บทที่เจ็ด อัสมา...

บทที่เจ็ด อัสมา...

วรดาสะดุ้งขึ้นด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงเรียกคุ้นหู ทุกสรรพสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวพลันหยุดชะงักไปชั่วขณะ ร่างกายของเธอราวกับถูกสาปให้แข็งทื่อ ความหวาดหวั่นเริ่มแผ่กระจายไปทั่วทุกอณู

กลัวคนเป็นป้าจะรู้เหลือเกินว่าเธอกำลังคิดไม่ซื่อกับเจ้านายของตัวเองอยู่

“คะ” วรดาขานรับหลังจากรวบรวมสติแล้วหันกลับไปหาเจ้าของเสียง

ใบหน้าสวยดูหม่นแสงลงไปถนัดตา จนผู้เป็นป้าอย่างกานดารู้ได้โดยไม่ต้องเอ่ยปากถาม หญิงวัยกลางคนถอนหายใจออกมาอย่างคนคิดไม่ตก

“วิว” กานดาหยุดพูดขณะมองเข้าไปในดวงตาหม่นเศร้าของหลานสาว “อะไรที่มันเป็นของเรา ยังไงมันก็คือของของเรา โดยที่ไม่ต้องพยายามให้ตัวเองเหนื่อย แต่อะไรที่มันไม่ใช่ของของเรา ต่อให้เราพยายามสักแค่ไหน มันก็ไม่ใช่อยู่ดีนะลูก มันจะเหนื่อยเปล่า การที่เรารักใครสักคนมันไม่ผิด”

หัวใจของหญิงสาววูบโหวง คำพูดของป้ากระแทกเข้ากลางความรู้สึกประหนึ่งคลื่นลูกใหญ่ที่กำลังสาดซัดเข้าหายชายฝั่ง

วรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอคิดว่าตัดสินใจดีแล้วที่บอกอติรุจน์ออกไปแบบนั้น และที่สำคัญเธอจะได้ตัดใจตั้งแต่ที่ยังไม่รู้สึกอะไรกับเขาไปมากกว่านี้

“ป้าไม่อยากเห็นวิวต้องมาเสียใจอีก” กานดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เห็นวรดาซึมแบบนี้เธอก็พลอยเศร้าตามไปด้วย

วินาทีนั้นขาของเธอหนักอึ้งแทบก้าวต่อไม่ไหว ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ทำให้เธอเข้าใจผิด คิดว่าเขามีใจให้จริง ๆ

อติรุจน์หลอกเธอ

แล้วเขาก็หลอกเธอได้จนสำเร็จด้วย

สายตาของคนผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนหรี่แคบลง หลานสาวเธอมีใจให้ลูกชายเจ้าของฟาร์ม

“บางทีสิ่งที่เรากำลังเห็น มันอาจจะไม่ใช่ความจริงทุกหมดก็ได้นะลูก”

 “แต่เขากอดเอวกันมาขนาดนั้น ดูเหมือนคุณรุจเขาก็เต็มใจให้กอดด้วยนะคะ” วรดาโผล่งออกมาด้วยความลืมตัว

“ถ้าคุณรุจเขาจะเอาเป็นแฟน ป่านนี้เขาคงมีลูกด้วยกัน สี่ห้าคนไปแล้ว”

วรดาชะงัก “ยังไงคะ?”

“ผู้หญิงคนนั้นน่ะ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เป็น จป[1]. ที่โรงงานนี้แหละ ”

“โรงงาน?” คิ้วของวรดาพันเข้าหากัน เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าที่นี่มีโรงงานด้วย

“ก็ทางที่คุณรุจเขาขับมานั่นแหละ วิวเห็นถนนที่ทอดยาวไปฝั่งนู้นมั้ย ตรงไปอีกประมาณสักห้า-หกกิโล

จะเป็นโรงงานผลิตปุ๋ยและโกดังเก็บปุ๋ยของคุณรุจเขา มีทั้งปุ๋ยหมักชีวภาพแบบอัดเม็ดจากขี้วัว ทั้งปุ๋ยแบบที่เป็นเคมี”

“…” วนดานิ่งฟัง ความเสียใจเมื่อสักครู่หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

“ไม่แค่นั้นนะ ฝั่งทางนี้อีก ตรงไปนู้นอีกเกือบสาม-สี่กิโล” มือคนพูดชี้นิ้วไปตามทางที่แยกออกไปอีกทางด้านหนึ่ง “เป็นสวนผลไม้ตามฤดูกาล ที่เขาปลูกไว้ให้คนงานได้กินตลอดกันทั้งปี เขาไม่ขายด้วยนะ บอกว่าปากท้องของคนงานสำคัญกว่า ใครที่ได้เข้ามาเป็นคนงานที่นี่ถือว่าโชคดีมาก มีเจ้านายแบบคุณรุจ และที่สำคัญทั้งพ่อและแม่ของเขายังใจดีมาก ๆ ด้วย”

วรดามองตามมือของญาติผู้ใหญ่ที่กำลังชี้บอกเธอไปทางด้านซ้ายแต่เป็นด้านขวาของกานดา ภาพอาณาจักรกว้างใหญ่ค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นในความคิด“แล้วคนงานที่นี่มีกี่คนคะ”

“เกือบ ๆ สองร้อยคนได้” ดวงตาของคนฟังเบิกกว้างขึ้น จนคนทำหน้าที่เล่าหัวเราะเสียงดังออกมา “คุณรุจเขาเก่งมากเลยนะ อายุแค่นี้แต่สามารถบริหารจัดการได้ดีเลยล่ะ”

วรดามองใบหน้าของกานดาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอจึงทำได้เพียงอมยิ้มเล็กน้อยส่งไปให้แทน

หลังจากได้ฟังในสิ่งที่กานดาเล่า มันทำให้รู้สึกเธอทึ่งในความสามารถของเขามาก ทั้งการบริหารการจัดการผู้คน ทั้งจัดการที่ดินผืนใหญ่นี้ด้วย แต่อีกใจกลับรู้สึกว่า ช่องว่างระหว่างอติรุจน์กับเธอช่างกว้างเกินกว่าจะอยู่ใกล้กันเหลือเกิน

 “เฮีย จะพาอ้อมไปไหน มันเลยออฟฟิศมาแล้วนะ” อัสมาพูดออกมาอย่างสงสัย ไหนบอกเธอว่าไปคุยธุระกันที่ออฟฟิศยังไงล่ะ แล้วทำไมขับเลยมาจนจะถึงบ้านอยู่แล้ว

“เฮีย!!”

คราวนี้อัสมาสะกิดที่ไหล่ แถมยังเรียกอติรุจน์เสียงดัง จนอติรุจน์ต้องรีบชะลอความเร็วของรถลง ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ตอบคำถามของน้องสาว ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เลือกขับรถต่อไปจนถึงหน้าบ้าน

“แก้วหูเฮียจะแตกแล้ว” อติรุจน์พูดขึ้นหลังจากที่ขับรถมาถึงหน้าบ้าน และจอดรถเรียบร้อยดีแล้ว

“ก็แล้วทำไมเฮียไม่ตอบ!” อัสมาว่าอย่างหัวเสีย ถ้าเขาตอบเธอจะตะโกนถามเขามั้ย

“คุยกันที่บ้านนี่แหละ คุยกันเสร็จแล้วจะได้ทานข้าวเย็นต่อเลย นี่ก็จะห้าโมงเย็นแล้ว”

“เอางั้นก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบรับอย่างว่าง่าย จากนั้นจึงเดินเข้าบ้านไปหาญาติผู้ใหญ่แทน เพราะเธอไม่ได้เจอท่านทั้งสองนานแล้ว

จริงอยู่ที่เธอมาทำงานที่นี่ทุกวัน แต่ก็ใช่ว่าเธอจะเจอท่านทุกวัน ด้วยหน้างานของเธอที่ต้องเข้าโรงงานแทบทั้งเดือน น้อยนักเธอจะได้มานั่งทำงาน ในออฟฟิศที่มีแอร์เย็นสบาย ๆ แบบคนอื่นเขา

สองหนุ่มสาววัยกลางคนกำลังคุยกันอย่างเมามัน โดยไม่ได้รับรู้การมาใหม่ของใครบางคนแม้แต่น้อย

อัสมาเดินย่องเบามาทางด้านห้องนั่งเล่น ได้ยินคู่ผัวเมียวัยกลางคนกำลังคุยกันเรื่องต้นไม้ที่จะนำมาปลูกเพิ่มในฟาร์ม คุยกันไปมาทำไมกลายเป็นว่าจะเกิดศึกกันเสียอย่างนั้น

“คุณว่า เราซื้อต้นไม้มาปลูกเพิ่มดีมั้ยคะ” เสียงผู้เป็นภรรยาเอ่ยถาม ความคิดเห็นของสามีตัวเอง

“แค่นี้ลูกค้าที่มาฟาร์มเรา ก็พากันคิดว่าที่นี่จัดงานพฤกษศาสตร์แล้วนะคุณ” ครองภพคิดว่าสิ่งที่พูดกับภรรยาไม่เกินจริงนัก

ลูกค้าที่เข้ามาที่นี่ ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเหมือนอย่างกับจัดงานพฤกษศาสตร์อย่างไรอย่างนั้น นั่นเพราะต้นไม้ที่ปลูกมีหลากหลายชนิด นอกจากจะให้ร่มเงาที่ร่มรื่นแล้ว ยังออกดอกสีส้นสวยงามสะดุดตา

“จิ! เอ๊ะ!! คุณนี่มันไม่ดีเหรอคะ ที่ฟาร์มของเรามองไปทางไหนก็มีสีสัน สวยจะตายไป”

“มันดีมากคุณ มองดูแล้วมันมีสีสันพาให้สดชื่น แต่แค่นี้มันก็มากมายแล้ว นี่ยังไม่รวมกับโซนฝั่ง ที่เป็นสวนผลไม้นะคุณ แค่จำพวก ‘ตระกูลพฤกษ์[2]’ นี่ก็ครึ่งฟาร์มไปแล้ว”

“ยังไม่หมดนะคุณ ยังเหลือกาฬพฤกษ์[3] รัตนพฤกษ์ [4]แล้วก็วัชรพฤกษ์[5]อีก งั้นเอาตามนี้เลยค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าเมืองไปจัดการให้เรียบร้อย”

     เคียงดาวตาลุกวาวขึ้นมาทันทีหลังพูดจบ ขอบคุณสามีเธอมากที่พูดเรื่องพืชชนิดนี้ขึ้นมา เธอเป็นคนที่ชื่นชอบพืชตระกูลนี้มากอยู่แล้ว ชอบมากชนิดที่ว่าเอาไปตั้งเป็นชื่อของลูกคนแรกของตัวเองเลย

ครองภพได้ยินสิ่งที่ภรรยาบอกมา ก็ได้แต่ส่ายหัว เขาผู้ซึ่งเป็นสามีไม่สามารถห้ามปรามภรรยาได้แม้แต่น้อย เพราะฉะนั้นแล้วสิ่งที่เขาพูดได้ในตอนนี้มีเพียงคำว่า ‘ครับ’ คำเดียวเท่านั้น

“เหมือนมีใครพูดนะคะ ว่าพรุ่งนี้จะเข้าไปในเมือง ให้อ้อมไปด้วยได้มั้ยคะ” อัสมาที่แอบลุ้นอยู่นาน ว่าสองหนุ่มสาววัยกลางคน จะเกิดศึกกันมั้ยก็ลุ้นเอาแทบตาย

“ยัยอ้อม มาเมื่อไหร่กันลูก ป้าไม่เห็นได้ยินเสียงเลย”

“นั่นสิ ลุงก็ไม่เห็นจะได้ยินเสียงคนเดินมาเลย”

“สวัสดีค่ะ คุณป้า คุณลุง” อัสมายกมือขึ้นไหว้ญาติผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม ก่อนจะฉีกยิ้มสดใสส่งไปให้ “มาตอนได้ยินเสียง ผู้บ่าวกับผู้สาวกำลังเถียงกันพอดีเลยค่ะ”

“ถึงว่าล่ะทำไมลุงไม่ได้ยิน เสียงของป้าเราดังกลบหมดนี่เอง” ครองภพว่าออกมาอย่างขำขัน จนสองสาวยิ้มขำตามไปด้วย

“ว่างแล้วเหรอลูก ถึงเข้ามาหาป้าได้ ปกติเจอตัวยากจะตาย ขนาดอยู่ใกล้แค่นี้เอง ทำอย่างกับว่าอยู่กันคนละที่”

“ป้าเคียงก็บอกให้เฮีย อย่าขยันเกินไปสิคะ ใช้งานอ้อมอย่างกับหุ่นยนต์ เสาร์อาทิตย์อ้อมแทบจะไม่ได้หยุดกับเขาเลย”

“ไอ้อ้อมหยุดโม้ แล้วมาคุยงานเร็ว” เสียงของอติรุจน์ตะโกนตามหลังเข้ามา ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามาในห้อง เพื่อเรียกอัสมาไปคุยงาน ในห้องทำงานของตัวเอง ซึ่งอยู่ถัดไปห้องข้างกัน

“มากับพี่เขาเหรอลูก ป้าก็นึกว่าคิดถึงเลยแวะมาหา”

“แหะๆ” หญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่มีบุคลิกห้าวเป็นสาวเท่ เผยรอยยิ้มเขินอายออกมา “ป้าเคียงเห็นมั้ยคะ ว่าเฮียใช้งานอ้อมหนักขนาดไหน” อัสมาเฉไฉเปลี่ยนเรื่องอื่น ไปอย่างหน้าตาเฉย

“ตารุจนี่! อย่าใช้งานน้องหนักสิ”

อัสมาพยักหน้าขึ้นลงงึกงักอย่างเห็นด้วย

“ใช้งานที่ไหนกันละครับ ผมลากมาให้พ่อกับแม่เห็นเลยนะ ว่าหลานสาวของแม่ยังสบายดี” ว่าจบอติรุจน์ก็เดินออกไปห้องนั่งเล่น

ทว่ากลับต้องชะงักเพราะเจอกับคนตัวเล็กกำลังเดินเข้ามาในบ้านพอดี

หญิงสาวจึงเดินเลี่ยงเข้าไปทางห้องครัว เป็นจังหวะเดียวกันกับที่อัสมาเดินตามออกมาพอดี

“เร็วๆ เลยเฮีย ฝนจะตกแล้วด้วย ข้าวก็หิว” อัสมาที่เดินตามหลังอติรุจน์ออกมา มองไม่เห็นหญิงสาวหน้าตาน่ารักคนนั้น ก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องทำงานเพื่อไปคุยธุระต่อกับชายหนุ่ม

วรดาเดินเข้ามาในบ้านได้เธอก็รีบหันปลายเท้าไปทางห้องครัวอย่างรวดเร็ว เพราะเธอได้ยินเสียงของอติรุจน์ กำลังคุยอยู่กับพ่อแม่เขาทางห้องนั่งเล่น

ตอนแรกที่เดินเข้ามาเธอมองไม่เห็นเขา ทว่าในตอนที่กำลังจะเดินเลี้ยวซ้ายไปทางห้องครัว หางตาของเธอเห็นว่าเป็นอติรุจน์เดินออกมาจากห้องพอดี เธอจึงรีบเดินเลี่ยงเข้ามาในครัว

 “กับข้าววันนี้อะไรอร่อยมาก ๆ เลยค่ะ แปลว่าฝีมือของน้าก้านยังไม่ตก” เสียงใสเจื้อยแจ้วจากแขกของบ้านว่าอย่างเป็นกันเอง ขณะหันไปทางกานดาที่ยืนอยู่ไม่ไกลกัน

“ที่ไหนกันละคะคุณอ้อม ฝีมือของน้าถอยหลังลงมาเยอะแล้วค่ะ ที่คุณ ๆ ทานกันมื้อนี้ เป็นฝีมือของยัยวิวทั้งนั้นเลย” กานดาพูดอย่างคนถ่อมตน ช่วงหลัง ๆ ที่วรดามาอยู่ที่นี่ หญิงสาวมักจะเป็นคนทำซะส่วนใหญ่

“ใครเหรอคะคนที่น้าก้านว่า แฟนเฮียเหรอ” อัสมาหันมาถามผู้เป็นป้าของเธอที่นั่งด้านข้างกัน ก่อนจะหันไปถามพี่ชายตัวเอง ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“เปล่า ยังไม่ใช่แฟนหรอก” ชายหนุ่มตอบด้วยท่าทีสบาย อย่างไม่คิดอะไรมาก

“หมายความว่าไงอะเฮีย ยังไม่ใช่แฟนงั้นแสดงว่า มีลุ้นงั้นสิเฮีย” ใช่มั้ยหรือว่าเธอเข้าใจอะไรผิดไป “อ้อมไม่ได้มาบ้านป้าเคียงนาน รู้สึกเหมือนตกข่าวอย่างไงไม่รู้เลยค่ะ” อัสมายังคงพูดต่อโดยที่ครั้งนี้เธอหันมาหาคนที่นั่งอยู่ด้านข้างของตัวเอง

“ไม่อยากเข้ามาหาป้าบ่อย ๆ ดีนัก” เคียงดาวว่าให้หลานตัวเองอย่างไม่จริงจังเท่าไหร่

หลานสาวของเธอคนนี้ ออกแนวสาวเท่ห์ ห้าวๆ หน่อย แตกต่างจาก ‘เพียงพิมพ์’ คนเป็นแม่มาก รายนั้นจะออกแนวเรียบร้อยเสียมากกว่า

“พลาด! อ้อมพลาดมากเลยค่ะ ที่ไม่ได้เข้ามา วันต่อ ๆ ไป สงสัยอ้อมคงต้องมาฝากท้องที่นี่ก่อนกลับบ้านซะแล้ว จะได้ไม่พลาดข่าวอีก”

สามพ่อแม่ลูก พอได้ฟังอย่างนั้นถึงกับต้องพากันส่ายหน้า ให้กับคำพูดของอัสมา ใคร ๆ ต่างก็รู้เรื่องความก๋ากั่น กับคำพูดเป็นต่อยหอยของหญิงสาวคนนี้

