Beranda / โรแมนติก / ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ / บทที่ 4 ความวุ่นวายที่เริ่มเข้ามาในชีวิต

Share

บทที่ 4 ความวุ่นวายที่เริ่มเข้ามาในชีวิต

last update Tanggal publikasi: 2025-06-12 11:04:11

ที่หน้าตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ รถของเมศจอดนิ่งสนิทใต้ร่มไม้ใหญ่ รมิดาค่อย ๆ เปิดประตูแล้วอุ้มน้องอชิที่ยังง่วงงุนลงจากเบาะหลัง เธอปรับตัวน้องให้ยืนบนพื้นพร้อมจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเหลือบมองเมศที่ยังคงนั่งอยู่หลังพวงมาลัย

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” รมิดาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาท แต่ในแววตายังแฝงความระแวง

เมศพยักหน้ารับ “ไม่เป็นไรครับ แต่ผมจะไปรออยู่ใกล้ ๆ ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกได้ทันที”

รมิดาชะงักเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าการที่เขาจะ “รออยู่ใกล้ ๆ” หมายถึงอะไร และไม่อยากถามให้มากความ เธอเพียงแค่ส่งยิ้มจาง ๆ แล้วจูงน้องอชิเดินออกไป

เธอพาน้องอชิเดินมายังโต๊ะม้านั่งไม้ใกล้ตึกคณะ ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ช่วยบังแดดในยามสาย แต่ด้วยความที่แดดเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ รมิดาจึงหยิบหมวกใบเล็กสีฟ้าลายการ์ตูนออกมาจากกระเป๋าแล้วค่อย ๆ สวมให้หลานชาย

“ใส่หมวกก่อนนะครับ อชิ เดี๋ยวแดดจะร้อนเกินไป” เธอพูดพลางจัดสายหมวกให้พอดีกับศีรษะของเด็กชาย

น้องอชิพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่จู่ ๆ ก็เอียงศีรษะมองป้าดาด้วยความสงสัย “ป้าดาไม่มีเรียนเช้าเหรอฮะ?”

คำถามนั้นทำให้รมิดาหยุดมือชั่วครู่ก่อนจะยิ้มแห้งออกมา “มีครับ…แต่ป้าดาขอให้อชิได้กินข้าวเช้าก่อน ป้าถึงจะไปเรียน”

น้องอชิยังไม่เข้าใจนัก แต่เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อยและนั่งนิ่ง “งั้นป้าดาไปเรียนก่อนก็ได้นะฮะ อชิรออยู่ที่นี่ได้”

รมิดาหัวเราะเบา ๆ พลางลูบหัวหลานชาย “ไม่ได้หรอกครับ หนูยังเล็ก ป้าดาทิ้งหนูไว้คนเดียวไม่ได้”

เสียงของเธออ่อนโยนแต่แฝงความหนักใจลึก ๆ ในใจของเธอ มันไม่ใช่แค่เรื่องของการดูแลหลาน แต่เป็นการปรับชีวิตทั้งชีวิตให้เข้ากับบทบาทใหม่ที่เธอไม่เคยคาดคิด

ในความจริง รมิดามีตารางเรียนเช้าทุกวัน แต่การที่เธอต้องเลี้ยงน้องอชิทำให้ชีวิตเธอไม่ง่ายเหมือนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น การให้หลานชายทานข้าวเช้าจนเสร็จเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกสำหรับเธอ นั่นหมายความว่าเธอเข้าเรียนสายเป็นเรื่องปกติ

บางครั้งเธอต้องรีบวิ่งไปห้องเรียนพร้อมกับคำตำหนิจากอาจารย์ บางครั้งการส่งรายงานก็ล่าช้า เพราะช่วงเวลาที่คนอื่นใช้เตรียมงาน เธอต้องวิ่งวุ่นกับการเลี้ยงเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง

“อชิอยากไปกินข้าวกับป้าดามั้ยครับ?” รมิดาถามด้วยน้ำเสียงนุ่ม ก่อนจะยื่นมือให้เด็กชายจับ น้องอชิพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ครับ ป้าดา แต่เราไปกินไก่ทอดกันนะฮะ!”

