บทที่ 5

เรื่องโรงแรมที่เต็มอะไรนั่น มันคือแผนของผมนี่แหละครับ ผมแค่ใช้จังหวะที่เธอไปเข้าห้องน้ำ ทำการเช็กห้องพักกับโรงแรมที่พอมีในใจ ซึ่งโชคดีที่มันเต็มทุกที่ พอพราวฟ้าโทรไปถามก็เข้าทางผม และใช้งานของพี่ชายมาอ้างนิดๆ หน่อยๆ เลยเข้าทางได้มานอนบ้านเธอสมใจ

“คุณอยู่บ้านหลังเดิมหรือเปล่า” ผมถามเธอ ซึ่งก็ได้ยินเธอตอบกลับมาหลังจากนั้น 

“เปล่า…ฉันย้ายบ้านได้หลายปีแล้ว”

“อ้อ…มิน่า ผมไปหาฟ้าที่บ้านเก่า ถึงไม่เห็นใคร” ผมพูดความจริง นั่นเพราะทุกปีที่กลับมาเมืองไทย นอกจากจะแวะไปหาพ่อกับแม่ ผมยังแวะไปหาเธอที่บ้านหลังเก่านั่นด้วย เอะใจอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมถึงไม่เจอเธอ สุดท้ายก็เป็นไปอย่างที่คิด และอีกไม่กี่นาที ผมจะได้รู้แล้วว่าบ้านใหม่ของเธออยู่ที่ไหน 

ผมนั่งรถมาได้สักระยะ แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันสักเท่าไหร่ เพราะตอนกินข้าวกันผมเล่าทุกอย่างให้เธอฟังไปจนหมด แต่พราวฟ้ากลับเอาแต่ฟัง ไม่ได้เล่าเรื่องของเธอให้ผมฟังบ้างอย่างที่ผมต้องการ ผมอยากรู้ว่าเธอทำอะไรบ้าง อยากรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ 

“ถึงบ้านฉันแล้ว ฉันเข้าไปก่อน คุณหิ้วกระเป๋าตามไปทีหลังแล้วกัน” พูดเสร็จเธอก็เปิดประตูลงจากรถที่จอดอยู่ริมกำแพงบ้านหลังหนึ่ง จากนั้นก็จ้ำอ้าวเข้าไปข้างในอย่างเร็ว ทำเอาผมมองตามปริบๆ ชวนให้คิดว่าเธอจะรีบไปไหนขนาดนั้น และผมก็งงกับตัวเอง ว่าเหม่ออะไรได้มากมาย ถึงขนาดมารู้ตัวอีกทีก็ถึงบ้านเธอเสียแล้ว 

 

“ฟ้า…กลับมาแล้วเหรอ” เสียงสาวแตกที่ทักฉันขึ้นทันทีที่เท้าโผล่เข้ามาในบ้าน ทำให้ฉันตรงดิ่งไปหาด้วยหน้าตาเหลอหลาแน่นอน ฉันมั่นใจ

“ยัยพีช แกสลัดความตุ๊ดแล้วเอาความแมนกลับมาคืนร่างแกเดี๋ยวนี้” ฉันเอ่ยสั่ง แต่เจ้าของชื่อกลับนิ่ง แถมยังถามกลับอีก

“ทำไมฉันต้องทำยะ” 

“บอกให้ทำก็ทำเถอะน่า แล้วแกต้องแอ๊บเป็นแฟนฉันด้วย”

“ห๊า!…ให้ฉันเป็นแฟนแกด้วยเหรอ” เสียงยัยพีชนี่แสบแก้วหูจริงๆ 

“เออ...ไม่ต้องทำหน้ารังเกียจฉันขนาดนั้นหรอกย่ะ เพราะถ้าไม่มีความจำเป็นต้องพึ่งพาความแมนเฉพาะตัวของแก ฉันก็ไม่ขอให้แกช่วยหรอก”

“ฉันขอเหตุผลประกอบการตัดสินใจด้วย” ยัยพีชยืนเชิดคอรอฟังเหตุผล ซึ่งฉันนั้นไม่มีเวลามาอธิบายอะไรตอนนี้หรอก เพราะริวรออยู่นอกบ้านนู่นแล้ว 

