ตอนที่ 7

พอทำกับข้าวเสร็จแล้ว ป้าไก่ก็บอกกับปาลิตาว่า

“ป้าเตรียมอาหารเย็นไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ป้าขอตัวกลับบ้านพักก่อนนะคะ”

“ทำไมป้าไก่ไม่พักที่บ้านหลังนี้ล่ะคะ น่าจะสะดวกกว่าเทียวไปเทียวมานะคะ”

“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณท่านไม่ชอบความวุ่นวาย ท่านชอบอยู่คนเดียว”

“แล้วทำไมนายมากถึงอยู่ได้ล่ะคะ”

ป้าไก่เลิ่กลั่กอีกครั้ง ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบไปว่า

“นายมากเป็นคนสวนคนสนิทค่ะ คุณท่านเอ็นดูเป็นพิเศษ รักเหมือนหลานแท้ ๆ”

ปาลิตาเข้าใจแล้วว่า ทำไมเขาถึงกล้าล่วงเกินเธอ คงเพราะคุณท่านรักเขามาก เขาจึงคิดว่าจะทำอะไรก็ได้ เขาไม่เกรงใจผู้มีพระคุณเลย กินบนเรือนแต่กลับขี้รดบนหลังคา คนแบบนี้ไม่ควรได้รับความรักความหวังดีจากใครหรอก

“คุณหนูลูกตาลคะ”

“คะ” ปาลิตาหันไปยิ้มให้ป้าไก่

“กินข้าวกินปลาแล้วก็พักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ รอคุณท่านกลับมาก่อน อะไร ๆ ก็น่าจะดีขึ้น”

“ค่ะ”

ปาลิตายิ้มขื่นขม เธอไม่รู้ว่า เธอจะรักษาตัวรอดไปจนถึงวันที่คุณท่านของป้าไก่กลับมาไหม การที่ต้องอยู่ในบ้านหลังใหญ่กับคนเลวคนนั้น การเอาตัวรอดดูเป็นเรื่องที่ยากเหลือเกิน แต่เธอพูดอะไรไม่ได้ เพราะเธอต้องเก็บความลับเรื่องที่ถูกเขาลวนลามเอาไว้ ไม่อย่างนั้น หากคุณท่านรู้เรื่องนี้ การแต่งงานล้างหนี้ก็อาจต้องยกเลิก เพราะเธอคิดว่า คุณท่านคงไม่อยากได้ผู้หญิงที่มีตำหนิเป็นเมียหรอก

4 ครั้งแรกกับคนสวนในคืนฝนพรำ

ปาลิตารู้สึกสบายใจมาก ที่เห็นนายมากขับรถออกจากไร่ ป้าไก่บอกว่า คุณท่านสั่งให้เขาไปทำธุระในเมือง

กระนั้นเธอก็ยังระวังตัว พอตะวันตกดินไปแล้ว เธอกลับเข้าห้องนอน ปิดล็อกประตู และอ่านหนังสือที่เธอเอาติดกระเป๋ามาด้วย การอ่านหนังสือทำให้สติของเธออยู่กับร่องกับรอย ไม่คิดฟุ้งซ่านถึงอะไรที่ไม่น่าคิดถึง

บรรยากาศยามค่ำคืนที่บ้านไร่สิงขรเงียบสงบ อากาศเย็นเพราะอยู่กลางป่ากลางเขา

ปาลิตาอ่านหนังสือได้ครู่ใหญ่ เสียงฟ้าร้องก็ดังมาแต่ไกล เธอวางหนังสือ แล้วเดินไปเปิดผ้าม่านที่หน้าต่าง ก็เห็นว่าฝนเริ่มลงเม็ด ลมแรง และฟ้าก็ร้องอีกหลายครั้ง

ร่างบางสวมชุดนอนกระโปรงน่ารักเดินกลับไปที่เตียง เธอยังไม่ทันนั่งลงบนเตียง เสียงฟ้าร้องดังลั่น และไฟก็ดับพรึบ!