คำพูดของหลานชายทำให้รมิดาหัวเราะออกมา “ได้สิครับ แต่ต้องกินผักด้วยนะ”

น้องอชิยู่หน้าทันที “อชิไม่ชอบผัก…”

รมิดายิ้มพลางก้มลงคุยกับเขา “แต่ถ้าอชิไม่กินผัก อชิจะโตไม่ทันเพื่อนนะครับ แล้วถ้าไม่โต อชิจะใส่เสื้อช็อปแบบลุงเมศได้ยังไง?”

คำพูดนั้นทำให้น้องอชิคิดหนัก “จริงเหรอฮะ? ถ้าอชิไม่กินผัก อชิจะไม่ได้ใส่เสื้อแบบลุงเมศ?”

รมิดาพยักหน้าอย่างตั้งใจ “ใช่ครับ ต้องกินผักเยอะ ๆ จะได้แข็งแรงเหมือนลุงเมศไง”

เด็กชายทำหน้าเหมือนต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต ก่อนจะยอมพยักหน้าช้า ๆ “ก็ได้ฮะ…อชิกินผักก็ได้”

รมิดาหัวเราะเบา ๆ ขณะจูงหลานชายเดินไปยังโรงอาหาร ความเหนื่อยล้าจากการต้องปรับชีวิตให้สมดุลยังคงหนักอึ้งในใจ แต่ทุกครั้งที่เธอเห็นรอยยิ้มของน้องอชิ มันเหมือนเป็นกำลังใจให้เธอสู้ต่อไป

เธอรู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะบาลานซ์ชีวิตนักศึกษาและหน้าที่การเป็นแม่บุญธรรมในเวลาเดียวกัน แต่เธอไม่เคยคิดจะละทิ้งสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เพราะสำหรับเธอ น้องอชิไม่ใช่แค่ภาระ แต่คือหัวใจที่เติมเต็มชีวิตของเธอ

ณ โรงอาหารที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและกลิ่นอาหารหลากชนิด รมิดานั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของโรงอาหารพร้อมกับน้องอชิที่กำลังนั่งกินไก่ทอดอย่างเอร็ดอร่อย เธอตักข้าวป้อนหลานชายด้วยความรัก ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความสุขขณะที่เขาเคี้ยวข้าวในปาก

“อร่อยมั้ยครับ?” รมิดาถามยิ้ม ๆ

“อร่อยมากฮะ ป้าดา” น้องอชิตอบกลับพร้อมยกนิ้วโป้ง

รมิดาหัวเราะเบา ๆ เธอรู้สึกผ่อนคลายชั่วขณะ แต่เพียงไม่นานบรรยากาศนั้นก็เปลี่ยนไป เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาโต๊ะของเธอ

หญิงสาวในชุดนักศึกษาสุดเนี้ยบ ใบหน้าจัดเต็มด้วยเครื่องสำอาง มองรมิดาด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าไม่เป็นมิตร “นี่…เธอใช่ไหมที่มากับพี่เมศ?”

คำถามนั้นทำให้รมิดาเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างงง ๆ “คะ?”

หญิงคนนั้นยืนกอดอก มองรมิดาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะถามซ้ำ “ฉันถามว่า เธอเป็นอะไรกับพี่เมศ?”

รมิดาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนตอบเสียงนิ่ง “ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

เธอพยายามพูดให้จบเรื่อง แต่คำตอบของเธอกลับทำให้หญิงคนนั้นไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

เสียงตบโต๊ะดังขึ้นจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง “ไม่ได้เป็นอะไร แล้วพี่เมศจะให้นั่งรถมาด้วยทำไม?! พี่เมศหวงรถจะตาย ใครจะไปนั่งรถเขาง่าย ๆ ได้?”

