4/2 ข้าจะควักเครื่องในเจ้า

“ดื่มซะ ไม่เช่นนั้นข้าจะควักเครื่องในเจ้ามาตุ๋นน้ำแกงกิน”

ฉู่ซีเย่พูดอย่างเย็นยะเยือก ไม่มีวี่เเววล้อเล่น

“ข้าดื่มแล้วเจ้าค่ะ กินบัดเดี๋ยวนี้” เหยาอี้เหยายกจอกเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก กลิ่นเฉพาะของสุรารสเลิศแทรกผ่านอากาศเข้าสู่จมูก ทว่าในตอนนั้นเอง นางกลับพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่ายาพิษที่ไท่จื่อหย่งสวินให้นางกินนั้น ต้องหลีกเลี่ยงสุราช่วงระยะแรก ไม่เช่นนั้นอาการจะกำเริบขึ้นมาได้จนตาย

“เหตุใดไม่กิน” ฉู่ซีเย่ถามเสียงเรียบ “หรือเจ้าแอบใส่ยาพิษให้ข้าจริงๆ”

เหยาอี้เหยาคุกเข่าโดยพลัน นางสั่นสะท้านทั้งจากความหนาวเย็นและสายตาของฉู่ซีเย่ที่ทิ่มแทงยิ่ง “ไม่มีทางเจ้าค่ะ ข้าน้อยไม่มีความกล้าที่จะทำเช่นนั้นกับท่านแน่นอน เพียงแต่ข้าน้อยไม่เคยดื่มสุรา อีกทั้งสุราของท่านยังเป็นสุราชั้นเลิศ ข้าน้อยเลยไม่กล้าแตะต้อง”

ไท่จื่อหย่งสวินให้นางกินยาพิษเพื่อป้องกันนางหลบหนีหรือหักหลังพระองค์ในภายหลัง ยาพิษนั้นเป็นแมลงคุณไสยที่มีชีวิต พระองค์จึงสั่งไว้ว่าในช่วงระยะแรกของการย้ายแมลงเข้ามาในตัวนาง นางต้องหลีกเลี่ยงอาหารบางจำพวกและสุรา ไม่เช่นนั้นยาระงับแมลงคุณไสยจะไม่ได้ผล เนื่องจากตัวแมลงไม่คุ้นชินกับร่างใหม่

รอจนพ้นเดือนเก้า นางถึงจะสามารถทานทุกอย่างได้ตามปกติ

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าให้กิน กล้าหรือไม่ก็เป็นคำสั่งของข้า” ทีแรกที่ฉู่ซีเย่ให้นางดื่มสุราก็เพียงเพราะต้องการให้ร่างกายของนางอบอุ่นขึ้น แต่ไม่คิดว่าท่าทีของนางจะดูไม่กล้าแตะต้องสุราเพียงนี้ ทั้งๆ ที่เห็นชัดๆ ว่านางหวาดกลัวเขา แต่ก็ไม่ยอมดื่มสุรา

หรือนางจะวางยาพิษไว้ในกาสุรา?

“ซื่อจื่อ ข้าน้อยไม่ดื่มสุราเจ้าค่ะ” ไท่จื่อบอกชัดเจนว่าหากนางแพร่งพรายเรื่องยาพิษให้ผู้อื่นรู้ นางจะต้องชดใช้ความผิดด้วยชีวิตของคนในสกุลเหยา นางจึงไม่อาจให้ฉู่ซีเย่รู้

“ดื่ม อย่าให้ข้าต้องกรอกใส่ปากให้เจ้าด้วยตนเอง” สีหน้าฉู่ซีเย่อึมครึมยิ่ง เขาไม่สามารถจับรังสีอำมหิตหรือเจตนาชั่วร้ายจากนางได้ ทว่าท่าทีของนางน่าสงสัย กอปรกับนางเป็นสายให้หย่งสวิน ฉู่ซีเย่มีเหตุผลมากมายที่จะสงสัยนาง

