บทที่หก เซอร์ไพรส์...

บทที่หก เซอร์ไพรส์...

“มาคุยเรื่องของวิวกันดีกว่า”

“เรื่องอะไรคะ?”

“ทำไมไม่บอกพี่ครับ? ว่าเรากำลังเดือดร้อนอยู่” คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงอย่างต้องการคำตอบ

วรดาทำหน้างงส่งไปให้คนอายุมากกว่า “แล้วจะให้หนูบอกคุณว่ายังไงคะ” เขาคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ จะให้เธอไปบอกเขาว่า ‘คุณรุจขา หนูยังไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมเลยค่ะ’ อย่างนี้น่ะเหรอ

“ก็บอกพี่ตามความจริงไง”

“คุณก็พูดง่ายนี่คะ คุณไม่ใช่หนู อีกอย่างถ้าหนูบอกคุณไปแบบนั้น มีหวังคนอื่นคงคิดว่าหนูอยากจะ...” คนตัวเล็กลืมตัวไปชั่วขณะ ร่ายยาวเหมือนคนกำลังตัดพ้อ

“อยากจะอะไรครับ”

ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกสูดเข้าปอดไปอย่างจงใจ ตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาในนี้ ไม่รู้ว่าเธอสูดลมเข้าปอดไปแล้วกี่รอบ!

“จะให้หนูบอกคุณในฐานะอะไร คุณคงลืมไปแล้วว่าหนูเป็นแค่ลูกจ้าง ถ้าเกิดมีคนรู้ว่าค่าเทอมคุณเป็นคนจ่ายให้ แล้วไหนจะทองที่หนูใส่อยู่คอนี่อีก” ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ามีคนรู้เข้าเธอจะได้รับสายตาแบบไหนจากคนที่นี่

อติรุจน์หยุดคิดตามคำพูดของหญิงสาว และมันก็จริงอย่างที่วรดาพูด ถึงแม้ว่าคนที่นี่จะมีแต่คนที่อัธยาศัยดี แต่นั่นมันก็แค่ตอนที่อยู่ต่อหน้าเขาเท่านั้น หลับหลังจะเป็นยังไงเขาก็ไม่สามาถรู้ได้

เขาไม่ได้กลัวว่าจะมีใครรู้เรื่องนี้หรือไม่ แต่เขาห่วงความรู้สึกของคนตัวเล็กตรงหน้านี้ต่างหาก

วรดารู้สึกเบาใจขึ้นมาได้อีกนิด เมื่อเห็นอติรุจน์หยุดนิ่งคิด และเธอต้องรีบทำบางอย่างก่อนที่เขาจะรู้ตัว

หญิงสาวรีบก้มหน้าลง พร้อมกับมือที่คลำหาตะขอสร้อยทองไปด้วย เมื่อเจอเป้าหมายและเตรียมที่จะทำขั้นตอนต่อไป ทว่ากลับไม่ทันคนตัวโตที่ลุกมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

“เดี๋ยวพี่ถอดให้ครับ” เขาเป็นคนใส่ให้ ก็ต้องเป็นคนถอดให้สิ

ถูกต้องมั้ย

“เอ่อ...ค่ะ” ขณะนั้นเองเธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองคิดผิดมหันต์ที่เปิดโอกาสให้เขา

ขนอ่อนบนร่างกายเธอพร้อมใจกันลุกชูชัน แรงสั่นระรัวจากอกข้างซ้ายดีดดิ้นอย่างสุดกำลัง จนต้องยกมือขึ้นไปจับที่หน้าอกเอาไว้

เมื่ออติรุจน์ไม่ได้ทำแค่ถอดสร้อย แต่เขากลับฝั่งจมูกคมลงไปที่ต้นคอเธอด้วย ซ้ำกันนั้นเขายังสูดดมจนมันเกิดเป็นเสียงดังฟอด

“ใจเต้นแรงมาก” อติรุจน์พูดขึ้นหลังจากถอนจมูกคมออกจากต้นคอของหญิงสาว

น้ำเสียงแหบพร่าอันแสนคุ้นเคยดังขึ้นมาข้างหูตามเดิม สติและสมาธิของเธอแทบเตลิดหายไปไกล

ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาวนลูบอยู่ที่เดิมอีกจนได้ และดูเหมือนว่าร่างกายเธอจะชอบในสิ่งที่เขาทำมากเสียด้วย แค่แรงขาที่จะพาตัวเองลุกไปจากเก้าอี้ทันทีที่เขาทำ

ก็แทบไม่มี!