“ไม่ใช่เพราะคิดถึงป้ากับลุงอีกแล้ว แต่เป็นเพราะกลัวว่าตัวเองจะพลาดข่าวอีก” ครองภพพูดแหย่หลานสาวตัวเอง ที่ไม่มีทีว่าจะหยุดพูดลงได้เลย

“คิดถึงสิคะ แต่เรื่องใส่ใจเรื่องของคนอื่นนี่ อ้อมก็ทิ้งไม่ได้เหมือนกันค่ะ” อิอิ ความใส่ใจเรื่องของคนอื่น ต้องนัมเบอร์วันอยู่แล้ว แต่ส่วนเรื่องคิดถึงพี่สาวของแม่ เธอขอเรียงลำดับเอาไว้ทีหลังแล้วกัน

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

[1]  (เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยในการทำงานระดับวิชาชีพ) คือบุคลากรที่ได้รับการรับรองตามกฎหมาย ทำหน้าที่หลักในการดูแล ตรวจสอบ ควบคุมและป้องกันอุบัติเหตุในที่ทำงาน ตามกฎหมายใหม่ (พ.ศ. 2565) ต้องทำงานในโรงงานหรือสถานประกอบการที่มีพนักงาน 100 คนขึ้นไป โดยเน้นการประเมินความเสี่ยงและฝึกสอนด้านความปลอดภัย 

2 โรงงานตระกูลพฤกษ์หรือกลุ่มไม้มงคลลงท้ายด้วย "พฤกษ์" ตรวจสอบพืชในสกุล Cassia (วงศ์ย่อยราชพฤกษ์ Caesalpinioideae) ขึ้นและเป็นไม้ยืนต้นที่ทนทานโตเร็วออกดอกสวยงามเป็นช่อหมายถึงราชพฤกษ์ (เหลือง), กัลปพฤกษ์ (ชมพูอ่อน/ขาว), ชัยพฤกษ์ (ชมพูเข้ม) และกาฬพฤกษ์ (ชมพูอมส้ม)นิยมปลูกเพื่อให้ระบบนี้สิริมงคล 

[3] กาฬพฤกษ์

เป็นพรรณไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในแถบเขตร้อนของทวีปอเมริกา และอเมริกาใต้ โดยพบครั้งแรกในป่าดิบชื้นของอเมริกากลาง และอเมริกาใต้ เช่น ป่าอเมซอน จากนั้นจึงได้แพร่กระจายไปยังเขตร้อนต่างๆ ทั่วโลกซึ่งส่วนมากจะเป็นการกระจายพันธุ์โดยมนุษย์ที่นำไปเพาะปลูกเป็นไม้ประดับโดยมีการบันทึกไว้ดังนี้ พบเปอร์โตริโกในปี พ.ศ.2424 มีชื่อพื้นถิ่นว่า canafistula cimarrona พบในเบอร์มิวดาในปี พ.ศ.2461 และในปี พ.ศ.2467 มีรายงานว่าพบในเซนต์โทมัส เซนต์ครอย คิวบา จาเมกา และทวีปอเมริกาเขตร้อน เป็นต้น ส่วนในทวีปเอเชียพบการปลูกอย่างแพร่หลายเป็นไม้ประดับในมาเลเซียประเทศเอเชียใต้ กัมพูชา และเวียดนามตอนใต้ สำหรับในประเทศไทยพบได้ในทุกภาคของประเทศ

[4] รัตนพฤกษ์ หรือ คูนสายรุ้ง (Rainbow Shower Tree) เป็นไม้ต้นพันธุ์ผสมระหว่างราชพฤกษ์และกัลปพฤกษ์ (หรือชัยพฤกษ์) ดอกมีสีสวยงามผสมระหว่างสีเหลืองและชมพูอ่อนถึงเข้ม โดดเด่นด้วยช่อดอกห้อยระย้าในช่วงเดือนกุมภาพันธ์-พฤษภาคม เป็นไม้ประดับที่ทนทาน ดูแลรักษาง่าย และนิยมปลูกให้ร่มเงาตามบ้านหรือสถานที่ต่างๆ โดยไม่ผลัดใบในหน้าแล้งเหมือนคูนทั่วไป 

[5] วัชรพฤกษ์หรือวชิรพฤกษ์ (Siam White Shower) คือชื่อเรียกของต้นคูนขาวไทยหลายชนิดไม้มงคลลูกผสมระหว่างราชพฤกษ์ (คูน) และกัลปพฤกษ์