ปาลิตานั่งลงริมเตียง เธอคลำมือไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเล็กข้างหัวเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดไฟฉายจากโทรศัพท์

ตอนนี้ดึกมากแล้ว ไหน ๆ ไฟก็ดับแล้ว ปาลิตาจึงคิดว่าเธอจะเข้านอนเลยแล้วกัน

อากาศที่นี่เย็นอยู่แล้ว ยิ่งฝนตกแบบนี้อุณหภูมิก็ยิ่งลดลงหลายองศา ไม่จำเป็นต้องเปิดแอร์เลย

ปาลิตาเอนกายลงนอน ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่น เธอหลับตาลง และเข้าสู่ห้วงนิทรา

...

กลางดึก สายฝนซาลงแล้ว เหลือเพียงเม็ดฝนบางเบาโปรยปราย คนนอนหลับบนเตียงนุ่มใต้ผ้าห่มอุ่นหลับสนิท เธอจึงไม่ได้ยินเสียงไขกุญแจ และไม่ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูห้อง

ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง เขานั่งลงริมเตียง เลิกผ้าห่มขึ้นแล้วค่อย ๆ สอดตัวเข้าไป

ผู้บุกรุกยามวิกาลไม่ได้สวมเสื้อ เขาสวมเพียงกางเกงนอนขายาว ผิวกายที่เพิ่งอาบน้ำมาจึงเย็น พอเขาขยับตัวแนบชิดกับคนที่นอนหลับ เธอจึงสะดุ้งตกใจตื่น

ปาลิตาดิ้นเอาตัวรอดทันทีที่ถูกดึงไปกอด แล้วเธอก็แทบหยุดหายใจ เมื่อถูกจับกดนอนหงาย ร่างใหญ่กำยำขึ้นมาทับเธอเอาไว้ทั้งตัว เขาจับข้อมือบางสองข้างกางออกแล้วกดไว้ข้างศีรษะเธอ

“ตื่นแล้วเหรอครับคุณหนู”

“นายมาก! นายจะทำอะไร!”

“ไร้เดียงสาขนาดนั้นเชียว ถึงไม่รู้ว่า ผู้ชายเข้ามาหาถึงห้องนอนเพื่อทำอะไร”

“อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ ไม่อย่างนั้น ตาลจะฟ้องคุณท่าน”

“ไม่เอาน่า เราสองคนไม่พูดก็ไม่มีใครรู้หรอกว่า ผมกับคุณหนูมีอะไรกันแล้ว”

“นายมันคนเลว คนชั่ว”

“และคนชั่วคนนี้กำลังจะได้เป็นผัวคุณหนู”

“อย่านะ...”

ปากอิ่มถูกจูบดุดัน พอเธอดิ้นและเบี่ยงหน้าหนี เขาก็บีบแก้มเธอเอาไว้ และสอดแขนข้างหนึ่งลงใต้แผ่นหลังบาง กอดเธอเอาไว้แนบแน่น

ปาลิตาเบิกตากว้างในตอนที่เขาสอดลิ้นเข้ามาในปากนุ่มของเธอ หญิงสาวทั้งทุบ ทั้งตี ทั้งผลักเขาออก แต่เธอสู้แรงเขาไม่ได้เลย

ปากอิ่มถูกรุกรานอย่างเอาแต่ใจ เขาสอดลิ้นควานทั่วปากนุ่ม ดื่มด่ำกับความหวานซ่านที่เคยได้ลิ้มรสชาติมาแล้วครั้งหนึ่ง และเขาก็จำได้ดีว่า หวานนุ่มละมุนเพียงใด

ปาลิตาถูกล่อหลอกด้วยจูบจากคนช่ำชอง เขาบดขยี้เธออย่างเร่าร้อน ปลุกเร้าเธออย่างมีชั้นเชิง แค่จูบ เขาก็ทำให้เธอหลงลืมไปแล้วว่า เขาคือคนสวนที่ไม่คู่ควรกับเธอสักนิด

นายมากจูบปากอิ่มอย่างหลงใหล ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ไปทั่วกายสาว เขาแตะต้องสัมผัสเธอจนถ้วนทั่ว และเมื่อเธอหยุดดิ้น แถมยังเริ่มจูบตอบเขาอย่างเงอะงะ เขาจึงกดปากแนบแน่น จูบให้เธอดูเป็นตัวอย่าง หลังจากนั้นไม่นาน คุณหนูคนสวยก็จูบตอบเขาอย่างเร้าใจ