EP. 05｜ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (2/2)

พิมมองฉันเงียบ ๆ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ "ว่าแต่...ทำไมวันนี้แกไม่ได้พูดถึงธีร์เลยนะ"

ฉันสะดุ้งเฮือก "จะพูดถึงทำไม!?"

"อ้าว ก็ได้ยินมาว่ามันช่วยแกไว้นี่นา~" พิมลากเสียงแซว ฉันรีบปาหมอนใส่หน้าเธอ

"พอเลยพิม! ฉันจะนอนแล้ว!"

"หึหึ เอาเถอะ" พิมหัวเราะเบา ๆ "แต่ฉันว่าแกกับธีร์น่าจะมีอะไรสนุก ๆ ให้เจอกันอีกแน่"

ฉันทำเป็นไม่สนใจคำพูดของพิม แล้วคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง พยายามลบภาพเหตุการณ์วันนี้ออกจากหัว

แต่มันไม่ช่วยเลยสักนิด!

"ให้ตายสิ เธอนี่มัน...เกือบไปแล้วไหมล่ะ?"

เสียงของธีร์ยังดังก้องในหัวฉันอยู่เลย!

"โอ๊ยยย หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะซีน!" ฉันตีหมอนตัวเองแรง ๆ

"แกเป็นบ้าอะไร?" พิมที่นอนเล่นมือถืออยู่เตียงข้าง ๆ เงยหน้ามองฉันอย่างงง ๆ

"เปล๊า!" ฉันรีบตอบ แล้วพลิกตัวหันหลังให้เธอ "ฉันจะนอนแล้ว!"

พิมหัวเราะเบา ๆ "เออ ๆ ตามใจแก แต่ฉันล่ะอยากเห็นหน้าธีร์ตอนช่วยแกจริง ๆ นะ คงจะดูจริงจังน่าดู"

"พอเลยพิม! ถ้าแกพูดถึงมันอีกคำเดียว ฉันจะโยนแกลงจากเตียง!" ฉันขู่เสียงดัง

"โอ๊ยยย ก็แซวเล่นเอง หยอก ๆๆ" พิมหัวเราะขำ ก่อนจะปิดไฟหัวเตียงตัวเอง "ฝันดีนะยัยซีน"

"อือ..."

ฉันพึมพำตอบ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง พยายามหลับตาลง

แต่แทนที่สมองจะว่างเปล่า กลับมีภาพธีร์ในเสื้อช็อปสีแดง ยืนอยู่ตรงหน้านั่งร้าน แล้วเอื้อมมือมาคว้าแขนฉันซ้ำไปซ้ำมา

บ้าจริง...ทำไมฉันถึงลืมมันไม่ได้วะ!?

วันถัดมา

โรงอาหารกลาง

เช้านี้ฉันแทบไม่มีแรงลากตัวเองไปเรียน เพราะเมื่อคืนเอาแต่กลิ้งไปมาบนเตียง ไม่ได้หลับเต็มอิ่มเลย!

"แกดูโทรม ๆ นะ" พิมพูดขณะตักข้าวเข้าปาก "เมื่อคืนแอบคิดเรื่องธีร์อยู่ล่ะสิ"

ฉันที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มแทบพ่นออกมา!

"แค่ก ๆๆ! พิม!" ฉันหันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิท

"อะไร? ฉันแค่พูดไปตามที่เห็น" พิมยักไหล่ "หน้าแกเหมือนคนนอนไม่พอชัด ๆ"

"ฉันแค่นอนไม่หลับเฉย ๆ! ไม่เกี่ยวกับมันเลยสักนิด!" ฉันรีบเถียง

"เอ๊าเหรอ? งั้นเหรออออ~" พิมลากเสียงยาว ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อสักนิด

"พอเลยนะ!" ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง "ว่าแต่วันนี้พวกเราเหลืออะไรต้องทำอีกบ้าง?"

พิมหัวเราะขำ ก่อนจะเปิดสมุดจดของเธอ "อืม...เหลือแค่ตัดต่อกับจัดลำดับเนื้อหาให้เรียบร้อย อีกไม่กี่วันก็ต้องส่งแล้ว"

"โอเค งั้นเย็นนี้ไปห้องตัดต่อกัน" ฉันพูดขณะก้มลงกินข้าวต่อ

แต่ขณะที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก...

"โย่วววว~ มากินข้าวกันแต่เช้าเลยนะ"

เสียงที่ฉันไม่อยากได้ยินที่สุดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องเบ้ปากทันทีที่เห็นธีร์ยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับภัทรที่เดินมาด้วยกัน

"โอ้โห หน้ามุ่ยเชียวซีน" ธีร์หัวเราะเบา ๆ "นี่คิดแผนจะแกล้งข้าอีกรึไง?"

"หุบปากไปเลย" ฉันกลอกตา แล้วหันไปหาเพื่อนอีกคนแทน "ภัทร นายช่วยลากเพื่อนนายออกไปที"

ภัทรหัวเราะนิด ๆ ก่อนจะส่ายหน้า "ขอโทษนะซีน แต่ลากมันออกไปคงยาก"

"ทำไมข้าต้องไป? นั่งตรงนี้สบายจะตาย" ธีร์พูดยิ้ม ๆ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามฉัน

ฉันถอนหายใจยาว "พวกนายต้องการอะไร?"

"มากินข้าว"

"เออ ฉันถามโง่ ๆ เอง"

พิมหัวเราะคิกคักข้าง ๆ ฉัน ขณะที่ธีร์กับภัทรก็นั่งลงกินข้าวกันอย่างสบายใจเฉิบ

"ว่าแต่ เมื่อคืนเธอฝันถึงข้าหรือเปล่า?" ธีร์ถามพลางตักข้าวเข้าปาก

ฉันสำลักน้ำแทบพ่นอีกรอบ!!!

"ไอ้บ้า! ฉันจะไปฝันถึงนายทำไม!?"

"อ้าว ไม่รู้สิ ข้าคิดว่าเธอคงเก็บเรื่องเมื่อวานไปคิดจนหลับไม่ลง"

"ธีร์!!!"

เสียงหัวเราะของพิมกับภัทรดังขึ้นทันที ขณะที่ฉันแทบอยากปาของกินใส่หน้าธีร์!!

หมอนี่มัน...น่าหมั่นไส้ที่สุด!!!