รมิดาพยายามคงความสงบ เธอเหลือบมองน้องอชิที่ยังคงกินข้าวต่ออย่างไม่รู้เรื่อง แต่ภายในใจของเธอเริ่มเดือดขึ้นมาทีละน้อย

“ถ้าอยากรู้ ทำไมคุณไม่ไปถามเขาเองล่ะคะ?” รมิดาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปป้อนข้าวน้องอชิต่อ

แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่คิดจะปล่อยเรื่องนี้ง่าย ๆ เพียงไม่นานก็มีเพื่อนของเธออีกสามคนเดินเข้ามาสมทบ พวกเธอยืนล้อมโต๊ะของรมิดาไว้ ราวกับต้องการข่มขู่

“หรือว่า…เธอเป็นเด็กของพี่เมศอีกคน?” หนึ่งในนั้นพูดพลางยิ้มเยาะ

“ใช่สิ ดูก็รู้ ลูกติดยังมีเลย แบบนี้ไม่ใช่หรือไงที่พี่เมศชอบช่วยสงเคราะห์?” อีกคนพูดเสริมด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน

คำพูดนั้นเหมือนกระแทกเข้ากลางใจของรมิดา เธอกำมือแน่นแต่ยังคงระงับอารมณ์ไว้ หันไปมองน้องอชิที่ยังคงกินข้าวอย่างไม่รู้เรื่อง เธอไม่อยากให้เด็กคนนี้ต้องเห็นหรือจดจำสิ่งไม่ดีในวันนี้

รมิดาหายใจลึกก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าคุณอยากรู้ว่าเขาคิดอะไร หรือทำอะไร ก็ไปถามเขาเองค่ะฉันแค่ติดรถเขามา”

คำตอบที่ดูไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ของรมิดาทำให้กลุ่มผู้หญิงเหล่านั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง พวกเธอคงคาดหวังว่าจะได้รับคำตอบที่ยิ่งกระตุ้นให้ทะเลาะกันมากขึ้น

“เหอะ! ปากดีแบบนี้ไม่แปลกเลยที่ต้องพึ่งพาคนอื่น!” หญิงสาวคนเดิมพูดประชด

รมิดายังคงนิ่ง เธอเก็บจานข้าวที่เหลือของน้องอชิแล้วลุกขึ้นช้า ๆ “ขอตัวนะคะ น้องต้องไปพักแล้ว”

เธอจูงมือน้องอชิเดินออกจากโต๊ะไปโดยไม่หันกลับมามอง รมิดาเลือกที่จะไม่ปะทะ แม้ภายในใจเธอจะเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เธอรู้ว่าความสงบคือทางออกที่ดีที่สุดในสถานการณ์นี้

ระหว่างเดินออกจากโรงอาหาร น้องอชิถามขึ้นมาอย่างไร้เดียงสา “ป้าดา คนพวกนั้นเสียงดังจังเลยฮะ”

รมิดาหยุดเดินก่อนจะย่อตัวลงมาคุยกับเขา “อชิไม่ต้องสนใจนะครับ บางคนแค่พูดเยอะเกินไป”

“พวกเขาไม่ชอบป้าดาหรือฮะ?” เด็กน้อยถามต่อด้วยความสงสัย

รมิดายิ้มบาง ๆ พลางลูบหัวหลานชาย “บางคนอาจไม่เข้าใจป้าดา แต่นั่นไม่สำคัญหรอกครับ เพราะอชิกับป้าดารู้ว่าเรารักกัน นั่นก็พอแล้ว”

น้องอชิพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ก่อนจะยิ้มสดใสให้เธอ รอยยิ้มนั้นทำให้รมิดารู้สึกว่าทุกคำพูดเสียดสีที่ผ่านมานั้นไร้ความหมาย เมื่อเทียบกับความสุขและความผูกพันที่เธอมีกับหลานชาย

รมิดาจูงมือน้องอชิเดินต่อไป ทิ้งเสียงหัวเราะเยาะของผู้หญิงเหล่านั้นไว้เบื้องหลัง โดยไม่สนใจอีกต่อไป

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 35 ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ

    วันรุ่งขึ้นเช้านี้ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวในห้องนั่งเล่น รมิดานั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ แต่เธอแทบไม่ได้แตะมันเลย ดวงตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ซึ่งยังคงฉายข่าวเรื่องการจากไปของพ่อแม่พิชชาเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นที่หน้าบ้าน เธอหันไปมองผ่านหน้าต่าง เห็นรถของปรเมศจอดอยู่ รมิดาวางแก้วกาแฟลง ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้เขา“เห็นข่าวหรือยังคะ?” เธอถามทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในบ้าน ปรเมศพยักหน้า สีหน้าของเขาเคร่งขรึม “เห็นแล้ว”รมิดาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ฉันว่าจะไปเยี่ยมพิชชาสักหน่อยค่ะ”ปรเมศมองเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมก็ว่าจะไปเหมือนกัน”เธอเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ “คุณก็จะไป?”“ใช่” เขาพยักหน้า แล้วอธิบาย “ตระกูลดั้งเดิมของพิชชาให้ความสำคัญกับหน้าตาทางสังคมมาก ข่าวใหญ่โตขนาดนี้ ผมว่า ญาติของเธอคงไม่มีใครอยากมายุ่งเกี่ยวด้วย”รมิดานิ่งไป“ผมจะไปแสดงความเสียใจ และขอจัดงานศพแทนพ่อแม่ของเธอ” เขาพูดต่อ น้ำเสียงหนักแน่น “ถึงแม้เธอจะทำเรื่องเลวร้ายแค่ไหน สุดท้ายเธอก็เหลือตัวคนเดียว ผมไม่อยากให้เธอจากไปโดยไม่มีใครเลย”รมิดามองเ

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 34 ผลลัพธ์เกิดจากการกระทำ

    “ป้าดา ป่าป๊าอชิไปไหนฮะ ป่าป๊าเจ็บอยู่ ยังอยู่ในนั้นใช่ไหม ป่าป๊าเจ็บมากไหมฮะ ฮึก”เสียงหลานชายสะอื้นเรียกสติรมิดาอีกครั้ง เธอจะบอกอชิยังไงดีรมิดากระชับอ้อมกอดน้องอชิแน่นขึ้น ลูบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบโยนให้เด็กน้อยสงบลง“อชิไม่ร้องนะครับ ป้าดาอยู่ตรงนี้นะ”เสียงของเธอสั่นเครือพอ ๆ กับหัวใจที่เจ็บปวด ความสูญเสียครั้งนี้หนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ แต่น้องอชิยังเด็กนัก… เขาไม่ควรต้องเผชิญเรื่องแบบนี้เลยเด็กน้อยสะอื้นฮัก ซุกหน้ากับอกของเธอ พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ป่าป๊าภีมไปไหนเหรอฮะ ป้าดา… ทำไมยังไม่ออกมาหาอชิ”รมิดาหลับตาลง พยายามกลั้นน้ำตาที่ไหลรื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธออยากจะบอกความจริงทั้งหมด แต่จะให้เด็กวัยนี้เข้าใจความตายได้อย่างไร“ป๊าภีมต้องไปที่ไกล ๆ แต่เขายังรักอชิอยู่เสมอนะครับ”“แล้วป๊าจะกลับมาไหมฮะ”คำถามนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดกลางใจเธอรมิดาไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอได้แต่ลูบศีรษะเล็ก ๆ นั้นเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่ว “ป๊าภีมจะอยู่กับอชิตลอดไป… อยู่ในหัวใจของอชิไงครับ”เด็กน้อยสะอื้นหนักขึ้น ก่อนที่ร่างเล็ก ๆ จะค่อย ๆ อ่อนแรงลงจากความเหนื่อยล้า เสียงร้องแผ่วลงจนกระทั่งเ

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 33 สูญเสีย

    รมิดาเดินกลับมาถึงหน้าห้องไอซียู ร่างบางมองเห็นปรเมศที่ยืนพิงกำแพง มือหนายกขึ้นเสยผมด้วยความเครียด ก่อนจะลดมือลงมาจับมือน้อย ๆ ของน้องอชิที่กำลังหลับอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆเมื่อปรเมศเห็นเธอเดินกลับมา เขาก็รีบสาวเท้าเข้ามาหา สีหน้าของเขาดูเป็นกังวล “คุยกับคุณแม่เป็นยังไงบ้าง?”รมิดามองหน้าเขาแล้วยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรแล้วล่ะ คุณหญิงแค่… ยอมรับฉันแล้ว”แววตาของปรเมศไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้นมาอย่างโล่งใจ“จริงเหรอ?” เขาถามเสียงเบา ราวกับยังไม่อยากจะเชื่อ รมิดาพยักหน้า “ค่ะ จริง คุณหญิงยอมรับฉันแล้ว”ปรเมศมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความสุขและความโล่งใจที่สะท้อนอยู่ในนั้น มันเป็นสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาโดยตลอดเขายื่นมือไปจับมือเธอเอาไว้ “ดีแล้ว… ผมดีใจจริง ๆ”รมิดากำมือของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองน้องอชิที่ยังคงหลับสนิท เธอถอนหายใจเบา ๆ“ตอนนี้เหลือแค่ภีม…” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลง แววตาหม่นลงเล็กน้อยปรเมศบีบมือเธอเบา ๆ เป็นเชิงปลอบโยน “ภีมต้องปลอดภัย เขาแข็งแรงขนาดนั้น เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอะไรไปง่าย ๆ หรอก”รมิดาฝืนยิ้ม