เหยาอี้เหยาไร้หนทาง ฉู่ซีเย่ขยับเท้ามาใกล้มากเหลือเกิน นางจึงคว่ำกาสุราและจอกเหล้าทิ้งเสีย ดีกว่านางกินเข้าไปแล้วอาการกำเริบ ถึงเวลานั้นฉู่ซีเย่ที่เป็นลูกหลานผู้อาวุโสฉู่ ย่อมต้องมองออกแน่ว่านางถูกพิษแมลงคุณไสย

“ดียิ่ง เจ้ากล้าคว่ำกาสุราเช่นนี้เชียว” ฉู่ซีเย่ดวงตามืดครึ้ม สกุลฉู่เป็นสกุลผู้เชี่ยวชาญในด้านการแพทย์หลายแขนง ดังนั้นจึงมีความสามารถในการจำแนกแยกแยะพิษมากกว่าคนธรรมดา ในสุราไม่มียาพิษ เขามั่นใจจากกลิ่นที่ไม่ได้เปลี่ยนไป ทว่านางคว่ำกาสุราทิ้ง บ่งบอกความไม่บริสุทธิ์ใจบางอย่างของนางที่มีต่อเขา

“ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะ” เหยาอี้เหยาสะดุ้ง นางลอยขึ้นจากพื้นเมื่อฉู่ซีเย่ใช้กำลังมือบีบคอนางไว้ด้วยข้อนิ้วที่เย็นเฉียบของเขา

“เมื่อครู่ข้าบอกชัดแล้วว่าถ้าเจ้าไม่ดื่มสุรา ข้าจะควักเครื่องในเจ้ามาตุ๋นน้ำแกง”

“ซื่อจื่อ ข้าน้อยเพียงแค่ไม่อยากดื่มสุรา...”

“หย่งสวินวางแผนอะไรให้เจ้า เจ้าคิดจะทำอันใดกับข้า” ฉู่ซีเย่ตัดสินใจให้นางอาศัยอยู่ในจวนได้แม้จะรู้ว่านางเป็นคนของหย่งสวินด้วยเหตุผลประการเดียว คือเขาเบื่อหน่ายที่จัดการกับคนที่หย่งสวินส่งมาแล้ว เขาจึงรับนางไว้ หย่งสวินจะได้เลิกส่งคนมาล่วงข้อมูลเสียที

“หะ...หายใจไม่ออก...เจ้าค่ะ”

สองเท้าของเหยาอี้เหยาเตะอากาศ ฉู่ซีเย่สูงเพียงใดนางไม่เคยคิดคะเนมาก่อน จนวันนี้ วันที่นางถูกเขาบีบคอจนลอยสูง นางใกล้จะขาดอากาศหายใจ กระนั้นมือแข็งกระด้างที่บีบลำคอนาง ไม่มีความผ่อนปรนใดๆ

“ซะ...ซื่อจื่อ...ปล่อยข้า” นางใช้กำลังทั้งหมดเพื่อดิ้นรนหาอิสรภาพ ฉู่ซีเย่จึงตัดกำลังนางด้วยการผลักนางให้ติดก้อนศิลา ทำเช่นนี้เขายิ่งออกแรงบีบคอนางได้ดียิ่งขึ้น

ใต้ฝ่ามือของฉู่ซีเย่รับรู้ได้ถึงชีพจรที่เต้นอย่างบ้าคลั่ง รวมทั้งลมหายใจแต่ละเฮือกของนาง แววตาของนางสุกใสเอ่อคลอเป็นม่านน้ำตก ภายในนั้นสะท้านภาพใบหน้าของเขา

ฉู่ซีเย่เห็นตนเองจากนัยน์ตาของนาง อารมณ์เขาพลันอ่อนลง

“คิดจะทำร้ายข้ารึเปล่า”

“ไม่...ไม่เจ้าค่ะ...” นางอ้อนวอนจากสายตา พยายามใช้มือแกะนิ้วของเขา ความรู้สึกว่าอากาศกำลังจะหมดลงช่างเป็นความรู้สึกทรมานจนอยากจะเอื้อนเอ่ย กำลังดิ้นรนของนางหมดลงในเวลาสั้นๆ ความทรมานส่งผลให้น้ำตาของนางเอ่อคลอจนไหลลงมาต้องหลังมือของฉู่ซีเย่

