Mag-log inShare
บทที่ 11
Petsa ng paglalathala:
2026-11-01 22:23:22รถม้าหยุดหน้าจวนตระกูลไป๋ในยามบ่าย ทหารแยกยืนประจำสองข้างประตู บ่าวที่ออกมารับต่างเงียบลงเมื่อเห็นคนอารักขาตามเข้ามาด้วย
ใต้เท้าไป๋ลงจากรถแล้วสั่งพ่อบ้านทันที “เรียกผู้ดูแลห้องหนังสือมาพบข้า อย่าเพิ่งให้ใครเข้าไปข้างใน” มู่หลานก้าวตาม แต่บิดาหันมาห้ามเสียก่อน “เจ้าไปพัก” “ข้าอยากรู้เรื่องกุญแจเจ้าค่ะ” “รู้แล้วจะช่วยให้แขนหายเร็วขึ้นหรือ?” นางก้มมองแขนตัวเอง ก่อนยกข้างขวาขึ้นเล็กน้อย “ข้ายังเหลืออีกข้าง” ใต้เท้าไป๋มองนางอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงถอนหายใจ “มาฟังได้ แต่ห้ามหยิบจับสิ่งใด” มู่หลานรีบพยักหน้า เสี่ยวถิงที่ยืนข้างหลังได้แต่เก็บคำห้ามของตนกลับไป ⸻ ไม่นาน หลี่เฟิงก็ตามมาถึงพร้อมผู้ช่วยและเสมียน เขาขอให้พ่อบ้านพาไปยังห้องหนังสือ โดยให้ทุกคนรออยู่หน้าประตูระหว่างตรวจกลอนกับหน้าต่าง ไม่มีรอยงัดแงะ ใต้เท้าไป๋จึงเปิดตู้เก็บตราด้วยตนเอง กล่องไม้ยังอยู่ในตำแหน่งเดิม ภายในมีตราประจำตำแหน่งวางบนผ้ารองเรียบร้อย มู่หลานมองของชิ้นนั้นแล้วขมวดคิ้ว “ตรายังอยู่…” “ไม่ได้หมายความว่าไม่เคยถูกนำออกไป” หลี่เฟิงกล่าว “แต่ตอนนี้ก็ยังยืนยันไม่ได้ว่ารอยบนคำสั่งมาจากตราดวงนี้ ต้องให้ผู้ชำนาญตรวจเทียบก่อน” เขาให้เสมียนบันทึกสภาพกล่องและตำแหน่งที่พบ ก่อนขออนุญาตนำตราไปตรวจพร้อมสมุดบันทึกการใช้งาน ใต้เท้าไป๋ยินยอมโดยไม่ลังเล ผู้ดูแลห้องหนังสือยืนรออยู่หน้าประตู มือทั้งสองประสานแน่น เมื่อถูกเรียกจึงรีบเข้ามาคุกเข่า “เล่าเรื่องกุญแจตั้งแต่ต้น” ใต้เท้าไป๋บอก “วันนั้นข้าน้อยเก็บห้องเสร็จแล้ว พบว่ากุญแจไม่อยู่ที่เอว จึงให้คนช่วยหาเจ้าค่ะ… เอ่อ ขอรับ” ชายวัยกลางคนพูดผิดด้วยความประหม่า มู่หลานจึงเลื่อนถ้วยน้ำที่บ่าวเพิ่งยกมาวางไว้ใกล้เขา “ค่อยๆ เล่าเถิด ท่านยังไม่ได้ถูกกล่าวหาอะไร” เขามองนางอย่างขอบคุณ ก่อนเล่าต่อ “หากันเกือบชั่วยาม อาเฉิงก็เอามาคืน บอกว่าพบข้างชั้นหนังสือ ข้าน้อยคิดว่าคงหล่นตอนก้มเก็บของ จึงไม่ได้แจ้งเป็นเรื่องใหญ่ขอรับ” “อาเฉิงมีหน้าที่อะไร?” หลี่เฟิงถาม “ยกน้ำกับช่วยทำความสะอาด บางครั้งก็ขนหีบเอกสาร” “วันนี้เขาอยู่ที่ใด?” พ่อบ้านรีบตอบแทน “ยังอยู่ในจวนขอรับ ข้าสั่งให้บ่าวทุกคนรอแล้ว” หลี่เฟิงให้ทหารไปพาตัวมาสอบแยกอีกห้อง ก่อนถามผู้ดูแลต่อว่าผู้ใดเข้าห้องหนังสือในวันนั้นบ้าง เสมียนจดชื่อทีละคน โดยไม่ข้ามแม้แต่ช่างที่เข้ามาซ่อมขาบานฉาก มู่หลานฟังเงียบๆ จนผู้ดูแลเล่าจบ จึงถามขึ้น “ก่อนอาเฉิงพบกุญแจ ท่านค้นตรงชั้นหนังสือแล้วหรือยัง?” “ค้นแล้วขอรับ แต่ข้าน้อยอาจมองไม่ทั่ว” นางหันไปมองหลี่เฟิง เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วให้เสมียนจดเพิ่ม มันอาจเป็นเพียงการค้นไม่ละเอียด หรือกุญแจอาจเพิ่งถูกนำกลับมาวาง ทั้งสองอย่างยังเป็นไปได้ ระหว่างนั้น บ่าวอีกคนยกน้ำชาเข้ามา พอเห็นทหารก็เกือบทำฝาถ้วยหลุดมือ ใต้เท้าไป๋จึงโบกให้กลับออกไปก่อน มู่หลานมองตาม เดิมทีห้องนี้เป็นที่ที่นางเข้ามารบกวนบิดาได้เสมอ วันนี้แม้แต่คนยกชาก็ยังไม่กล้าเงยหน้า ⸻ การสอบถามดำเนินไปจนแสงด้านนอกเริ่มอ่อนลง มู่หลานถูกบิดาสั่งให้กลับเรือนพักเป็นครั้งที่สาม จึงยอมลุกเมื่อเสี่ยวถิงเข้ามาประคอง ก่อนออกจากห้อง นางหันไปหาหลี่เฟิง “หากมีเรื่องเพิ่ม ให้คนมาบอกข้าได้หรือไม่เจ้าคะ?” “ข้าจะบอกบิดาเจ้า” “แล้วท่านพ่อจะบอกข้าหรือไม่ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง” ใต้เท้าไป๋เงยหน้าจากบัญชีทันที “พ่อได้ยิน” “ข้าตั้งใจให้ได้ยินเจ้าค่ะ” หลี่เฟิงก้มหน้าปิดสมุดในมือ มู่หลานไม่แน่ใจว่าเขากำลังกลั้นยิ้มหรือไม่ แต่ก่อนจะได้มองให้ชัด เสี่ยวถิงก็พานางออกมาเสียแล้ว บนโต๊ะในเรือนพักมีห่อขนมกับจดหมายสองฉบับรออยู่ อิงหลิงเขียนบอกว่าอย่าเพิ่งกังวลเรื่องข่าวลือ ส่วนซูเหยาฝากข้อความสั้นกว่ามาก ขนมแบ่งกินได้ แต่อย่าแบ่งความผิดคนอื่นมาโทษตัวเอง มู่หลานอ่านซ้ำ ก่อนพับกระดาษเก็บไว้ข้างหมอน เสี่ยวถิงยกข้าวต้มมาวาง นางจึงเพิ่งนึกได้ว่าตั้งแต่เช้ากินขนมในงานไปเพียงสองชิ้น “ท่านพ่อกินอะไรหรือยัง?” “บ่าวให้คนยกไปแล้วเจ้าค่ะ แต่ยังไม่มีใครเก็บถาดกลับมา” มู่หลานมองชามตรงหน้า แล้วสั่งให้แบ่งขนมใส่จานอีกใบ ⸻ เมื่อกลับไปถึงห้องรับรอง บิดากำลังนั่งอยู่กับหลี่เฟิง ถาดอาหารข้างตัวแทบไม่พร่อง มู่หลานวางจานขนมลง แล้วเลื่อนบัญชีออกจากมือบิดา “พักก่อนเจ้าค่ะ” “พ่อกำลังอ่าน—” “บัญชีไม่หนีไปไหน แต่ข้าวต้มเย็นแล้ว” ใต้เท้าไป๋เงยหน้ามองลูกสาว ก่อนยอมวางพู่กัน หลี่เฟิงขยับถาดให้พ้นกองเอกสาร มู่หลานจึงหันไปถาม “ท่านก็ยังไม่ได้กินหรือเจ้าคะ?” “เดี๋ยวข้ากลับไปกิน” นางหันหาเสี่ยวถิงทันที “เพิ่มอีกหนึ่งที่” หลี่เฟิงอ้าปากเหมือนจะปฏิเสธ แต่ใต้เท้าไป๋กล่าวขึ้นก่อน “อยู่กินด้วยกันเถิด วันนี้รบกวนเจ้ามามากแล้ว” “เป็นหน้าที่ข้า” “ข้าทราบ” บิดานางตอบ “แต่ก็ขอบใจ” มู่หลานนั่งลงด้านข้าง รอจนทั้งสองเริ่มกินจึงค่อยถามถึงอาเฉิง หลี่เฟิงวางช้อน “เขายืนยันว่าพบกุญแจข้างชั้นหนังสือ เราตรวจที่พักแล้ว ยังไม่พบสิ่งผิดปกติ ข้าจะให้คนสอบคำบอกเล่าของบ่าวคนอื่นประกอบก่อน” “จึงยังบอกไม่ได้ว่าเขาโกหก” “ใช่ คนที่เก็บกุญแจมาคืนอาจไม่ใช่คนที่เอาไป” มู่หลานพยักหน้า แม้อยากได้คำตอบเร็วเพียงใด นางก็ไม่อยากให้ใครในจวนถูกกล่าวหาเพราะความร้อนใจของตน ก่อนหลี่เฟิงกลับ ทหารคนหนึ่งนำข้อความเข้ามาส่ง เขาเปิดอ่านแล้วกล่าวกับใต้เท้าไป๋ “พี่รองกลับถึงเมืองหลวงแล้ว พรุ่งนี้จะมาช่วยตรวจเรื่องผู้รับคำสั่งกับคนขนของ” ใต้เท้าไป๋นิ่งไปครู่หนึ่ง “ทั้งเจ้า ทั้งองค์ชายรองและองค์ชายสี่ ต่างมีงานของตนอยู่แล้ว…” “หากมีคนใช้คำสั่งปลอมขนของออกจากคลังหลวงได้ วันนี้เป็นตราของท่าน วันหน้าก็อาจเป็นของผู้อื่น” หลี่เฟิงเก็บข้อความ “ต้องหาคนทำให้พบ” บิดานางพยักหน้าช้าๆ แล้วเดินออกไปส่งเขาถึงหน้าห้อง มู่หลานมองตาม ความหนักใจยังอยู่ แต่การเห็นผู้คนยอมอยู่ช่วยจนค่ำทำให้นางไม่รู้สึกว่าจวนเงียบเหงาเท่าตอนกลับมาจากวังแล้ว ⸻ ฟ้ามืดสนิทเมื่อคนส่งข่าวจากหลี่เหิงมาถึง มู่หลานยังอยู่กับบิดา ใต้เท้าไป๋จึงเปิดจดหมายอ่านตรงนั้น ก่อนเลื่อนให้นางดู หลี่เหิงตรวจพบว่า หีบที่เบิกออกจากคลังมีสี่ใบ แต่ใบผ่านประตูในวันที่นำกลับระบุไว้ห้าใบ มู่หลานไล่สายตาอ่านอีกครั้ง อาจเป็นการลงจำนวนผิด หรือมีการเปลี่ยนหีบระหว่างทาง แต่ทั้งสองอย่างล้วนต้องมีคนอธิบาย ท้ายจดหมายมีข้อความเพิ่มด้วยลายมือรีบเร่ง ข้ากำลังตามหาคนขับรถเที่ยวรับคืน เขาไม่ได้กลับไปที่ร้านนับตั้งแต่วันนั้น มู่หลานเงยหน้ามองบิดา คราวนี้ สิ่งที่หายไปไม่ได้มีเพียงของบรรณาการแล้ว
Pinakabagong kabanata
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 27
“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?” อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเ
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 26
มู่หลานเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้แผนทางที่ขีดไว้บนกระดาษ แล้ววางนิ้วลงตรงช่วงกลางเนิน “ตรงนี้มีที่ให้พักของหรือไม่เจ้าคะ?” บิดาของอาเป่าก้มมอง ก่อนพยักหน้า “มีลานเผาถ่านเก่าขอรับ พื้นค่อนข้างราบ” “แบ่งคนรับส่งกันตรงลานเผาถ่านเถอะเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงตลอดทางทุกเที่ยว” มู่หลานชี้ลงบนแผนทาง บิดาของอาเป่าก้มดูแล้วพยักหน้า ลานที่นางเลือกอยู่กึ่งกลางเนิน พื้นราบพอพักของและมีทางให้คนเดินสวนกันได้ หลี่หมิงจึงจัดคนเป็นสองชุด ให้ผู้ที่ได้พักแล้วลงไปรับของ ส่วนคนที่เพิ่งขนข้าวกลับมารอรับช่วงบน ตกลงกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายพัก เพราะพรุ่งนี้ยังต้องใช้แรงอีกมาก⸻ เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นหลังฟ้าสางไม่นาน มู่หลานยืนรออยู่ที่ลานเผาถ่านกับเสี่ยวถิง เห็นคนหาบทยอยขึ้นมาตามทาง แต่ละคนแบกห่อข้าวที่แบ่งให้เล็กลงแล้ว ถัดไปเป็นม้าต่างบรรทุกยาและผ้าห่ม ชายที่เดินตามมาหยุดตรงโค้งเพื่อช่วยประคองตะกร้าไม่ให้เกี่ยวกิ่งไม้ พอเขาเงยหน้า มู่หลานจึงจำได้ “องค์ชายสี่?” หลี่เหิงหันมา เสื้อคลุมมีรอยโคลนตรงชาย ผมข้างขมับหลุดจากที่รวบเล็กน้อย “เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น ข้าเดินขึ้นเขาเองเป็นนะ” “ข้าเพียงไม่คุ้นต
Maaari mong magustuhan
ยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก77.1K viewsเด็กเสี่ย
C156.8K viewsพ่อสามีและเพื่อนๆของเขา
กาสะลอง152.6K viewsนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.1K viewsลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย
โคลอี ลอร็องต์159 viewsทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส
Mamaya Writer685 viewsThe Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T246 viewsหลงใหลรักเบอร์ตอง
SUGARNA36 views
