมรอยยิ้มกว้าง นางไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของปู้จิงนานแล้วตั้งแต่ที่ปู้จิงตบหมูป่าตายด้วยฝ่ามือเดียว ทุกคนในบ้านปู้จึงรู้ว่าปู้จิงแข็งแกร่งมากแค่ไหนทั้งที่อายุยังน้อย

ปู้ต้านกับปู้ตี้พอได้รับคำสั่งจากจางซื่อ ทั้งสองก็พากันลากเกวียนวัวของบ้านออกมา ก่อนจะช่วยกันยกวัวขึ้นเกวียนไปอย่างทุลักทุเล พวกเขาแข็งแกร่งกว่าเด็กวัยเดียวกันก็จริงอยู่ แต่ยังไงทั้งสองก็ไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับปู้จิงจอมพลังอยู่ดี

“พวกเจ้ารีบไปรีบกลับเล่า อย่ามัวแต่เถลไถลอยู่ในเมือง” เหวินซื่อกำชับลูกชายทั้งสอง

“ทราบแล้วขอรับท่านแม่” ทั้งสองรีบรับคำพร้อมกัน พวกเขาเคยเอาเหยื่อเข้าไปขายให้พ่อกับท่านอาทั้งสองอยู่บ่อยครั้ง หากไม่ติดว่าแม่พวกเขาอยากให้เรียนหนังสือแล้วล่ะก็ พวกเขาก็คงแย่งกันขึ้นเขาไปล่าสัตว์นานแล้ว

“ไป ไป รีบไปได้แล้ว น้องสาวเจ้ายังรอเงินของนางอยู่” เหวินซื่อโบกมือไล่ลูกชายตัวเหม็นทั้งสองของนาง เหวินซื่อชอบปู้จิงผู้น่ารักมากกว่าลูกชายจอมเปิ่นของนางเสียอีก

ค่ำวันนั้น บ้านปู้ต่างรวมตัวกินข้าวอย่างชื่นมื่น เมื่อวัวของปู้จิงขายได้ราคาสูงถึงแปดสิบตำลึงอย่างไม่น่าเชื่อ คงเพราะวัวกระทิงหายากมากกระมัง ทำให้ราคาตลาดสูงขนาดนี้

“อาซาน พรุ่งนี้เจ้าก็เข้าเมืองไปสั่งทำคันธนูกับลูกธนูให้ปู้จิงด้วยเล่า” จางซื่อบอกลูกชายที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่โต๊ะข้าง ๆ กัน บ้านปู้แยกโต๊ะชายหญิงเวลากินอาหารมานานแล้ว

“ขอรับท่านแม่ ข้าจะจัดการให้ลูกเอง” ปู้ซานผู้เชื่อฟังพยักหน้าทันที

“ท่านแม่ พรุ่งนี้ข้าขึ้นเขาอีกได้ไหมเจ้าคะ” ปู้จิงไม่อยากอยู่บ้านเฉย ๆ นางไม่สามารถเรียนรู้เรื่องเย็บปักถักร้อยจากแม่ได้ รวมถึงการทำงานบ้านต่าง ๆ ปู้จิงก็ไม่อาจทำได้ เพราะพลังอันมหาศาลของนางทำให้การทำเรื่องเบาแรงเหล่านี้เป็นเรื่องยากสำหรับนางมาก

“เฮ้อ เหตุใดไม่พักผ่อนอยู่บ้านดี ๆ เล่า ป้าสอนเจ้าเรื่องมารยาทได้นะลูก” เหวินซื่ออยากให้หลานสาวมาเรียนกับนางบ้าง เพราะเหวินซื่อเริ่มเบื่อการสอนลูกชายทั้งสองแล้ว

“ข้าคงเรียนไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะท่านป้า” ปู้จิงเคยลองไปเรียนกับป้าสะใภ้นางครั้งหนึ่งจึงรู้สึกเข็ดขยาดและไม่อยากเรียนอีก ก็ใครใช้ให้ท่านป้านางสอนเดินนวยนาถอย่างช้า ๆ ราวหอยทากกันเล่า อีกทั้งยังต้องส่ายสะโพกไปมาราวกับหนอนบุ้งอีก ปู้จิงคิดแล้วก็อดขนลุกไม่ได้