มือที่บีบคอนางปล่อย ร่างเล็กร่วงลงพื้นหิมะ นางไอด้วยความทุกข์ทรมานพร้อมซุกตัวอยู่ใต้ก้อนหิน ฉู่ซีเย่สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของนางที่มีต่อเขาอย่างชัดเจน

ทว่ายังไม่พอ ฉู่ซีเย่ต้องการให้นางหวาดกลัวเขาเข้ากระดูกดำ ให้นางต้องรู้สึกว่าการคิดร้ายต่อเขาตามคำสั่งของหย่งสวิน เป็นเรื่องอันตรายต่อชีวิตมากกว่าที่คิด

“ที่ข้าปล่อยเจ้า ไม่ใช่เพราะข้ามีเมตตา แต่เป็นเพราะข้าเบื่อหน่ายกับคนที่หย่งสวินส่งมานัก หากวันนี้เจ้าตายไป เขาก็ส่งคนใหม่มา แล้วข้าก็ต้องสิ้นเปลืองสมองจัดการเหลือบไรเช่นเจ้าอีก” ฉู่ซีเย่ดับโคมไฟตามทางเดินรวมทั้งตะเกียงของนาง ความมืออันเยียบเย็นโอบล้อมจนสะท้าน “คุณหนูเหยา จดจำรสชาตินี้ไว้ให้ดี เมื่อไหร่ก็ตามที่ข้าเห็นว่าเจ้ามีพฤติกรรมเข้าข่ายจะทำร้ายข้า วันนั้นข้าจะบีบคอเจ้าให้ตายคามือ”

เหยาอี้เหยาไม่กล้าส่งเสียง รอให้ฉู่ซีเย่จากไปแล้ว นางถึงได้กล้าร้องไห้ออกมา

กลิ่นสุราที่นางสูดเข้าไปกระตุ้นแมลงคุณไสยในเวลาต่อมา

เหยาอี้เหยาจับไข้หนาวสั่นทั้งคืน จางลี่จึงถูกกงจิ้งเรียกตัวมาดูแลนางอย่างไม่ค่อยเต็มใจ แต่ครั้นจะไม่ทำก็ไม่ได้ เนื่องจากแม่ทัพกง คอยจับตามองนางว่าทำหน้าที่สาวรับใช้ดีหรือไม่

ไข้ของนางไม่ลดลงเลย รุ่งสางกงจิ้งจึงให้ซ่างเจวี๋ยไปเรียกท่านหมอมา ทว่าลู่หมิงหยุดซ่างเจวี๋ยไว้ แล้วตามหมอหลวงที่ติดตามไท่จื่อหย่งสวินมาจากเมืองหลวง

โดยสาเหตุที่ไม่กล้าให้คนไปเรียกท่านหมอผู้อื่น เพราะเกรงว่าแมลงคุณไสยที่อยู่ในตัวเหยาอี้เหยาอาจถูกเปิดโปงได้

ยุคสมัยนี้เป็นยุคสงครามบ้านเมืองไม่สงบ การเข่นฆ่ามีอยู่ดาษดื่น ทว่าการใช้แมลงคุณไสยถือเป็นข้อห้ามร้ายแรงอันดับหนึ่ง

วิชาแมลงคุณไสยจึงหายไปจากแผ่นดินนับสิบปีแล้ว หากวันนี้ปรากฏขึ้นมาด้วยฝีมือของไท่จื่อ ลู่หมิงเกรงว่าพระองค์อาจถูกโจมตีว่าฝักใฝ่วิชาต่ำทราม ขาดคุณสมบัติขึ้นปกครอง

อีกอย่างนอกจากลู่หมิงแล้ว กงจิ้งและซ่างเจวี๋ยไม่รู้ว่าเหยาอี้เหยาถูกพิษ

ทราบเพียงแต่ว่านางถูกไท่จื่อบีบให้ทำงานให้ ลู่หมิงเชื่อว่าด้วยคุณธรรมของกงจิ้งและซ่างเจวี๋ย หากพวกเขารู้เรื่อง คงเปลี่ยนใจไม่มากก็น้อย