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 32 ยอมรับ

    ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งรมิดานั่งอยู่หน้าห้องไอซียู มือของเธอคอยลูบศีรษะเล็ก ๆ ของน้องอชิที่หลับอยู่ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเด็กน้อยยังคงบวมแดงจากการร้องไห้หนัก ความเหนื่อยล้าทำให้เขาหลับไป แต่ถึงอย่างนั้น มือเล็ก ๆ ก็ยังจับชายเสื้อของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปรมิดามองประตูห้องไอซียูที่ปิดสนิท หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างหวาดหวั่น ทุกวินาทีที่รอคอยช่างยาวนาน ราวกับเข็มนาฬิกาเดินช้าลงอย่างน่าทรมาน“ถึงมือหมอแล้ว นายจะไม่เป็นอะไร”ริมฝีปากสีสวยพึมพำเบา ๆ เธอเคยดูละครหลังข่าวมาก็เยอะ สถานการณ์ที่พระเอกโดนยิง จะมีปาฏิหารย์ตลอด ฉะนั้นภีมคือพระเอกในเรื่องราวของเธอ เป็นป่าป๊าของน้องอชิ เขาต้องรอดเท่านั้นตึก ! ตึก !ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากปลายทางเดิน ปรเมศที่เพิ่งจัดการเรื่องราวต่าง ๆ เสร็จ รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเธอ“รมิดา!”เสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจรมิดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความกังวล “ปรเมศ…”ปรเมศทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เธอ หายใจหอบเล็กน้อยเพราะวิ่งมาอย่างรีบร้อน “เป็นยังไงบ้าง หมอบอกว่ายังไง?” เขาพูดเสียงอ่อนพลางลูบหลังเธอเ

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 31 ป่าป๊าของอชิ

    ปรเมศกับภีมซุ่มอยู่ด้านนอกโกดัง ดวงตาทั้งสองคนจับจ้องไปยังพวกโจรที่กระจายตัวกันอยู่ด้านหน้าอาคาร“มีสองคนเฝ้าหน้าประตู อีกคนเดินตรวจตราอยู่รอบ ๆ” ภีมกระซิบขณะมองผ่านช่องเล็ก ๆ บนกำแพงร้าง“ถ้าบุกตรง ๆ เสียงปืนดังแน่ ต้องจัดการเงียบ ๆ ก่อน” ปรเมศพยักหน้าเห็นด้วยภีมชี้ไปทางด้านซ้าย “ฉันจะไปจัดการไอ้คนที่เดินตรวจ นายไปดักสองตัวที่เฝ้าประตู”“เออ เจอกันข้างใน” ปรเมศตอบเสียงเรียบ ก่อนที่ทั้งสองจะแยกกันดำเนินแผนภีมเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบ อาศัยเงามืดเป็นที่กำบัง รอจนโจรที่เดินตรวจตราเผลอ ก่อนจะพุ่งเข้าไปล็อกคอจากด้านหลัง กระชากตัวมันลงกับพื้นอย่างแรง“อึก…!!”ภีมใช้แขนรัดคอแน่นจนร่างนั้นหมดสติไป ก่อนจะค่อย ๆ วางมันลงกับพื้นอย่างไร้เสียง“หนึ่งไป” เขาพึมพำเบา ๆ แล้วส่งสัญญาณให้ปรเมศที่ซุ่มอยู่ใกล้ประตูปรเมศจัดการพวกที่เฝ้าหน้าประตูอย่างรวดเร็ว เขาใช้ท่อนไม้หนัก ๆ ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของคนแรก ก่อนจะเตะเข้ากลางลำตัวของอีกคนจนมันล้มลงไป“สองไป”ภีมรีบเข้ามาสมทบ ทั้งคู่จับอาวุธจากพวกโจรมาไว้ในมือ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูโกดังเข้าไปทันทีที่เข้ามาข้างใน“ลุงภีม!! ลุงเมศ!! ช่วยป้

