บทที่ 28

“เป็นลายมือข้าเองขอรับ”

จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ

“ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน”

ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง

“เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?”

“ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น”

เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้

“ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!”

“เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง”

ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น

หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน

“เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง”

เขาหันไปหาเฉินฝู

“ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?”

ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก

“มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน”

“โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลานถาม “มีโคมแขวนอยู่หรือไม่?”

“ไม่มีขอรับ โคมข้าแตกไปนานแล้ว”

นางหันไปมองจ้าวผิง แต่เขาตอบทันที

“อาจเป็นโคมที่พวกมันนำมาแขวน ข้าไม่ได้บอกว่าเป็นของเขา”

คำตอบนั้นเป็นไปได้ มู่หลานจึงไม่เถียง นางก้มจดไว้ข้างถ้อยคำที่ได้ยินก่อนหน้า

จ้าวผิงเหลือบมองพู่กันในมือนาง ก่อนหันกลับไปหาผู้สอบสวน

“หากหมดคำถามแล้ว ข้าขอกลับร้านได้หรือไม่ขอรับ ยังมีสินค้าที่ต้องตรวจอีกมาก”

“รอคนที่ไปตรวจโกดังกลับมาก่อน” หลี่เหิงกล่าว

จ้าวผิงเม้มปาก แต่ยอมถอยไปนั่งตามที่เจ้าหน้าที่ชี้

⸻

ไม่นาน ผู้ติดตามที่หลี่เหิงส่งออกไปก็กลับเข้ามา เขาวางแผ่นไม้เก่าชิ้นหนึ่งลงบนโต๊ะ เป็นป้ายชื่อโกดังที่เฉินฝูบอก

“โกดังปิดไปแล้วขอรับ เจ้าของย้ายของออกตั้งแต่เดือนก่อน คนเฝ้าบ้านข้างๆยืนยันว่าไม่มีการรับส่งสินค้าที่นั่นมาหลายสัปดาห์”

เฉินฝูเบิกตากว้าง

“แต่ข้าเคยไปส่งของที่นั่นจริงๆ!”

“เขาหมายถึงช่วงหลัง” หลี่เหิงกล่าว แล้วหันไปหาจ้าวผิง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าโกดังปิดแล้ว?”

“ทราบขอรับ ร้านเลิกเช่าที่นั่น แต่ข้าไม่เคยนัดเขาให้เข้าไปรับของในโกดังครั้งนี้”

“เฉินฝูบอกว่าเจ้ารับเกวียนนอกเมือง โดยอ้างว่าจะนำไปขนสินค้า”

“เขาพูดเองทั้งนั้น”

มู่หลานมองใบหน้าของเฉินฝู เขายืนอ้าปากอยู่ครู่หนึ่งแล้วก้มลง ทุกสิ่งที่รู้ล้วนมาจากคำพูดของชายตรงหน้า พออีกฝ่ายปฏิเสธ เขาก็แทบไม่มีสิ่งใดเหลือให้ยืนยัน

ผู้ติดตามรายงานต่อ

“ส่วนศาลาพักนอกเมือง มีหญิงขายน้ำชาจำเขาได้ขอรับ แต่บอกเพียงว่าเห็นตอนเย็นกับตอนใกล้สาง ไม่ได้เห็นตลอดคืน”

“พานางมาให้การ” ผู้สอบสวนสั่ง

“ขอรับ”

จ้าวผิงขยับตัวบนเก้าอี้ ก่อนกล่าวขึ้น

“ข้าไม่ได้ปฏิเสธว่าเขารออยู่ที่ศาลา เขาอาจออกไปกลางดึกแล้วกลับมาก็ได้”

หลี่เหิงมองเขา

“ข้ายังไม่ได้ถามความเห็นเจ้า”

จ้าวผิงจึงเงียบลง

ขณะนั้นเจ้าหน้าที่อีกคนเข้ามาแจ้งว่าคนในร้านที่จ้าวผิงอ้างถึงมาถึงแล้ว ผู้สอบสวนจึงให้แยกทั้งสองออกจากกันก่อนรับคำให้การ

หลี่เหิงหันมาทางมู่หลาน

“เจ้าจดสิ่งที่ได้ยินไว้ครบแล้วหรือ?”

นางพยักหน้า

“เช่นนั้นกลับไปกับเจียงฮูหยินก่อน วันนี้เจ้าเดินทางมาตั้งแต่เช้าแล้ว”

มู่หลานมองเฉินฝูอย่างลังเล ชายผู้นั้นคำนับนางเบาๆ

“ขอบคุณคุณหนูขอรับ”

นางอยากอยู่ฟังต่อ แต่ก็รู้ว่าเจ้าหน้าที่ยังต้องสอบพยานอีกหลายคน จึงส่งบันทึกให้หลี่เหิง แล้วออกจากห้องตามเสี่ยวถิงไป

⸻

ซูเหยาลุกขึ้นทันทีที่เห็นนางกลับมาถึงร

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

มู่หลานเล่าเรื่องกระดาษค่าจ้างกับโกดังที่ปิดไปแล้วให้ฟัง อิงหลิงฟังจนจบ ก่อนถามว่าเฉินฝูยังถูกคุมตัวหรือไม่

“ยังอยู่เจ้าค่ะ… ยังอยู่” นางแก้คำเมื่อซูเหยามองมา

“ข้ารู้แล้วว่าเจ้าเหนื่อย” ซูเหยาขยับให้ “ขึ้นมาก่อนเถอะ ประเดี๋ยวเจ้าจะคำนับพวกข้าอีก”

มู่หลานหลุดยิ้มแล้วขึ้นรถ แต่เมื่อม่านปิดลง รอยยิ้มก็จางไป

“ข้านึกว่าพบกระดาษแล้วจะช่วยเขาได้”