“หากอี้เหยาไม่ดีขึ้น ข้าจะไปเอาเรื่องฉู่ซื่อจื่อ” ซ่างเจวี๋ยร้อนใจแต่เช้า เขาเคยเห็นคนป่วยมามาก แต่คนป่วยที่ล้มหมอนนอนเสื่อในฉับพลันมีไม่มาก นี้ล้วนต้องเป็นเพราะฉู่ซีเย่ รอยแดงช้ำบนคอนางคือฝีมือคนแซ่ฉู่

“มีปากใช้ว่าจะพูดจาส่งเดชอันใดก็ได้ ระวังหัวจะหลุดจากบ่า”

“ฉู่ซื่อจื่อชาติสุนัข เขากล้าทำร้ายอี้เหยา” ซ่างเจวี๋ยเดือดดาลแต่ก็ทำอะไรฉู่ซีเย่ไม่ได้ “ท่านหมอก็ไร้สามารถยิ่ง ทั้งวันแล้วอี้เหยายังไม่ดีขึ้นแม้สักนิด”

“ยาปรุงไม่ใช่ยาวิเศษ กินแล้วหายวับในทันตา” หากเวลาปกติเหยาอี้เหยาคงไม่ทรุดเร็วเพียงนี้ แต่ร่างกายนางอ่อนแอฉับพลันเพราะแมลงคุณไสย วิธีแก้คือให้กินยาระงับ ทว่าลู่หมิงหาจังหวะป้อนยาระงับแมลงคุณไสยให้นางไม่ได้

“อย่างน้อยก็ควรต้องดีขึ้นบ้างกระมัง”

“จะทะเลาะไปข้างนอก ข้าต้องการความสงบ” กงจิ้งกล่าวเสียงขรึม

ลู่หมิงมองตะเกียงพลางใช้ความคิด เขาต้องหาวิธิให้กงจิ้งและซ่างเจวี๋ยจากไปชั่วครู่ ไม่เช่นนั้นก็ป้อนยาให้เหยาอี้เหยาไม่ได้

“ข้าจะไปเรียกหมอมาดูอาการอี้เหยาอีกรอบ”

ซ่างเจวี๋ยยกขาขัดไว้ เขามั่นใจว่าวิ่งเร็วกว่าลู่หมิงที่เดินช้าพิรี้พิไร “ข้าเอง ขืนให้เจ้าเดินไปเรียกท่านหมอ ต้นข้าวคงออกรวงได้เวลาเก็บเกี่ยว”

“เช่นนั้นรบกวนแม่ทัพซ่างแล้ว”

“ไม่ต้อง ข้าทำเพื่ออี้เหยา” ซ่างเจวี๋ยพูดจบก็รีบไป เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายลม กงจิ้งที่เฝ้าเหยาอี้เหยามาทั้งวันทั้งคืนรู้สึกอ่อนล้าอยู่บ้าง จึงขอตัวไปอาบน้ำพักสายตาสักครู่ แล้วจะมาผลัดลู่หมิงอีกที

“เจ้าออกไปก่อน ไม่มีคำสั่งข้าไม่ต้องเข้ามา” ลู่หมิงสั่งจางลี่ เขาคอยเวลาที่ปลอดผู้คนเช่นนี้มาทั้งวันแล้ว ลู่หมิงกวาดตามองรอบด้าน จนมั่นใจว่าไม่มีผู้ใดแล้ว เขาจึงหยิบยาลูกกลอนออกมาจากอกเสื้อ ป้อนใส่ปากเหยาอี้เหยาหนึ่งเม็ด