“มัดจำไว้ก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่จะทบคืนทั้งต้นทั้งดอก” เป็นอีกครั้งที่เขาอารมณ์ดีในเช้าวันนี้

แต่จะว่าเป็นอีกครั้งคงไม่ได้ เพราะนับตั้งแต่ที่วรดาก้าวขาเข้ามา กลิ่นหอมประจำตัวของหญิงสาวลอยมาแตะที่จมูกเขาแค่นั้น ก็ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

คนถูกกระทำชะงักนิ่งค้างสติเธอยังอยู่ครบ ทว่าเหมือนมีบางอย่างที่มันหายไปจากตัวเธอนั่นก็คือ

เสียงเธอหาย!

มันไปหลบอยู่ที่ไหน!

ทำไมไม่รู้จักปฏิเสธผู้ชายตัวโตคนนี้สักที!

ฉันจะวูบแล้วนะเธอ รีบหาเสียงตัวเองเจอสักที

ยัยวิว!

เมื่อเห็นว่าวรดายังนั่งนิ่งแถมเงียบผิดปกติ เขาจึงสูดดมแก้มนุ่มนิ่ม เพื่อเรียกสติให้กับหญิงสาว

ก่อนจะตัดสินใจยืดตัวขึ้นเต็มความสูง และเดินมานั่งลงที่เดิม อติรุจน์เอื้อมมือไปหยิบถุงกำมะหยี่สีแดงที่มันถูกวางไว้บนขอบโต๊ะทำงาน

เขาเปิดมันออกและนำสร้อยลงไปเก็บไว้ตามเดิม จากนั้นจึงยื่นมันไปให้กับคนที่อยู่ตรงหน้า

วรดามองเห็นทุกการกระทำของเขา ตั้งแต่ขายาวก้าวเดินออกจากเธอไป จนกระทั่งตอนที่เขานั่งลงแล้วเอาสร้อยใส่ไว้ในถุงสีแดงนั้น แล้วยื่นมันมาให้อยู่ตรงหน้าเธอ

“อะไรคะ?” วรดาถามด้วยความแปลกใจ เขาคงจะไม่ได้ให้เธอหรอกใช่มั้ย

“...” อติรุจน์ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาส่งเพียงสายตาไปมองถุงสีแดง ก่อนจะหันสายตากลับมามองหน้าเธอ

“ให้หนูเหรอคะ?” เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้เลยเหรอ

อติรุจน์พยักหน้ารับ

“หนูรับไว้ไม่ได้ค่ะ” มันมากมายเกินไปสำหรับเธอจริง ๆ

“...” เขาเงียบแล้วมองสบตากับวรดานิ่งๆ

วรดาเองก็ทำอย่างที่อติรุจน์ทำเช่นเดียวกัน ทว่าเธอกลับเป็นฝ่ายรับแรงกดดันจากเขาไม่ไหว จนต้องเป็นฝ่ายหันสายตาหลบไปทางอื่นแทน

“หนู...รับไว้ก็ได้ค่ะ แต่ขอไม่ใส่นะคะ” ท้ายที่สุดเธอก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี แต่เธอไม่ใส่มันหรอกกลัวหายก็กลัว ไหนจะเจอคำถามอะไรต่อมิอะไรตามมาอีกมากมายจากคนรอบข้างเธออีก

“ครับ” น้ำเสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยตอบหญิงสาวอย่างเข้าใจ เพราะเขารู้ดีถึงเหตุผลของวรดา

นิ้วเรียวสวยพนมมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม พร้อมกับก้มหน้าผากลงไปชิดกับปลายนิ้วมืออย่างสวยงาม

อติรุจน์มองภาพนั้นอย่างปลาบปลื้ม พลางคิดไปว่าถ้ามือสวยๆ ของวรดา มาไหว้บนหน้าอกของเขามันคงจะดีไม่น้อย

พอเห็นรอยยิ้มอบอุ่นในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมา ทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเธอสั่นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง ยอมรับว่ามันมีผลต่อหัวใจเธอมาก จนแอบคิดไปว่าตนเองจะเป็นโรคหัวใจหรือเปล่า มันเต้นแรงแถมยังถี่และบ่อยเหลือเกิน

“ขอบคุณที่เมตตาหนูนะคะ”

“เรื่อง?”

คิ้วบางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะคลายมันออก เมื่อเธอยังต้องตอบคำถามของเขา “ทั้งสองเรื่องเลยค่ะ ทั้งค่าเทอม ทั้งเรื่องสร้อยด้วยค่ะ”

“ครับ” อติรุจน์พยักหน้ารับ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้น

สวย คนอะไรสวยมาก

“คุณรุ...”

“พี่ครับ เรียกพี่ให้ชื่นใจก่อน” มุมปากหยักหยุดยิ้มแทบจะทันที เรียกเขาแต่คุณรุจอยู่นั่นแหละ ฟังแล้วรู้สึกขัดใจชะมัด

“เอ่อ...” แล้วเธอเรียกเขาว่าคุณ มันไม่ดีหรืออย่างไรกัน

“ขอเรียกตอนอยู่กันแค่สองคนได้มั้ยคะ” ถ้าเธอเรียกในตอนที่ไม่ได้อยู่กับเขาแค่สองคน เกิดคนอื่นมาได้ยินเข้า มีหวังคงพากันคิดว่าเธอแอบตีเนียนอยากเป็นคุณนายของฟาร์มแหงๆ และที่เธอขอเรียกตอนอยู่กันแค่สองคนนั้น ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เพราะเธอกับเขาคงจะไม่มีโอกาสแบบนั้นแน่นอน

“ได้ครับ” จะเรียกเขาตอนไหน เขาก็ยินดีให้เธอเรียกทั้งนั้น จะเรียกเขาไปเลยตลอดชีวิตก็ได้ เขายินดีให้เธอเรียก

เมื่อเขาไม่ได้พูดอะไรต่อแถมยังหันไปสนใจอย่างอื่น มันทำให้บรรยากาศภายในห้องรู้สึกอึดอัดขึ้นมาถนัดตา

เธอจึงใช้โอกาสนี้มองสำรวจไปตามห้องทำงานของเขาอย่างคนเสียมารยาท จนสายตาเธอไปหยุดอยู่ที่ของสำคัญ มันถูกทำให้กลับมาเป็นตามเดิมเหมือนตอนที่เธอหิ้วมาให้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน

คนที่มัวแต่สนใจอย่างอื่นอยู่เมื่อสักครู่ รู้สึกถึงความเงียบผิดปกติ จึงเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะหันไปตามสายตาของคนตรงหน้า

"หิวมากครับ เลยรีบกิน กลัวแฟนรอนาน” คนตัวโตพูดขึ้นหลังจากหันหน้ากลับมาแล้ว เขาว่าพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอวดฟันซี่สวย

หญิงสาวเบนสายตาไปทางคนพูดเล็กน้อย เวลานี้เขาโมเมว่าตัวเองเป็นแฟนของเธอไปแล้ว มันช่างเหมือนกับวันนั้น วันที่เขาไปส่งเธอที่มหาลัยเสียจริง วันนั้นก็โมเมว่าตัวเองเป็นพี่เธอ “ไม่ใช่แฟนสักหน่อยค่ะ” เสียงอ้อมแอ้มตอบเขาไปอย่างเขินอาย “อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ เดี๋ยวคุณนายรู้เข้า หนูจะไม่มีที่อยู่นะคะ” เธอว่าตามที่รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เธอมาอยู่ที่นี่เพื่อขออาศัยแลกกับการทำงาน เธอไม่ได้อยากมาเป็นเมียลูกเจ้าของฟาร์มเลย

“...”

ทว่ากลับไม่มีคำใดหลุดออกมาจากปากหนา มีเพียงสายตาคมกริบที่ทอดมองมาหาเธอ

ความเงียบเกิดขึ้นไปชั่วขณะ คนที่รับแรงกดดันต่อไปไม่ไหวอย่างเธอ จึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้องแล้ว

“หยุด!” เสียงเข้มเอ่ยเตือน

ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังจะเดินไปถึงบานประตูกระจกหนาหยุดชะงักลง

“คะ?” เธอหันหลังกลับมาพูด ก่อนจะเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

แต่ขอโทษด้วยเธอก็มีงานต้องทำเหมือนกัน ไม่ใช่มานั่งคุยเล่นกับเขาอยู่ในห้องแบบนี้

“พี่ยังไม่ได้พูดสักคำ ว่าให้เราออกไปเลยนะ” แล้วคิดจะดื้อตาใสไม่ฟังกันด้วย “วิวหยุด!!”

ทว่าคราวนี้แทบจะกลายเป็นเสียงตะโกน เมื่อเธอดึงดันที่จะเดินไปให้ถึงประตูให้ได้

อุณหภูมิในห้องว่าหนาวแล้ว ยังไม่เท่ากับเสียงของเขาที่เอ่ยเตือนเธอในเวลานี้

ขาเรียวหยุดชะงักลงทันที ตีเนียนปรับสีหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หันกลับไปพูดกับเขา “คุณรุจมีอะไรให้หนูช่วยต่ออีกเหรอคะ” ในใจก็ยังแอบนึกหวั่นกับเสียงเมื่อสักครู่อยู่ไม่หาย

อติรุจน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เท้าหนาก้าวเข้าไปหาหญิงสาว ที่ยังยืนอยู่จุดเดิมอย่างไม่รีบร้อน

จนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กได้สำเร็จ จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่หวานของวรดา มันมีความกังวลซ่อนอยู่ในนั้น

ขณะนี้อติรุจน์ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจออกมา เขาลุกเธอหนักไปหรือ เขาคิดว่าตัวเองค่อยเป็นค่อยไปแล้วเสียอีก

เสียงถอนหายใจจากเขา ไม่ได้ทำให้ความกังวลใจของเธอลดน้อยถอยลงเลยแม้แต่นิดเดียว

กลับกันมันยิ่งมีมากขึ้นไปอีก เมื่อเธอรวบรวมความกล้าจ้องตาเขากลับคืนไปแบบตรง ๆ บ้าง

“คุณรุจ” เธออยากพูดให้กระจ่าง ก่อนจะขอตัวออกไปจากที่นี่ เพราะภารกิจที่เธอได้รับมอบหมายทำสำเร็จแล้ว ไม่ใช่มานั่งคุยกับเขาอยู่แบบนี้

ทว่ามันดันเป็นจังหวะเดียวกันที่เขาจับมือเธอ แล้วพาเดินไปนั่งลงเก้าอี้ตัวเดียวกันกับเขาอย่างทุลักทุเล เพราะเธอไม่ให้ความร่วมมือ ทั้งขืนตัวก็แล้ว สะบัดให้แขนหลุดก็แล้ว แต่ก็ยังไม่เป็นผล

“พี่ยังไม่ได้บอกเราสักคำว่าให้ออกไป” อติรุจน์พูดขึ้นเมื่อจับคนตัวเล็กมานั่งลงบนตักตัวเองได้จนสำเร็จ พร้อมกับมือแกร่งจับไหล่บาง หมุนให้วรดาหันหน้ามาเผชิญกัน

เธอขืนตัวออกได้เพียงเล็กน้อย ก็ถูกเขาจับหมุนตัวไปใหม่ตามเดิม

“คุณรุจ! ปล่อยด้วยค่ะ เดี๋ยวก็มีคนเปิดประตูเข้ามาเห็นหรอก” วรดาทั้งพูดทั้งคอยหันไปมองบานประตูสลับกันไปมา เมื่อขัดขืนไม่สำเร็จจึงได้นั่งนิ่ง

ก่อนจะพยายามจะลุกออกจากตักของคนตัวโตใหม่อีกรอบ คิดเหรอว่าเธอจะยอมถอดใจง่ายๆ

แต่ผลลัพธ์กลับเหมือนเดิม

คือไม่สำเร็จ!

เธอเลยเงยหน้ามองเขาแล้วส่งสายตาคาดโทษไปให้แทน

อติรุจน์มองดูสาวน้อยด้วยสายตาขำขัน อาการของเธอราวกับหมาน้อยที่กำลังขู่เจ้าของอย่างไรอย่างนั้น

เขาโน้มใบหน้าลงหมายจะหอมแก้มนวลของคนบนตัก ทว่าเขากลับเปลี่ยนเส้นทาง จากแก้มมาเป็นปากของเธอแทน

เขาไม่ได้กระทำการอุกอาจ โดยการเอาอวัยวะที่ไม่มีกระดูกเข้าไปสำรวจในปากของหญิงสาวทันที แต่เขาใช้ปากหนาขบเม้มไปตามกลีบปากบางอย่างอ้อยอิ่ง

เพื่อเป็นการทักทายหญิงสาวให้เธอไม่รู้สึกตื่นกลัวมากจนเกินไป

วรดาตัวแข็งทื่อดวงตาคู่หวานเบิกโพลงขึ้นราวกับคนตกใจอะไรบางอย่าง มือบางที่ตกอยู่ข้างลำตัวเริ่มสั่นเทา

เรี่ยวแรงที่จะให้ต่อต้านขัดขืนเขามันหายไปหมด สมองคิดประมวลผลว่าเธอควรทำสิ่งไหนเป็นอันดับแรก

กระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งผลก็ออกมาว่า ให้เธอตั้งสติก่อนเป็นอันดับแรก เธอต้องรีบและทำเดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่จะมีใครเข้ามาเห็นภาพนี้เสียก่อน

มือบางที่ยังเย็นเฉียบแต่ไม่สั่นเหมือนกับตอนแรก รีบยกมือขึ้นไปตบที่แผ่นหลังหนาไม่เบานัก เพราะต้องการให้เขาหยุด อีกทั้งเธอยังพยายามดิ้นขัดขืนอย่างสุดแรง

นาทีลุ้นระทึกคลืบคลานเข้ามาใกล้เต็มที เหมือนว่าเธอจะได้ยินเสียงคนคุยกันที่หน้าประตูห้องทำงานของเขาด้วย ภาวนาขออย่าให้มีใครเปิดประตูเข้ามาในห้องเขาตอนนี้เลย

สาธุ

ทว่าโชคก็ยังไม่เข้าข้างเธออยู่ดี!

“เซอร์ไพรส์!!”

เสียงของสองหนุ่มที่เดินเข้ามาพูดขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบตามเดิม เพราะกำลังยืนนิ่งอึ้งกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

“เฮ้ย! ไอ้รุจมึงจะมากินกันตอนนี้ไม่ได้เว้ย!”

เสียงหนึ่งในสองคนพูดขึ้น ทำเอาพนักงานที่นั่งทำงานกันเงียบๆ ต่างพากันชะงักและหันมามองทางนี้เป็นตาเดียว

ทว่าโชคก็ยังไม่เข้าข้างเธออยู่ดี! หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในห้องได้แต่โอดครวญในใจ ‘ฟ้าสร้างแต่สวรรค์ดันไม่เข้าข้างเธอเลยสักนิด’ ช่างเป็นจังหวะที่โบ๊ะบ๊ะมาก

แล้วแบบนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

พึ่งมาอยู่แท้ๆ แต่ดันมาทำเรื่องแบบนี้กับเขาที่เป็นเจ้านายของคนที่นี่อีก คราวนี้ทุกคนคงมองว่าเธออยากจะเป็นคุณนายของจริงแล้ว

ดวงตาคู่หวานหลับพริ้มลง อย่างคนยอมรับชะตากรรม พร้อมกับออกแรงงับเข้าที่ปากหนาอย่างจัง จนคนที่รังแกเธออยู่รีบผละออกไปอย่างรวดเร็ว

“วิว กัดพี่ทำไม” อติรุจน์พูดขึ้นด้วยความตกใจ

ก่อนจะหันไปมองบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญอย่างไม่สบอารมณ์

มันช่วงเลือกเวลากันมาได้พอดีมาก!