อิงหลิงพับผ้าคลุมที่เลื่อนลงจากเบาะ

“อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าจ้าวผิงเป็นคนว่าจ้างจริง”

“แล้วเขาก็ใช้มันกล่าวหาว่าเฉินฝูรู้เส้นทางสินค้า”

“เพราะฉะนั้นจึงต้องฟังคนอื่นด้วย” อิงหลิงตอบ “เจ้าไม่จำเป็นต้องคิดออกทั้งหมดในวันนี้”

ซูเหยาพยักหน้าเห็นด้วย แล้วดึงสมุดออกจากมือมู่หลานไปวางข้างตัว

“ตอนนี้เจ้าควรพัก ก่อนจะอ่านชื่อเฉินฝูเป็นชื่อตัวเอง”

มู่หลานยอมเอนหลัง นางยังจำถ้อยคำของจ้าวผิงได้หลายประโยค แต่ยิ่งทบทวนก็ยิ่งไม่แน่ใจว่าตรงไหนคือความจริง

ครั้งนี้ไม่มีความฝันให้เกาะไว้ มีเพียงคนสองคนที่กล่าวหากัน และครอบครัวหนึ่งซึ่งยังรอผู้เป็นบิดากลับบ้าน

⸻

ใต้เท้าไป๋รออยู่ที่เรือนหน้า เมื่อเห็นบุตรสาว เขาเดินเข้ามาจับไหล่นาง มองใบหน้าและแขนทั้งสองข้างก่อนถามว่าเจ็บตรงไหนหรือไม่

มู่หลานส่ายหน้า แล้วขยับเข้าไปกอดเขาเงียบๆ

ใต้เท้าไป๋ชะงัก มือที่กำลังจะตรวจรอยถลอกบนข้อมือเปลี่ยนเป็นลูบหลังนางเบาๆ

“กลับมาแล้วก็ดี”

นางพยักหน้าอยู่กับไหล่เขา ครู่หนึ่งจึงผละออกอย่างเก้อเขิน เสี่ยวถิงรีบหันไปจัดห่อสัมภาระ ราวกับไม่ได้เห็นสิ่งใด

บิดาไม่ได้ถามถึงงานช่วยชาวบ้านทันที เขาให้นางไปเปลี่ยนเสื้อก่อน แล้วจึงมานั่งฟังเมื่อมู่หลานกลับออกมาเล่าเรื่องเฉินฝู

“เจ้าคิดว่าเขาไม่ได้ทำ?” เขาถาม

“ข้าอยากเชื่อเช่นนั้นเจ้าค่ะ แต่ข้ารู้เพียงว่าเขาช่วยพวกเรามาหลายวัน”

ใต้เท้าไป๋พยักหน้า

“เช่นนั้นก็แยกสองเรื่องนี้ไว้ เขาเคยช่วยเจ้าเป็นความจริง ส่วนคดีนี้ยังต้องหาความจริงอีกส่วนหนึ่ง”

มู่หลานก้มมองมือ

“หากเขาถูกใส่ร้าย แล้วไม่มีผู้ใดช่วยเล่าเจ้าคะ?”

“เจ้าก็ช่วยไปแล้ว ด้วยการบอกสิ่งที่เจ้าพบเห็น”

คำตอบนั้นทำให้นางเงยหน้าขึ้น บิดาจึงเลื่อนจดหมายที่ส่งกลับมากับหลี่เหิงให้ดู

“องค์ชายสี่แจ้งแล้วว่าจะตรวจสอบต่อ เจ้าเหนื่อยมาหลายวันแล้ว พักเสียก่อน อย่าเพิ่งเก็บเรื่องนี้มาคิดเลย”

มู่หลานค่อยๆผ่อนลมหายใจ บางทีสิ่งที่นางทำได้ในวันนี้อาจมีเพียงเท่านี้จริงๆ

⸻

เย็นนั้น คนของหลี่เหิงนำข่าวมาส่งอีกครั้ง

หญิงขายน้ำชาให้การแล้วว่า ‘เฉินฝูรออยู่ที่ศาลาจนร้านของนางปิด และเมื่อมาเปิดเตาใกล้รุ่งก็ยังเห็นเขาอยู่‘ แต่ช่วงกลางคืนไม่มีผู้ใดยืนยันได้ ส่วนคนในร้านยอมรับว่า’จ้าวผิงเป็นผู้จัดหารถขนสินค้า’ ทว่ารายการของเที่ยวที่ถูกปล้นกลับไม่ตรงกับที่เจ้าของร้านแจ้งไว้

มู่หลานกำลังอ่านจดหมายต่อ เสี่ยวถิงก็สังเกตเห็นกระดาษอีกแผ่นพับแนบอยู่ด้านหลัง

เป็นข้อความสั้นๆที่หลี่เหิงเขียนเพิ่มภายหลัง

‘ข้าสั่งให้ตรวจสินค้าที่หายใหม่ทั้งหมด คนของร้านเพิ่งพบว่าหีบสองใบยังอยู่ในคลัง ไม่เคยถูกส่งออกไปในคืนนั้น’

ด้านล่างมีอีกประโยค

‘แต่จ้าวผิงยืนยันว่าเห็นคนร้ายยกหีบทั้งสองขึ้นเกวียนของเฉินฝูด้วยตาตนเอง’

มู่หลานอ่านซ้ำ แล้ววางจดหมายลงข้างตะเกียง

คราวนี้สิ่งที่ต้องตรวจไม่ได้มีเพียงว่าใครขับเกวียน ต้องถามด้วยว่า ของที่จ้าวผิงบอกว่าถูกปล้นไปนั้น หายจริงกี่ชิ้นกันแน่