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 30 จะช่วยได้หรือไม่

    โกดังร้าง – เวลากลางคืนปรเมศกับภีมขับรถมาถึงบริเวณโกดังร้าง ก่อนจะดับเครื่องยนต์ไว้ห่างออกไปไม่เกิน 500 เมตร ทั้งสองกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาตึงเครียด บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าบางต้นที่พอให้มองเห็นโครงสร้างเก่าโทรมของโกดัง“เราจะบุกเข้าไปเลยไม่ได้” ภีมพูดเสียงเครียด “ถ้าคนร้ายรู้ตัวก่อน มันอาจจะใช้รมิดากับอชิเป็นตัวประกัน”ปรเมศพยักหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความจากตำรวจที่ตอบกลับมาแล้วว่ากำลังเดินทางมา คาดว่าจะถึงภายใน 15 นาที“เราต้องถ่วงเวลาให้ตำรวจมาถึงก่อน” ปรเมศพูดเสียงหนัก “แต่เราก็ต้องหาทางให้พวกมันไม่รู้ตัวว่าเรามาแล้วด้วย”ภีมมองไปยังโกดัง สังเกตเห็นว่ามีลูกน้องของพวกมันสองคนเดินตรวจตราอยู่ด้านหน้า ถือปืนคนละกระบอก“ทางเข้าออกมีแค่ประตูหน้า” ภีมพึมพำ “ถ้าเราจะเข้าไป ต้องหาทางกำจัดยามพวกนั้นก่อน”ปรเมศขบกรามแน่น ก่อนจะเหลือบมองไปทางซ้ายมือของโกดัง ซึ่งมีช่องหน้าต่างแตกอยู่ “หรือเราจะลองเข้าไปจากตรงนั้น?”ภีมหรี่ตา “อืม… นั่นอาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า”ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของภีมสั่นเบา ๆ เขารีบกดรับ เป็นสายจากตำรวจ“ค

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 9 ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มก่อตัวในใจ

    ลมเย็นที่พัดผ่านไม่ได้ช่วยให้รมิดารู้สึกสบายใจขึ้นเลย เมื่อชายคนแปลกหน้าในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันเดินตรงเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มประหลาดที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกเธอถอยไปทางด้านซ้ายอย่างระมัดระวัง แต่แล้วชายคนนั้นก็พุ่งเข้ามาเร็วเกินคาด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางข

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 7 ฝากหลานไว้กับลุง

    ณ มุมหนึ่งใกล้ ๆ โรงอาหาร บทสนทนาของรมิดากับปรเมศยังไม่จบริมฝีปากบางหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เพียงชั่วพริบตานัยน์ตาสีน้ำผึ้งมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ฉันจะให้คุณช่วยดูแลน้องอชิด้วยก็ได้”เมศเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนจะถามกลับ “จ

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 6 ชีวิตที่จัดการไม่ลงตัวเสียที

    รมิดากำลังเร่งรีบเดินออกจากตึกคณะ มุ่งหน้าไปยังห้องสมุดของมหาวิทยาลัยเพื่อพาน้องอชิไปทานข้าว หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวลเรื่องการทิ้งหลานชายไว้กับพี่แป้งนานเกินไป เธอก้มลงมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะถึงห้องสมุด เสียงเรียกของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“นี่เธ

  • ป่าป๊ากับหม่าม้าใหม่ของน้องอชิ   บทที่ 5 เพื่อนใหม่ในคณะ

    ที่ใต้ตึกคณะศิลปศาสตร์ รมิดาจูงมือน้องอชิเดินมาหยุดที่ม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ อากาศร่มรื่นช่วยบรรเทาความร้อนในยามสาย เธอหยิบขนมกับนมกล่องสำหรับเด็กออกมาจากกระเป๋าเป้ใบเล็กของน้องอชิ ตรวจดูว่าเตรียมของทุกอย่างครบถ้วนหรือยัง “อชิครับ หิวมั้ย? ป้าดาเตรียมนมกับขนมไว้ให้นะครับ” เธอถามพลางยิ้มอ่อนโยน

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status