“เหตุผลเอาไว้ก่อน เดี๋ยวเล่าให้ฟัง ตอนนี้บอกให้ทำก็ทำ ไม่งั้นฉันจะบอกไทเลอร์ว่ามีคนมาขายขนมจีบแกตอนเขาไม่อยู่ และแกก็ไปหลอกให้ผู้ชายคนนั้นเลี้ยงข้าวมาด้วย” ฉันไม่เคยคิดจะทำอะไรแบบนี้หรอก แต่มันถึงคราวจำเป็นของฉันจริงๆ 

ส่วนพีช ผู้ชายตัวโตเป็นหมี และยังไม่มีความคิดอยากแปลงเพศให้สวยเช้ง แต่นิสัยและท่าทางกลับตุ้งติ้ง มุ้งมิ้งเป็นแม่บ้านแม่เรือน เพราะจิตวิญญาณนั้นเป็นหญิงยืนค้าง ทำตาปริบๆ คงจะคันปาก อยากถามเหตุผลเต็มแก่ แต่จำเป็นต้องเก็บสารพัดคำถามพวกนั้นเอาไว้ก่อน 

“เออ...ยอมก็ได้วะ” สีหน้าของพีชดูจำยอมจนฉันขำ 

“เอาผ้ากันเปื้อนคิตตี้นี่ออกด้วย” ฉันชี้นิ้วไปที่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายคิตตี้สุดแบ๊ว ที่มันขัดกับขนาดตัวและหน้าตาเพื่อนแบบสุดๆ 

ขอเล่าก่อนว่าพีชมีอาชีพเป็นถึงกัปตันขับเครื่องบินเชียวนะคะ พอไม่มีบิน ก็ชอบหอบหิ้วสมบัติมาอยู่บ้านฉันบ่อยๆ แทนที่จะอยู่คอนโดมิเนียมสุดหรูหราแทน นั่นเพราะนางมาฝึกทำอาหารเพื่อจะออกเรือนค่ะคุณผู้อ่าน นางมีแฟนแล้วและแฟนนางก็เป็นฝรั่งหน้าหล่อมาก ได้ข่าวว่าปลายปีนี้จะบินไปแต่งงานที่เมืองนอก ส่วนฉัน…หึ ยังอยู่บนคานค่ะ 

“อุ๊ย! ลืม” พีชอุทานออกมา และยังคงไม่ทิ้งอาการแตกเนื้อสาวแต่อย่างใด 

“บอกให้แมน ยังมาอุทานซะแต๋วแตก เดี๋ยวเถอะ”

“โทษๆ มันชินปาก” เอ่ยจบ ยัยพีชก็ยกมือขึ้นมาปิดปาก จริตจะก้านความเป็นหญิงนี่เธอยังต้องอาย ก่อนจะส่งสายตาเขียวปัดมาให้ หวังว่าพีชจะไม่หลุดอะไรแบบนี้ต่อหน้าริวหรอกนะ 

กระทั่งได้ยินเสียงของริวดังขึ้นจากนอกบ้าน เธอจึงชะเง้อมอง ตามด้วยยัยพีช ที่พอเห็นเท่านั้นแหละ ตานี่ลุกวาวเชียว อ้าปากจะถามฉันแน่ๆ ว่านั่นใครกัน ทำไมถึงน่าลากขนาดนี้ แต่ฉันรีบยกมือขึ้นห้ามสารพัดคำถามเหล่านั้นไว้ได้ทัน

“ผมเข้าไปได้ยังครับฟ้า ยุงมันกัดจนผมจะเป็นไข้เลือดออกตายแล้วนะ” 

“ก็เข้ามาสิ” ฉันตะโกนตอบกลับไป 

“ผมเข้าไม่ได้ ประตูมันล็อก” เสียงตะโกนของริวที่ดังกลับมา ทำเอาฉันนึกขึ้นได้ ว่าเมื่อครู่ได้ล็อกประตูรั้วกับมือเองนี่นา เพราะยังไม่อยากให้เขาตามมาในบ้าน ก่อนจะคุยกับยัยพีชเสร็จ 

ฉันจึงเดินกลับไปปลดล็อกแล้วให้เขาเข้ามาในบ้านด้วย และทันทีที่ริวเห็นหน้าพีช เขาดูจะอึ้งไปนิดหน่อย อันนี้ฉันมั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ ฉันจึงได้ทีแนะนำทั้งคู่ให้ได้รู้จักกัน 

“นี่พีช แฟนฉันเอง”