EP5:หวง

“วันนี้ฉันต้องเข้าบริษัทเธออยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”

“ได้ค่ะ แต่ว่า.."

“อะไร”

“หนูบัวขอไปบริษัทกับป๊ะป๋าได้ไหมคะ”

ใบบัวยื่นหน้าไปใกล้ๆ โอโซนที่อยู่อีกฝั่งของโต๊ะกินข้าวแล้วมองอ้อนขอโอโซนตาปริบๆ เพราะเธอไม่อยากอยู่ห่างจากเขาเพราะหลายวันมานี้ตั้งแต่ที่โอโซนไปรับเธอมาเขาก็วุ่นวายอยู่กับเรื่องมหาลัยที่ใบบัวจะเข้าเรียนต่อเธอตัวติดกับเขาแทบจะทุกเวลา

“ฉันต้องทำงานแล้วที่สำคัญที่นั้นไม่ใช่ที่ๆ เด็กอย่างเธอจะไปเที่ยวเล่นได้”

“หนูบัวไม่ใช่เด็กแล้วอีกไม่กี่เดือนก็จะอายุสิบเก้าแล้วให้หนูบัวไปด้วยนะ...นะคะป๊ะป๋า”

โอโซนมองหน้าใบบัวที่กำลังออดอ้อนเขาตอนนี้ด้วยสายตานิ่งๆ แต่ในใจของเขามันไม่ได้นิ่งอย่างสายตาที่มองออกมา...เขาแพ้แววตาใสซื้อและขี้อ้อนดวงนี้ของใบบัวซะแล้ว

“งั้นก็รีบทานแล้วไปแต่งตัว”

“ป๊ะป๋าใจดีที่สุดเลยหนูบัวรักป๊ะป๋าที่สุดเลยค่ะ”

ใบบัวพูดจบก็ลุกขึ้นแล้ววิ่งหายตัวเข้าไปในห้องของเธอเพื่อที่จะรีบแต่งตัวทันทีโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีใครอีกคนนั่งนิ่งก็คำพูดประโยคท้ายที่เธอพูดออกมา

“รักเหรอ....หึ!!เธอรักฉันแบบไหนกันนะใบบัว”

โอโซนพึมพำขึ้นมาคนเดียวก่อนที่เขาจะลุกไปแต่งตัวที่ห้องตัวเอง

บริษัท

“สวัสดีค่ะคุณโอโซนวันนี้พาสาวน้อยที่ไหนมาด้วยคะน่ารักเชียว”

เสียงผู้ช่วยของคุณหญิงผู้เป็นแม่ของโอโซนที่ตอนนี้มาเป็นเลขาชั่วคราวของเขาทักขึ้นมาเมื่อเห็นว่าโอโซนเดินขึ้นมาถึงหน้าห้องทำงานของเขาพร้อมกับสาวน้อยน่าตาน่ารักเธอเหมือนจะคุ้นหน้าสาวน้อยคนนี้แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

“สวัสดีค่ะคุณอาวิภา”

“สวัสดีค่ะ...เดี๋ยวนะคะ!!”

หญิงวัยกลางคนรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของทั้งสองคนรับไหว้สาวน้อยแล้วมองหน้าพร้อมกับขมวดคิ้วมองเหมือนพยายามนึกอะไรอยู่

“...คุณใบบัว”

“ใช่ค่ะหนูบัวเอง”

หมับ!!

“โตเป็นสาวแล้วอาจำไม่ได้เลยค่ะ”

เธอคว้ามือใบบัวไปจับไว้แล้วพูดกับเธอพร้อมยิ้มออกมาอย่างดีใจที่ได้เจอใบบัว ครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นก็คือวันที่ไปส่งเธอเข้าเรียนโรงเรียนประจำตอน ม.1พร้อมกับเจ้านายเธอที่เป็นคุณแม่บุญธรรมของใบบัวหลังจากนั้นเธอย้ายไปดูแลงานที่สาขาฝรั่งเศสพึ่งกลับมาเมื่อไม่นานมานี่เอง

“ถ้าเตชินเห็นคุณใบบัวตอนนี้คงยิ้มแก้มปริแน่ๆเลยที่สาวน้อยคนที่เขาปลื้มมาตั้งแต่เด็กโตเป็นสาวแล้วสวยน่ารักขนาดนี้”

คำพูดประโยคนี้ทำเอาโอโซนที่ยืนฟังอยู่ขมวดคิ้วเป็นปมทันทีเขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าเตชินมือขวาของเขาที่เป็นลูกชายของวิภาจะรู้จักกับใบบัว