“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อปู้จิงไม่อยากเรียนก็อย่าบังคับนางเลยน่า ปล่อยหลานทำตามที่นางต้องการเถอะ ยังไงบนเขาก็ไม่ได้อันตรายอะไรสำหรับนางอยู่แล้ว” จางซื่อกล่าวช่วยหลานสาวนาง

เช้าวันต่อมา แต่ละคนในบ้านปู้ต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง ปู้ซานเข้าเมืองโดยใช้วิชาตัวเบาแทนการนั่งเกวียนวัว เขาต้องรีบไปสั่งทำธนูให้ลูกสาวสุดที่รักก่อน

ปู้จิงวันนี้ก็สะพายตะกร้าและถือมีดพร้าประจำตัวเดินออกจากบ้านไปอย่างร่าเริงไม่ต่างจากเมื่อวานนี้ นางยังคงเลือกไปภูเขาลูกเมื่อวานอีกครั้งหนึ่ง ปู้จิงคิดว่าเขาลูกนั้นน่าจะมีสัตว์ป่าให้นางล่ามากกว่าภูเขาหลังบ้านนาง

สัปดาห์ต่อมา

ธนูของปู้จิงมีขนาดใหญ่เท่าความสูงของนาง เพราะปู้ซานคิดว่าหากลูกสาวโตขึ้นจะได้ไม่ต้องสั่งทำคันธนูใหม่ให้ยุ่งยาก อีกทั้งพลังของลูกสาวเขาก็มากมายมหาศาลด้วย หากเขาเลือกสั่งทำคันธนูเล็ก ๆ มีหวังมันคงพังตั้งแต่นางเริ่มง้างเป็นแน่

“เจ้าทำตามที่พ่อสอนลองดู เล็งดี ๆ เล่า” ปู้ซานที่สอนพื้นฐานให้ลูกสาวอยู่นานเอ่ยขึ้น เขาอยากรู้ว่าลูกสาวยิงแม่นหรือไม่ในการลองยิงครั้งแรก

“เจ้าค่ะท่านพ่อ” ปู้จิงตั้งท่าแล้วเล็งยิงออกไป เสียงลูกธนูแหวกฝ่าอากาศดังขึ้นไม่นาน ลูกธนูของปู้จิงก็ทะลุต้นไม้ซึ่งเป็นเป้าของนางไปยังต้นไม้ต้นอื่นอีกหลานต้น ปู้จิงที่เป็นคนยิงได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นอย่างยุ่งยากใจ นางคิดว่าใช้แรงน้อยแล้วนะ แต่ไม่คิดว่าลูกธนูของนางจะสามารถยิงทะลุต้นไม้ได้หลายต้นขนาดนี้ ยังดีที่ต้นไม้เหล่านั้นไม่ขาดครึ่งลงมาเสียก่อน

“ปู้จิง ลูกเบาแรงลงหน่อยนะ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงต้องวิ่งไปเก็บลูกธนูไกลแน่” ปู้ซานบอกลูกสาวอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับพลังของนาง

“ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ เช่นนั้นข้าของลองยิงดูอีกดอกนะเจ้าคะ” ปู้จิงทำได้แค่ทดลองอีกครั้งและครั้งนี้นางกดพลังของตนเอาไว้มากกว่าครึ่ง

ฟิ้ว! ฉึก! ผลั๊วะ! ฉึก! ผลั๊วะ! ฉึก! ผลั๊วะ!

“อืม… ไม่เลว ไม่เลว ทะลุไปแค่สามต้นก็ถือว่าใช้ได้แล้วล่ะ” ปู้ซานเอ่ยให้กำลังใจลูกสาวที่เพิ่งหัดยิงเป็นครั้งแรก เขาไม่ได้คาดหวังเรื่องความแม่นยำอะไรแต่แรก