ประตูที่เปิดอ้าซ่าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปิดลง ถูกเจ้าของห้องมองอย่างหัวเสีย จนหนึ่งในผู้มาใหม่รีบทำตามอย่างไม่อิดออด

วรดายังคงนั่งก้มหน้านิ่งอยู่บนตักแกร่ง ปากบางขบเม้มเข้าหากันจนแน่น อายแสนอายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จนเธอลุกออกจากตักเขาไม่ทัน รู้ตัวอีกทีเธอก็เห็นสองหนุ่ม อายุน่าจะใกล้เคียงกับเขาเดินมานั่งลงเก้าอี้แล้ว

“ขนกันมาทำไม” อติรุจน์พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าของชายหนุ่มแสดงออกอย่างชัดเจน

“มาหาเพื่อนครับ ไม่ได้เจอกันนานคิดถึง” วีรภัทรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกหมั่นไส้เป็นที่สุด หลังจากนั่งลงพร้อมกับธาวินแล้ว

หนุ่มหน้าตี๋ยิ้มกว้างออกมา บ่งบอกถึงความสุขที่ตนได้มาหาเพื่อนในวันนี้

“กูบอกมึงแล้ว ถ้ามาแบบไม่บอกมันก่อนจะโดนมันสวดเอา” ธาวินพูดขึ้นก่อนจะหันไปมองทางสาวน้อย ที่นั่งก้มหน้าบนตักของอติรุจน์

“ถ้ามาแบบบอกมันก่อนจะเรียกว่าเซอร์ไพรส์เหรอวะ” หนุ่มหน้าตี๋แสยะยิ้มมุมปาก ยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งส่งไปให้เพื่อน “ไม่คิดจะแนะนำให้เพื่อนรู้จักหน่อยเหรอครับ”

บทสนทนาระหว่างสามหนุ่มเปลี่ยนหัวข้อมาเป็นเธอ เวลานี้เธอทำอะไรได้บ้างนอกจากนั่งก้มหน้าอยู่แบบนี้

ตั้งแต่อติรุจน์เริ่มเปิดประเด็นคุยกับเพื่อน เธอน่าจะขอตัวออกไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

ไม่น่าเลยวรดาเธอพลาดแล้วพลาดอีก

“เมียกูเอง”

“ห๊ะ!!” เสียงอุทานของชายหนุ่มทั้งสองคนดังขึ้นพร้อมกัน

กระนั้นยังไม่เท่ากับหญิงสาวที่รีบเงยหน้ามองเขาจนคอแทบเคล็ด

คนบ้านี่!!

ทำไมไปบอกเพื่อนตัวเองแบบนั้น

“ไม่ชะ…” ไม่ใช่คำนี้ของเธอถูกกลืนลงคอไปอย่างแสนเสียดาย เมื่อเจอสายตาคมดุที่มองลงมา

“มึงไปมีเมียตอนไหน ทำไมพวกกูสองคนไม่เห็นรู้เรื่องเลย แล้วมึงจัดงานตอนไหนวะ” วีรภัทรพูดออกมาอย่างไม่เข้าใจ

อติรุจน์เพื่อนของเขาคนนี้มีแฟนนับคนได้ ไม่เห็นว่ามันควงใครมานานแล้วด้วย และเป็นคนที่ตามตัวยากมากสุดเวลานัดเจอกัน เดี๋ยวบอกว่างานยุ่งบ้างล่ะ มีประชุมเข้าร่วมโครงการบ้างล่ะ บอกว่าต้องเข้าไปดูโรงงานบ้างล่ะ

หรือว่าที่มันพูดมาโกหกพวกเขาทั้งนั้น!

“งานแต่งจะจัดขึ้นเร็วๆนี้ เตรียมตัวเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ด้วย”

วรดานึกอยากจะจับเขาแล้วมาเขย่าให้หัวหลุดออกจากกันเสียจริง

ใครจะแต่งงานกับเขากัน!

“มึงไปหลอกลูกสาวใครมาหรือเปล่าไอ้เสือ” คราวนี้เป็นเสียงของธาวิน ชายหนุ่มผู้มีรูปร่างสมาร์ตไม่ต่างไปจากเจ้าของฟาร์มพูดขึ้น

เขาว่ากันว่าคนที่มักเก็บตัวอยู่แต่กับงานไม่ค่อยชอบเข้าสังคม พวกนี้แหละคือเสือซุ่มเงียบ

คงจะจริง

“เปล่า ไม่เคยได้ยินรักแรกพบเหรอ”

“หึ” ได้ยินอย่างนั้นธาวินก็นึกขำ “เคยได้ยิน แต่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับมึง” อายุก็ไม่ใช่น้อยกันทุกคนแล้ว มันยังสรรหาคำมาพูดเหมือนวัยรุ่นอีก

“สาวน้อย เหมือนเราจะเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า” หนุ่มหน้าตี๋เปลี่ยนคำถามหันมาหาสาวน้อยแทน

ความเงียบของห้องทำงานขนาดสี่เหลี่ยมกลับมาอีกครั้ง หลังจากเพื่อนของเขาพากันกลับออกไป

แต่เธอยังไม่ได้ออกไปไหน นั่นเป็นเพราะอติรุจน์ยังไม่อนุญาตให้ออกไปจากห้องต่างหาก

เวลานี้เธอไม่ได้นั่งอยู่บนตักของอติรุจน์แล้ว แต่กลับนั่งมองหน้ากันแทน มีเพียงโต๊ะทำงานตัวใหญ่กั้น ราวกับตำรวจกำลังสอบสวนผู้ร้าย เธอนั่งชั่งใจตัวเองอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจถามเขาออกไป

“ทำไมถึงบอกเพื่อนคุณรุจไปแบบนั้นคะ”

สายตาคมดุมองเธอนิ่ง ไม่มีคำใดเอ่ยออกมา วรดาจึงคิดว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป ก่อนจะถามเขาใหม่อีกครั้ง

“ทำไมพี่รุจถึงบอกเพื่อนไปแบบนั้นคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่พี่ว่าสักหน่อย”

“อยากเป็นมากครับ” คนอายุมากกว่าสวนขึ้นมาทันควัน

หัวใจคนฟังกระตุกวาบราวกับถูกไฟช็อต แววตาของเขาสื่อมาให้เธอไม่มีทีท่าว่าล้อเล่นเลยสักนิด อีกทั้งมุมปากหนายังมีรอยยิ้มร้ายกาจซ่อนอยู่

วรดารีบก้มหน้างุดลงเพื่อซ่อนอาการบางอย่างจากเขา มือไม้ที่วางทับกันอยู่บนตักบีบเข้าหากันจนแน่น จู่ ๆ ก็เริ่มเย็นเฉียบ ขณะที่แก้มทั้งสองข้างรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ จนนึกอยากยกมือขึ้นไปลูบ

“พี่รุจ...เท่านี้มันก็เกินไปมากแล้วค่ะ” เธอพูดขึ้นหลังจากรวบรวมความกล้าเงยหน้ามองเขา

“ใจร้ายจังเลยครับ” อติรุจน์พูดตัดพ้อคนตรงหน้า ทว่ามุมปากของเขายังประดับไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นพวงแก้มนุ่มนิ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู

“…”

“กลัวอะไร หืม? หรือว่ากลัวแม่กับพ่อพี่”

นัยน์คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวานเพื่อค้นหาคำตอบ “หรือกลัวที่เราต่างกันเกินไป?”