“พี่เตเขาเห็นหนูบัวจนเบื่อแล้วค่ะ อาวิภาไม่รู้อะไรตอนหนูบัวอยู่โรงเรียนประจำพี่เตซื้อขนมซื้อของไปให้หนูบัวที่โรงเรียนบ่อยๆ อาทิตย์ไหนที่คุณแม่ไม่ว่างไปรับก็พี่เตนี่แหละค่ะที่เป็นคนไปรับหนูบัว”

โอโซนถึงกับตากระตุกขึ้นมาอีกครั้งที่ได้ยินใบบัวตอบกลับวิภาออกไปแบบนั้นสองคนนี้สนิทกันขนาดนี้เลยงั้นเหรอความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของโอโซนเขาก็เริ่มมีอาการหงุดหงิดขึ้นมาซะดื้อๆ ก่อนที่จะเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปด้วยที่ไม่เรียกใบบัวสักคำ

“ใบบัวตามป๊ะป๋าเข้าไปก่อนนะคะ”

“ป๊ะป๋าเหรอคะ”

วิภายิ้มน้อยๆ แล้วถามใบบัวออกมาถึงสรรพนามที่เธอใช้เรียกโอโซน

“ใช่ค่ะ..หนูบัวเรียกพี่ชายว่าป๊ะป๋าน่ารักไหมคะ”

“น่ารักมากเลยค่ะงั้นคุณใบบัวเข้าไปในห้องนะคะเดี๋ยวอาให้เด็กเอาน้ำเอาขนมไปให้แล้วอย่ากวนป๊ะป๋านะคะเวลาทำงานป๊ะป๋าของคุณใบบัวจะเครียดมาก”

“รับทราบค่ะหนูบัวจะไม่ดื้อไม่ซนไม่กวนป๊ะป๋า”

พูดจบใบบัวก็เดินตามโอโซนเข้าไปในห้องทิ้งให้วิภายิ้มแล้วมองตามใบบัวเข้าไปลูกชายเธอคงไม่มีสิทธิ์แล้วสินะวิภาคิดในใจก่อนที่จะเดินเลี่ยงออกไปสั่งแม่บ้านให้หาของว่างไปให้คุณหนูของเธอ

20 นาทีผ่านไป

ใบบัวที่นั่งเงียบๆ เล่นมือถืออยู่ก็เริ่มหิวเริ่มอยากไปหาอะไรหวานๆทานถึงแม้ของว่างที่วิภาให้คนจัดมาให้วางอยู่ตรงหน้ามันก็ไม่ใช่ชาเขียวนมที่เธออยากทานตอนนี้

ที่สำคัญตอนที่เธอมาถึงบริษัทเธอเห็นว่าข้างๆ บริษัทมีร้านกาแฟซื้อดังตั้งอยู่เธอเลยตัดสินใจลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปหาโอโซนที่นั่งทำหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะทำงานเพื่อจะขออนุญาต

“ป๊ะป๋าขา”

“ถ้าจะเรียกฉันแบบนี้เธอไม่ควรไปสนิทกับคนอื่นตั้งแต่แรก”

“คะ”

ใบบัวถึงกับงงไปเลยที่ได้ยินคำพูดนี้ออกมาจากปากของโอโซนเขาพูดทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เงยมองหน้าเธอสักนิด เขาเป็นอะไรอยู่ๆ มาหงุดหงิดใส่ใบบัวได้แต่ถามตัวเองอยู่ในใจแล้วที่เขาพูดหมายถึงใครกัน

“เมื่อกี้ป๊ะป๋าว่าไงนะคะ”

ใบบัวถามซ้ำออกมาเมื่อเห็นว่าโอโซนพูดแล้วเงียบไปมันเลยทำให้โอโซนที่หลุดพูดแบบนั้นออกมาตั้งสติแล้วเงยมองหน้าใบบัวด้วยสายตาหงุดหงิด

“เปล่า แล้วเธอมีอะไร”

“หนูบัวอยากขออนุญาตลงไปข้างล่างตึกได้ไหมคะ”

“ไปไหน”

“ร้านกาแฟข้างๆ”

“กาแฟที่นี่ก็มีเดี๋ยวให้แม่บ้านชงมาให้”

“หนูบัวไม่ได้อยากกินกาแฟ”

โอโซนขมวดคิ้วมองหน้าใบบัวอย่างไม่เข้าใจในเมื่อมาขอไปร้านกาแฟแต่เธอกลับบอกไม่อยากกินกาแฟ

“หนูบัวอยากกินชาเขียวเย็นๆ”

“เดี๋ยวให้คนไปซื้อให้”

โอโซนพูดแล้วยกหูโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานขึ้นมาแต่ในจังหวะนั้นเสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น

ก๊อกๆ

“ขออนุญาตเข้าไปครับบอส”

ฟูว!!!