เหตุการณ์ทั้งหมดที่ลู่หมิงคิดว่าไม่มีผู้ใดเห็น ล้วนตกอยู่ในสายตาของฉู่ซีเย่

ท่านหมอหลวงมาตรวจอาการเหยาอี้เหยาอีกรอบในช่วงค่ำ

เขาจัดเทียบยาชุดใหม่พร้อมกล่าวเช่นเดิมว่าเหยาอี้เหยาต้องความหนาวเย็นจนล้มป่วย ยามนี้อาการยังไม่ดีขึ้น ทว่ายาเริ่มได้ผลแล้ว ชีพจรเริ่มคงที่ ไม่สับสนเช่นวันนี้ คาดว่าอีกไม่นานไข้นางน่าจะลดลง

“อีกนานนี่นานเพียงใด” แม้เหยาอี้เหยาจะยังไม่ฟื้นทว่าสีหน้าของนางดีขึ้นมากแล้ว

“แม่ทัพซ่าง ข้าน้อยคาดว่านางจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในวันพรุ่งนี้” หมอหลวงตอบอย่างนอบน้อม

“ท่านหมอนี่คือยาเทียบใหม่รึ” กงจิ้งมองกากยาที่ถูกเทไว้ด้านข้างและยาเทียบใหม่ด้วยความสงสัย “เทียบยาไม่ได้เปลี่ยนอันใดมากมาย แล้วเหตุใดอาการนางจึงดีขึ้น”

“แต่เดิมร่างกายนางไม่ได้มีปัญหาอันใด เพียงต้องความเย็นจนจับไข้ ทว่าเหตุใดจึงล้มป่วยอย่างรวดเร็วและฉับพลันปานนี้ข้าน้อยก็ไม่ทราบ”

“มันต้องมีปัญหาสิ นางทรุดลงภายในชั่วข้ามคืน” กงจิ้งกังวลว่าฉู่ซีเย่อาจทำร้ายนางมากกว่าที่ตาเห็น

“บางทีนางอาจจะมีโรคซ่อนเร้น เมื่อนางฟื้น ข้าจะตรวจให้ละเอียดอีกรอบ” หมอหลวงตอบแบ่งรับแบ่งสู้ เขาไม่ทราบว่านางถูกวางยาพิษแมลงคุณไสย ด้วยในตำราแพทย์ ไม่สอนวิชานี้

ลู่หมิงคลี่คลายสถานการณ์

“ตอนนี้อี้เหยาดีขึ้นแล้ว ท่านหมอ ขอบคุณท่านมากที่พยายามเต็มที่ ข้าน้อยจะให้แม่ทัพซ่างไปส่งท่าน”

ซ่างเจวี๋ยไม่ได้อยากไปส่งท่านหมอหลวง แต่ในเมื่อลู่หมิงพูดออกมาแล้ว เขาจะพูดปฏิเสธผู้มีพระคุณที่ช่วยเหยาอี้เหยาไว้ก็ไม่ได้ จึงไปส่งท่านหมอหลวงตามนั้น ภายในห้องจึงเหลือเพียงกงจิ้งและลู่หมิง

“เมื่อคืนแม่ทัพกงเฝ้าอี้เหยาแล้ว คืนนี้ให้เป็นหน้าที่ข้าเถิด”

กงจิ้งสีหน้าเรียบนิ่ง กริชคมวาวอยู่ห่างจากหลอดอาหารราชทูตหนุ่มเพียงเส้นผม “ลู่หมิง ข้าเชื่อว่าเจ้ามีเรื่องปิดบังข้าไม่มากก็น้อย”

“มีเรื่องข้องใจค่อยๆ พูดเถอะ ทำเช่นนี้ข้าเองก็กลัวนะ” สายตามกริบของกงจิ้งทำให้ลู่หมิงต้องพูดความจริงออกไป “แมลงคุณไสย”

“ยาพิษชั่วร้ายพรรค์นั้น” กงจิ้งลดกริชในมือลงเงียบๆ “...นางยังเด็ก”

“อาจจะไม่สบายใจที่ได้ยินเช่นนี้ แต่นางจะไม่เป็นอะไร ตราบใดที่ยังกินยาระงับพิษทุกๆ สิบห้าวัน” ลู่หมิงพูด ภายในห้องเงียบลง ไม่มีใครพูดอะไรหลังจากนั้น