วรดารีบหลุบสายตามองต่ำพร้อมกับพยักหน้า “เราไม่เหมาะสมกันเลยสักนิดค่ะ” เราไม่น่ามาเจอกันเลยต่างหาก วรดาคิดแล้วก็หลับตาลง

ใจหนอใจช่างขยันเต้นแรงอะไรปานนี้

“แล้วอะไรที่ว่าเหมาะสมสำหรับเรา”

คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากัน เมื่อน้ำเสียงที่ได้ยินเริ่มเปลี่ยนไป มันฟังดูห้วนผิดปกติจนเธอต้องรีบตวัดสายตาขึ้นไปมอง ก่อนหน้าที่คุยกันเขายังดูอ่อนโยนอยู่เลย ทว่าคราวนี้มีความไม่พอใจแฝงมาด้วย

วรดาส่ายหน้าแทนคำตอบ ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อให้บรรยากาศที่ชวนอึดอัดนี้หายไป

“หนูขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะที่เมตตาหนู” สองมือเรียวสวยยกขึ้นไหว้เขาอย่างนอบน้อม “ไว้ถ้าหนูมีเงินแล้วหนูรีบจะคืนให้นะคะ”

สายตาเย็นเฉียบพาดผ่านมาจากดวงตาคมทำให้เธอเสียวสันหลัง เวลานี้อติรุจน์ดูน่ากลัวมาก เธอไม่เคยเจอเขาในเวอร์ชันนี้เลย

“ถ้าคุณรุจไม่มีอะไรจะใช้หนูแล้ว ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

อึดใจต่อมาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอก็ไม่ลืมที่จะยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณเขาอีกครั้ง ก่อนจะพาตัวเองออกไปจากห้องทำงานของเขา

วรดาเดินออกไปจากห้องทำงานเขาได้สักพักแล้ว ทว่าเจ้าของร่างแกร่งยังนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิม

เขาถอนหายใจออกมาอย่างคนสิ้นหวัง แผ่นหลังหนาเอนพิงตัวไปกับพนักเก้าอี้ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด

 ‘เราไม่เหมาะสมกันเลยสักนิดค่ะ’ คำพูดของวรดายังคงวนเวียนอยู่ในหัว อะไรที่ว่าไม่เหมาะสมสำหรับเธอกันล่ะ หน้าตาหรือคงไม่ใช่ เพราะวรดาเป็นคนที่สวยคนหนึ่งเลยต่างหาก สวยมากด้วยแถมยังน่ารักมาก

ถ้าว่ากันด้วยเรื่องของฐานะ เขาไม่ติดอยู่แล้ว พ่อกับแม่เขายิ่งแล้วใหญ่ ถ้าเป็นเรื่องของการศึกษาแน่นอนว่าคนเราสามารถเรียนต่อกันได้ เขาไม่ได้จำกัดอายุสักหน่อย แล้วอะไรที่ทำให้เธอบอกว่าเราไม่เหมาะสมกัน

แล้วจะให้เขายอมแพ้ไปอย่างนั้นหรือคำนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นในหัวเขาเลย

ช่วงบ่ายคล้อยในวันเดียวกัน วรดาเดินออกมาจากโรงอาหารของฟาร์ม กำลังจะเดินไปหาจักรยานที่จอดไว้ใต้ต้นราชพฤกษ์ตรงข้ามกับโรงอาหาร ทว่าเธอกลับต้องชะงัก เพราะเห็นอติรุจน์กำลังขับรถเอทีวีมุ่งตรงมาจากอีกฝั่ง

จังหวะที่เขาเลี้ยวไปทางซ้ายมือของเธอ วรดาเห็นใครบางคนนั่งซ้อนท้ายมากับเขาด้วย

เป็นผู้หญิงน่าจะสูงกว่าเธอมาก หน้าตาของผู้หญิงคนนั้นเธอมองเห็นไม่ค่อยชัด คาดว่าน่าจะสวยมากทีเดียว ขณะเดียวกันหญิงสาวก็อดคิดมาเปรียบเทียบกับตัวเองไม่ได้

“คนเจ้าชู้” ตัวเองมีแฟนอยู่แล้วยังมาทำแบบนี้กับเธออีก “เฮ้อ~”ทำไมต้องรู้สึกเจ็บที่ใจขนาดนี้ด้วย

เสียงถอนหายใจของวรดาเรียกความสนใจจากคนที่กำลังเดินตามหลังมาได้เป็นอย่างดี

 “วิว”