โอโซนถอนหายใจออกมาแรงๆ หนึ่งทีเมื่อได้ยินเสียงของคนที่เคาะประตูปกติคนๆนี้ก็เข้าออกห้องเขาประจำอยู่แล้วแต่วันนี้เขารู้สึกหงุดหงิดเป็นพิเศษและไม่ค่อยอยากให้คนๆนี้เข้ามาเท่าไหร่

“อรุณสวัสดิ์ครับบอส”

เสียงคนที่พึ่งเดินเข้ามาดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มของเขา

“มาทำไม วันนี้กูยังไม่ได้เรียกมึงเลยไอ้เต”

“ผมไม่ได้มาหาบอสครับพอดีผมรู้มาว่าวันนี้มีสาวน้อยมากับบอสผมเลยจะมาหาเธอ”

เตชินพูดแล้วหันไปยิ้มให้ใบบัวที่ยืนฉีกยิ้มให้เขาอยู่เหมือนกัน ด้วยความที่ทั้งสองคนเป็นเจ้านายกับลูกน้องและเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กโอโซนกับเตชินก็จะพูดคุยกันแบบนี้เสมอ

“ถ้ามึงจะพูดกวนตีนกูขนาดนี้อยากเรียกกูว่าบอสให้กระดากปากเลยไอ้ห่า”

“ได้เหรอวะ”

“ไอ้สัส!!”

“ไงคะหนูบัวยืนนิ่งมองแก้วชาเขียวในมือพี่ตาปริบๆเลยนะเรา”

เตชินเลิกเถียงกับโอโซนแล้วหันมาพูดคุยกับใบบัวที่ยืนอยู่ข้างๆโต๊ะมองชาเขียวปั่นใส่วิปครีมในมือเขาอยู่

“สวัสดีค่ะพี่เต”

“อะ! ได้ยินว่าวันนี้มีเด็กชอบกินชาเขียวมาที่บริษัทพี่เลยแวะซื้อขึ้นมาให้”

ใบบัวยิ้มกว้างแล้วรับแก้วชาเขียวที่เตชินยื่นให้แล้วจัดการดูดมันทันทีโดยที่มีสายตาของเตชินที่มองเธออย่างเอ็นดูพร้อมกับสายตาที่บอกบุญไม่รับของโอโซนที่มองอยู่เช่นกัน

“เป็นไรวะมองตาขวาง อ่ะ! แก้วนี้ของมึงครับบอสกูซื้อมาฝากมึงด้วยไม่ต้องไปมองน้องมันด้วยความอิจฉาขนาดนั้น”

แก้วกาแฟอเมริกาโนเย็นถูกวางไว้ตรงหน้าโอโซนพร้อมกับคำพูดที่กวนตีนของเตชินโอโซนได้แต่คิดในใจว่าเขาไม่ได้มองใบบัวเพราะอิจฉาแต่เขามองด้วยความหมั่นไส้ต่างหาก

“มึงไม่มีการมีงานทำเหรอไอ้เต”

“มีดิวะ! กูแค่ขึ้นมาทักหนูบัวก่อน”

โอโซนรู้สึกขัดๆหูที่ได้ยินเตชินเรียกใบบัวว่าหนูบัวทั้งๆที่เขาเองยังไม่เรียกใบบัวสนิทขนาดนี้

“ทักเสร็จแล้วก็ไปดิวะ ส่วนเธอจะยืนยิ้มยืนคุยกับมันอีกนานไหมถ้าจะคุยนานฉันจะได้เซ็นใบลาออกให้มันลาออกไปนั่งคุยกับเธอทั้งวัน”

“เฮ้ย!! เดี๋ยวดิวะบอสแค่กูแว๊บมาคุยกับน้องแค่นี้มึงถึงกับจะไล่กูออกเลยเหรอวะแม่ง!!ใจดำ งั้นพี่ไปก่อนนะหนูบัวไว้เจอกันว่างๆพี่ไลน์หาอยู่นานเดี๋ยวไอ้บอสขี้หวงมันจะไล่พี่ออก”

พูดจบเตชินก็เดินออกไปแต่ก่อนไปเขาก็ไม่วายหันมายกยิ้มกวนๆ ใส่โอโซนแล้วผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี