LOGINShare
บทที่ 12
publish date:
2026-11-01 23:12:54เช้าวันต่อมา มู่หลานนั่งอยู่ในห้องรับรองตั้งแต่สำรับอาหารยังไม่เก็บ บนโต๊ะมีจดหมายของหลี่เหิงกับกระดาษที่นางใช้จดเหตุการณ์เรียงตามวัน
เบิกหีบออกจากคลังสี่ใบ นำกลับห้าใบ และคนขับรถยังไม่กลับร้าน นางลากเส้นเชื่อมข้อความ ก่อนหยุดพู่กันตรงคำสุดท้าย คนขับรถยังไม่กลับร้าน แต่ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใด มู่หลานจึงยังไม่อยากปักใจว่าเขามีส่วนกับการสับเปลี่ยนของ ต้องหาตัวให้พบและฟังคำอธิบายเสียก่อน “คุณหนูเจ้าคะ ข้าวต้มจะเย็นแล้ว” “ข้ากินอยู่” เสี่ยวถิงมองช้อนที่วางนิ่งข้างชาม มู่หลานจึงยอมวางพู่กันแล้วตักข้าวเข้าปากพอดีกับที่พ่อบ้านเข้ามาแจ้งว่าองค์ชายรองกับองค์ชายสามมาถึงแล้ว นางรีบกลืนจนเกือบสำลัก เสี่ยวถิงส่งถ้วยน้ำให้โดยไม่พูดอะไร แต่สายตานั้นทำให้นางต้องยกมือห้าม “ข้ารู้แล้ว ไม่ต้องบ่น” ⸻ หลี่เจียงเข้ามาพร้อมบิดาและหลี่เฟิง ชุดคลุมสีเข้มของเขาเรียบร้อย มีเพียงรอยอ่อนล้าใต้ตาที่บอกว่าเพิ่งเดินทางกลับมาไม่นาน มู่หลานลุกขึ้นคารวะ เขารับคำแล้วมองกระดาษบนโต๊ะ “เริ่มงานก่อนข้าเสียอีก” “ข้าเพียงลองเรียงเรื่องเจ้าค่ะ กลัวจะจำวันสลับกัน” หลี่เจียงนั่งลงฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นนางเลื่อนกระดาษมาให้จึงหยิบขึ้นอ่าน หลี่เฟิงวางเอกสารอีกชุดข้างกัน เป็นบันทึกคำให้การจากผู้ดูแลคลังและทหารเฝ้าประตู “ขันทียังยืนยันว่าทำตามคำสั่ง” หลี่เฟิงกล่าว “ส่วนคนที่ออกประตูด้านข้างในงาน ยอมรับว่าขันทีให้ไปแจ้งร้านรับจ้างขนของ หากมีคนมาถาม ให้บอกว่าคนขับรถลาออกไปแล้ว” ใต้เท้าไป๋ขมวดคิ้ว “แล้วเจ้าของร้านว่าอย่างไร?” “องค์ชายสี่ให้คนเฝ้าร้านไว้ตั้งแต่เมื่อคืน กำลังสอบอยู่ขอรับ” หลี่เจียงอ่านบันทึกจนจบ ก่อนใช้นิ้วแตะวันที่รับหีบคืน “คนเฝ้าประตูนับได้ห้า แต่บัญชีคลังรับเพียงสี่ มีใครอธิบายเรื่องนี้หรือยัง?” “ผู้ดูแลคลังบอกว่าหีบอีกใบเป็นอุปกรณ์ของช่าง ไม่ใช่ของหลวง จึงไม่นับรวม” หลี่เฟิงตอบ “แต่ในบัญชีไม่ได้ระบุว่าใครเป็นช่าง” “ถ้าเช่นนั้นต้องหาว่าหีบใบนั้นถูกนำไปไว้ที่ใด” มู่หลานมองข้อความที่ตนจดไว้ นางคิดว่าของจริงถูกขนออกไป แล้วของปลอมถูกนำกลับมาแทนมาตลอด แต่หีบที่เกินเข้ามากลับยังไม่มีคำอธิบาย “อาจเป็นหีบเครื่องมือจริงก็ได้ใช่หรือไม่เจ้าคะ?” หลี่เจียงเงยหน้ามองนาง “ใช่ จนกว่าเราจะมีเหตุผลให้เชื่อว่าเป็นอย่างอื่น” มู่หลานพยักหน้า แล้วขีดเส้นใต้คำว่า ยังไม่ทราบ ไว้ข้างหีบใบที่ห้า ⸻ ช่วงสาย คนของหลี่เหิงนำข่าวใหม่มาถึง พบคนขับรถแล้ว เขาไม่ได้หนีไปไหน แต่พักอยู่บ้านญาติเพราะบาดเจ็บที่ขา เจ้าของร้านไม่ได้แจ้งเรื่องนี้ เนื่องจากได้รับเงินให้บอกว่าเขาออกจากงานไปแล้ว หลี่เฟิงเปิดอ่านคำให้การเบื้องต้น ขณะที่หลี่เจียงถามคนส่งข่าว “บาดเจ็บเมื่อใด?” “หลังส่งหีบคืนหนึ่งวันขอรับ เจ้าตัวบอกว่าถูกรถอีกคันเบียดตกข้างทาง ตอนนั้นคิดว่าเป็นอุบัติเหตุ” “จัดคนเฝ้าเขาไว้ก่อน อย่าเพิ่งให้ใครรู้ว่าพบตัวแล้ว” หลี่เจียงกล่าวจบ หลี่เฟิงก็เลื่อนเอกสารมาตรงกลางโต๊ะ คนขับรถให้การว่า วันรับคืน เขานำหีบสี่ใบจากเรือนเก็บสินค้ามาส่งที่คลัง ส่วนหีบใบที่ห้ามีคนยกขึ้นรถระหว่างรอเข้าประตูวัง ผู้ที่มาด้วยบอกว่าเป็นเครื่องมือสำหรับจัดฐานรอง และตามเข้าไปกับรถจนถึงคลัง “เขาจำคนผู้นั้นได้หรือไม่?” ใต้เท้าไป๋ถาม “จำหน้าได้ไม่ชัด แต่จำได้ว่าแขนเสื้อข้างหนึ่งเปียก และหีบมีกลิ่นน้ำมันแรงขอรับ” หลี่เจียงไม่ได้รีบแสดงความเห็น เขาอ่านคำให้การซ้ำ ก่อนหันไปหาหลี่เฟิง “ข้าจะตรวจรายชื่อคนงานกับช่างที่เข้าวังวันนั้น เจ้าให้คนไปดูเรือนเก็บสินค้า อย่าเพิ่งรื้อค้นจนคนข้างนอกรู้ตัว” มู่หลานเลื่อนกระดาษของตนเข้ามา แล้ววาดสี่เหลี่ยมเพิ่มข้างชื่อคลัง หลี่เฟิงเหลือบมอง “นี่อะไร?” “รถขนของเจ้าค่ะ” เขามองรูปที่มีล้ออยู่ข้างเดียว ก่อนเงยหน้าขึ้น มู่หลานรีบเขียนคำว่า รถ กำกับ “ตอนนี้ทราบแล้วนะเจ้าคะ” หลี่เจียงดึงกระดาษมาอ่านต่ออย่างสงบ “ทราบแล้ว ขออย่าเติมอีก เดี๋ยวทับวันที่” เสี่ยวถิงซึ่งกำลังเปลี่ยนน้ำชาหันหน้าไปทางประตู ส่วนมู่หลานวางพู่กันลงด้วยสีหน้าไม่ยินดีนัก ⸻ พอจัดคนออกไปตามงานเรียบร้อย ใต้เท้าไป๋ก็ให้พ่อบ้านนำบัญชีภายในจวนมาเพิ่ม เป็นรายชื่อผู้ที่ออกไปซื้อของและรับส่งเอกสารในช่วงที่กุญแจห้องหนังสือหาย มู่หลานพลิกดูทีละหน้า ก่อนหยุดอยู่ที่ชื่ออาเฉิง เขาออกจากจวนในบ่ายวันเดียวกับที่นำกุญแจมาคืน โดยแจ้งว่าไปซื้อกระดาษกับหมึก “มีใบรับของหรือไม่เจ้าคะ?” พ่อบ้านค้นในห่อเอกสารแล้วส่งกระดาษแผ่นเล็กให้ รายการซื้อของตรงกับที่ลงไว้ทุกอย่าง หลี่เฟิงมองตามนิ้วนาง “คนของข้าไปถามร้านแล้ว เขาไปซื้อจริง” มู่หลานนิ่งคิด ก่อนถามต่อ “แล้วก่อนถึงร้าน เขาไปที่ใดหรือเปล่า?” “ยังตรวจไม่พบ” นางไม่ได้กล่าวอะไรอีก เพียงจดช่วงเวลาที่อาเฉิงออกจากจวนไว้ เวลาสำหรับซื้อกระดาษอาจมากพอให้แวะที่อื่น แต่ก็ยังใช้กล่าวหาเขาไม่ได้ หลี่เจียงพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย มองบัญชีที่กางอยู่เต็มโต๊ะ “คนที่นำตราไปใช้ไม่จำเป็นต้องเป็นคนเดียวกับผู้ปลอมคำสั่งหรือขนของ แต่ต้องมีทางส่งข่าวถึงกัน” ใต้เท้าไป๋หันไปทางประตูห้องหนังสือซึ่งอยู่ถัดออกไป ใบหน้าเคร่งลง “ข้าใช้คนเหล่านี้มาหลายปี บางคนอยู่มาตั้งแต่มู่หลานยังเล็ก” มู่หลานมองบิดา นางเข้าใจว่าทำไมเขาจึงไม่อยากสงสัยคนในจวน พวกเขาไม่ใช่เพียงชื่อในบัญชี แต่เป็นคนที่พบหน้ากันทุกวัน “เรายังไม่รู้ว่าเป็นใครเจ้าค่ะ” นางบอก “ตรวจให้แน่ใจก่อนดีกว่า จะได้ไม่ผิดทั้งกับคนที่ไว้ใจเราและคนที่เราควรระวัง” บิดาหันมามอง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ ⸻ หลังมื้อกลางวัน หลี่เฟิงออกไปตรวจเรือนเก็บสินค้า ส่วนหลี่เจียงยังอยู่ไล่คำให้การกับเสมียน มู่หลานเก็บถ้วยชาที่เย็นแล้วออกจากข้างเอกสาร เผลอเหลือบเห็นหน้าหนึ่งซึ่งจดถ้อยคำของขันทีไว้ ผู้มารับของแจ้งว่ามาจากจวนไป๋ และถือคำสั่งประทับตรามาด้วย นางหยุดมือ “หากมีเพียงคำสั่ง เหตุใดต้องบอกด้วยว่ามาจากจวนเรา?” หลี่เจียงเงยหน้าขึ้น “เจ้าสงสัยอะไร?” “คนผู้นั้นอาจแค่ย้ำให้ผู้ดูแลเชื่อก็ได้เจ้าค่ะ แต่ถ้าเขาตั้งใจให้จำว่ามาจากจวนไป๋… วันหนึ่งเขาก็คงต้องใช้คนในจวนยืนยันเรื่องนี้ด้วย” หลี่เจียงวางพู่กันลง มู่หลานมองรายชื่อบ่าวบนโต๊ะอีกครั้ง “เรากำลังถามทุกคนว่าเห็นอะไร แต่คนที่เกี่ยวข้องอาจรอฟังอยู่เหมือนกันว่าเรารู้ไปถึงไหนแล้ว” หลี่เจียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเรียกเสมียนเข้ามากำชับให้เก็บเอกสารทั้งหมด ห้ามเล่าเรื่องที่ตรวจพบแก่ผู้ไม่เกี่ยวข้อง เมื่อเหลือเพียงพวกเขากับใต้เท้าไป๋ เขาจึงถามนาง “หากเจ้ารู้ว่ามีคนคอยฟังอยู่ จะทำอย่างไร?” มู่หลานก้มมองใบรับของในมือ แล้วค่อยๆ วางลง “ให้เขาได้ยินเรื่องที่ทำให้อยากกลับไปบอกคนสั่งเจ้าค่ะ” นางเงยหน้าสบตาบิดา “แต่คราวนี้ เราต้องรู้ว่าเขาเอาข่าวไปบอกใคร”
Latest chapter
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 27
“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?” อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเ
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 26
มู่หลานเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้แผนทางที่ขีดไว้บนกระดาษ แล้ววางนิ้วลงตรงช่วงกลางเนิน “ตรงนี้มีที่ให้พักของหรือไม่เจ้าคะ?” บิดาของอาเป่าก้มมอง ก่อนพยักหน้า “มีลานเผาถ่านเก่าขอรับ พื้นค่อนข้างราบ” “แบ่งคนรับส่งกันตรงลานเผาถ่านเถอะเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงตลอดทางทุกเที่ยว” มู่หลานชี้ลงบนแผนทาง บิดาของอาเป่าก้มดูแล้วพยักหน้า ลานที่นางเลือกอยู่กึ่งกลางเนิน พื้นราบพอพักของและมีทางให้คนเดินสวนกันได้ หลี่หมิงจึงจัดคนเป็นสองชุด ให้ผู้ที่ได้พักแล้วลงไปรับของ ส่วนคนที่เพิ่งขนข้าวกลับมารอรับช่วงบน ตกลงกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายพัก เพราะพรุ่งนี้ยังต้องใช้แรงอีกมาก⸻ เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นหลังฟ้าสางไม่นาน มู่หลานยืนรออยู่ที่ลานเผาถ่านกับเสี่ยวถิง เห็นคนหาบทยอยขึ้นมาตามทาง แต่ละคนแบกห่อข้าวที่แบ่งให้เล็กลงแล้ว ถัดไปเป็นม้าต่างบรรทุกยาและผ้าห่ม ชายที่เดินตามมาหยุดตรงโค้งเพื่อช่วยประคองตะกร้าไม่ให้เกี่ยวกิ่งไม้ พอเขาเงยหน้า มู่หลานจึงจำได้ “องค์ชายสี่?” หลี่เหิงหันมา เสื้อคลุมมีรอยโคลนตรงชาย ผมข้างขมับหลุดจากที่รวบเล็กน้อย “เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น ข้าเดินขึ้นเขาเองเป็นนะ” “ข้าเพียงไม่คุ้นต
You May Also Like
ท่านประธานกระหายรัก
กาสะลอง86.5K viewsท่านรองฯร้อนแรง
กาแฟหอมกรุ่น642.8K viewsโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.3K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ
กาแฟหอมกรุ่น116.8K viewsหมอร้ายพ่ายรัก
Nidchynoi69 viewsเสิร์ฟรักหมดใจให้เจ้านายสุดคูล
Molin-T177 viewsทริปสวาท The Lustful Journey
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko245 viewsอีบัวกับไอ้ขวัญ
ณิการ์141 views
