ตอนที่ 8 น่ารำคาญ/น้อยใจ

"ผมเคยเตือนพี่แล้วใช่ไหมว่าอย่าเผลอใจให้คุณหนู แล้วทีนี้จะทำยังไงล่ะ มีหวังถ้านายรู้นายเอาพี่ตายแน่พี่วายุ" ภีมพูดเปิดประเด็นประหนึ่งบ่นรุ่นพี่ไปทันที เพราะเขาเป็นห่วงกลัวว่ารุ่นพี่จะโดนเจ้านายเล่นงาน อีกอย่างเขาห่วงความรู้สึกของทั้งคู่ที่คงไม่มีทางลงเอยกันได้ด้วยดีอย่างแน่นอน เพราะผู้เป็นเจ้านายคงไม่ยอมให้ลูกสาวอันเป็นที่รักมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับบอดี้การ์ดในบ้านเป็นอันขาด

"มึงพูดอะไร มึงคิดอะไรของมึง กูไม่ได้คิดอะไรกับคุณหนูทั้งนั้น" วายุปฏิเสธเสียงแข็ง พูดเหมือนหลอกตัวเองทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าตนคิดไม่ซื่อกับเด็กสาว

"ผมไม่ใช่เด็กอนุบาลนะพี่ที่จะดูไม่ออก พี่เล่นหึงหวงคุณหนูกับผมขนาดนี้พี่ยังจะหลอกตัวเองอีกเหรอ" ภีมเถียงกลับอย่างรู้ทัน รุ่นพี่ของเขาโมโหหึงเด็กสาวซะขนาดนั้นทำไมเขาจะดูไม่ออก 

"ไร้สาระ กูบอกว่ากูไม่ได้คิดอะไร กูไม่มีทางชอบคุณหนูเพราะกูไม่ชอบเด็ก สำหรับกูเด็กอย่างคุณหนูมันน่ารำคาญ" วายุยังคงพูดในสิ่งที่ไม่ตรงกับใจ มองหน้ารุ่นน้องด้วยสายตาดุดัน เขารู้ตัวเองดีว่าคิดยังไงกับเด็กสาว ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องมายอมรับความรู้สึกของตัวเองต่อหน้ารุ่นน้อง หรือต้องมาบอกว่าเขาชอบเด็กสาวให้ใครรับรู้ทั้งนั้น เพราะนี่มันเป็นความรู้สึกส่วนตัวของเขา 

"พี่พูดแบบนี้ได้ไง ถ้าเกิดคุณหนูมาได้ยินเข้าเธอคงจะเสียใจมาก" ภีมเอ่ยตำหนิรุ่นพี่ไปทันทีละคนผิดหวังในตัวรุ่นพี่ที่คิดแบบนี้กับเด็กสาว แต่ทว่าสายตาของเขาก็ดันไปสะดุดเข้ากับเด็กสาวเจ้าตัวที่อยู่ในบทสนทนาของพวกเขา เธอค่อยๆโผล่ออกมาจากขอบประตูครึ่งตัว มองมาทางเขาและรุ่นพี่

"คุณหนู" ภีมเห็นเช่นนั้นถึงกับตกใจนิ่งไป

ทำเอาใจแกร่งของวายุกระตุกวูบทันทีที่ได้ยินรุ่นน้องเอ่ยเรียกเด็กสาว เขานิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองคนข้างหลัง และทันทีที่หันมามองเด็กสาว ใจแกร่งยิ่งกระตุกสั่นรู้สึกหวั่นกลัวขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เพราะตอนนี้ใบหน้าของเธอที่เคยสดใสกลับดูเศร้าหมอง ถึงจะอยู่ในระยะห่างที่ไม่ได้ใกล้มากแต่เขาก็สามารถมองเห็นดวงตากลมโตที่มองมาทางเขาอย่างผิดหวัง ซึ่งเขาก็รับรู้ได้

ด้านมิรากำลังยืนมองหน้าบอดี้การ์ดคนของใจด้วยใจที่เจ็บปวดบวกกับความน้อยใจเขาเป็นอย่างมาก ดวงตากลมโตสั่นระริกน้ำใสๆเอ่อคลอเบ้าตากำลังจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ แต่ก็ไม่อยากร้องไห้ไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาได้เห็น เธอจึงตัดสินใจหันหลังวิ่งเข้าบ้านไปทันที โดยไม่คิดจะหันหลังกลับ

"หึ เจ็บไหมพี่ ถ้าพี่เจ็บแสดงว่าพี่ยังมีความรู้สึกอยู่" ภีมอดประชดประชันไม่ได้หลังจากที่เห็นเด็กสาววิ่งหายเข้าบ้านไป ใจหนึ่งก็รู้สึกสงสารเธออยู่มากที่มาได้ยินคำพูดแย่ๆออกจากปากของรุ่นพี่เขา แต่อีกใจก็นึกสะใจอยู่ไม่น้อยที่เด็กสาวดันมาได้ยินเข้าพอดี เพราะเขาเองก็นึกหมั่นไส้คนปากไม่ตรงกับใจ แถมยังใจแข็งอีกต่างหาก หากเด็กสาวจะโกรธ เขาเองก็ขอสมน้ำหน้าด้วย

และเมื่อพูดจบภีมก็เดินออกไป ทิ้งให้วายุจมอยู่กับความรู้สึกผิดกับคำพูดที่เขาไม่ได้ตั้งใจพูดและไม่เคยรู้สึกรำคาญเด็กสาวอย่างที่ปากพูดเลย ขณะที่ยังไม่ได้ละสายตาคู่คมไปจากจุดที่เด็กสาววิ่งหายเข้าไปในบ้าน ก็พยายามบอกตัวเองว่าดีแล้วที่เด็กสาวดันมาได้ยินเขาพูดถึงเธอแบบนั้น เธอจะได้ตัดใจจากเขาและเลิกตามตื๊อตามจีบเขาสักที เพราะระหว่างเธอกับเขามันไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ไม่ว่าเขาจะคิดอะไรหรือรู้สึกยังไง ภายนอกใบหน้าหล่อเหลาก็ยังนิ่งเหมือนคนไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ผิดกับความรู้สึกข้างในอย่างสิ้นเชิง

ด้านมิรา ภายในห้องนอนของเธอ

"ฮือๆ~ น้องไม่น่ารักเหรอ ฮึ่ๆ มิไม่น่ารักตรงไหน ฮือ~ ทำไมพี่วายุต้องรำคาญมิด้วย ฮือๆ~" มิรานอนคว่ำฟุบหน้าร้องไห้โฮอยู่บนที่นอนนุ่มสีหวาน พลางโทษตัวเองไม่หยุด เธอไม่เข้าใจว่าตัวเองทำตัวไม่น่ารักหรือทำตัวให้เขารำคาญขนาดนั้นเชียวเหรอ

เธอเสียใจและน้อยใจบอดี้การ์ดคนของใจเป็นอย่างมาก ทั้งๆที่เธอพยามทำตัวน่ารักมาตลอดเพื่อหวังว่าเขาจะชอบเธอบ้าง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ชอบเธอขึ้นมาสักนิดเลย คำพูดที่เธอได้ยินจากปากเขาเมื่อครู่มันทำให้ใจดวงน้อยของเธอเจ็บปวดเหลือเกิน เธอไม่รู้แล้วว่าต้องทำยังไงให้เขาชอบเธอบ้าง อย่าว่าแต่ทำให้เขาชอบเลย แค่ทำให้เขาไม่รำคาญในตัวเธอเธอยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

เธอไม่เคยชอบใครหรือหลงรักใครแบบนี้มาก่อน เธอเพิ่งเข้าใจวันนี้ว่าการรักคนที่ไม่ได้รักเรามันทำให้ใจเจ็บปวดได้มากขนาดนี้ มันยากมากกับการที่ต้องรับมันให้ไหว พลางคิดไปว่าทำไมตัวเองถึงได้อ่อนแอขนาดนี้ แค่เขาบอกว่ารำคาญ เธอก็หมดไฟที่จะตามตื๊อตามจีบเขาแล้ว...