เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 10
วันที่เผยแพร่:
2026-11-01 22:04:08มู่หลานมองมือของขันทีที่รีบดึงแขนเสื้อลง ก่อนหันไปหาอิงหลิง
“ข้าจะไปหาท่านพ่อ” อิงหลิงคลายมือจากข้อมือนาง ซูเหยาขยับเปิดทางให้ มู่หลานจึงก้าวออกไปคุกเข่าเคียงข้างบิดา ใต้เท้าไป๋หันมาทันที “มู่หลาน…” “ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้าค่ะ” นางเงยหน้าขออนุญาตกล่าว เมื่อฮองเฮาทรงพยักหน้า จึงหันไปทางขันทีผู้รายงาน “เมื่อครู่ข้าเห็นรอยสีดำที่ข้อมือของคนผู้นี้ คล้ายรอยที่พบในเหตุลอบทำร้ายเมื่อคืนเทศกาล ขอให้ตรวจดูได้หรือไม่เจ้าคะ?” ขันทีชะงัก ก่อนรีบก้มกราบ “กระหม่อมทำงานในคลังมาหลายปี ไม่เคยเกี่ยวข้องกับคนร้าย คุณหนูคงมองผิดไปพ่ะย่ะค่ะ” มู่หลานไม่ได้กล่าวหาซ้ำ “ข้าจึงขอให้ตรวจเจ้าค่ะ” ฮองเฮาทอดพระเนตรอีกฝ่าย แล้วรับสั่งให้ทหารเข้ามา ทันทีที่ทหารแตะข้อศอก ขันทีผู้นั้นก็สะบัดแขนหนี ลุกพรวดจนถาดเอกสารข้างตัวพลิกคว่ำ เสียงอุทานดังขึ้นรอบลาน หลี่เฟิงก้าวเข้าขวางทางไว้ ขณะที่ทหารอีกคนจับแขนบิดกลับด้านหลัง ชายแขนเสื้อเลื่อนขึ้น เผยรอยสักรูปบัวสีดำเหนือข้อมือ มู่หลานกำชายกระโปรงแน่น เป็นรอยเดียวกับที่นางเห็นในคืนเทศกาลจริง ๆ “อย่าให้เขาเอามือเข้าปาก ค้นตัวให้ละเอียด” หลี่เฟิงสั่ง ทหารควบคุมตัวขันทีให้คุกเข่าลง ก่อนค้นเสื้อและสิ่งของติดตัว ผู้คนใกล้ทางเดินถอยออกด้วยความตกใจ จนเกือบชนโต๊ะจัดแสดงด้านหลัง “ค่อยๆ ถอย อย่าเบียดกัน” หลี่หมิงเข้ามาช่วยกันคนออกจากทาง ให้ข้ารับใช้พาคุณหนูและผู้สูงอายุไปพักอีกศาลาหนึ่ง ก่อนหันมาถามผู้ดูแลงานว่ามีใครทำงานร่วมกับขันทีผู้นี้บ้าง “เรียกพวกเขามารอแยกกันก่อน ไม่ต้องพามายืนรวมตรงนี้” เขาบอก “ข้าต้องการฟังว่าแต่ละคนเห็นอะไรด้วยตัวเอง” ขณะนั้น ทหารที่เสี่ยวถิงไปแจ้งก็กลับเข้ามารายงานหลี่เฟิง “ควบคุมตัวคนที่ออกประตูด้านข้างไว้ได้แล้วขอรับ เขาบอกว่าจะไปตามผู้ดูแลคลัง แต่กลับมุ่งหน้าไปทางประตูสำหรับข้ารับใช้” หลี่เฟิงมองมู่หลาน นางจึงอธิบายสั้น ๆ “ขันทีผู้นี้เหลือบมองเขาหลายครั้ง พอข้ามองตาม เขาก็ออกไปเจ้าค่ะ” “แยกไว้สอบอีกคน” หลี่เฟิงสั่งทหาร “ตรวจด้วยว่าเขามีหน้าที่อยู่ตรงนั้นหรือไม่” ขันทีที่ถูกจับก้มหน้านิ่ง เหงื่อหยดลงบนพื้นหินทั้งที่ลมยังพัดเย็น ขุนนางคนเดิมซึ่งกล่าวถึงตราของบิดาก้าวออกมาอีกครั้ง “แม้คนผู้นี้มีพิรุธ แต่คำสั่งยังประทับตราของอัครเสนาบดีไป๋ จะถือว่าท่านไม่เกี่ยวข้องเลยก็คงไม่ได้” มู่หลานเม้มปาก นางอยากโต้กลับ แต่บิดาวางมือลงบนแขนนางเบา ๆ “ข้ายินดีให้ตรวจสอบ” ใต้เท้าไป๋กล่าว “ทั้งบันทึกการใช้ตราและผู้ที่เข้าออกห้องหนังสือ แต่ขอให้เก็บคำสั่งฉบับนี้ไว้ในสภาพเดิม อย่าให้ผู้ใดนำไปเพิ่มเติมข้อความ” หลี่เหิงเก็บเอกสารที่ตกอยู่ส่งให้ผู้ดูแลงาน โดยจับเฉพาะขอบกระดาษ “ควรลงบันทึกด้วยว่าใครเป็นผู้นำมาถวาย และนับแต่นี้ส่งผ่านมือผู้ใดบ้าง” ฮองเฮาทรงพยักหน้า ก่อนรับสั่งเสียงเคร่ง “ให้ตรวจหีบทั้งหมดต่อหน้าผู้ดูแลคลังและช่างผู้ชำนาญ จดรายการสิ่งที่ถูกสับเปลี่ยนให้ครบ ส่วนคนเฝ้าประตู คนขนของ และผู้ตรวจรับคืน ให้แยกสอบทีละคน” พระเนตรเลื่อนมาหยุดที่บิดาของมู่หลาน “ระหว่างรอผลสอบสวน ให้อัครเสนาบดีไป๋พักหน้าที่และอยู่ในจวน เราจะนำเรื่องกราบทูลฝ่าบาท การตัดสินต้องรอหลักฐานให้ครบเสียก่อน” ใต้เท้าไป๋ก้มรับคำ มู่หลานผ่อนลมหายใจออกช้าๆ บิดายังไม่พ้นข้อสงสัย แต่ไม่มีคำสั่งให้คุมตัวไปคุกหลวงอย่างที่นางกลัว เมื่อทหารนำผู้ต้องสงสัยออกไป เสียงสนทนาก็ค่อยกลับมา ทว่าความรื่นเริงในงานหมดสิ้นแล้ว ผู้คนต่างมองเอกสารบนถาดมากกว่าดอกไม้รอบตัว ⸻ มู่หลานช่วยบิดาลุกขึ้น เขาแตะไหล่นางเป็นเชิงให้ปล่อย “พ่อเดินเองได้ ระวังแขนเจ้าเถิด” “ข้าไม่ได้ยกท่านพ่อเสียหน่อยเจ้าค่ะ” ใต้เท้าไป๋มองลูกสาว ก่อนถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้ต่อว่าอีก หลี่เฟิงเดินเข้ามาหา “ข้าจะจัดคนไปส่ง และให้เฝ้าจวนตามคำสั่ง ระหว่างนี้หากพบว่าของสิ่งใดหายไป อย่าเพิ่งให้บ่าวค้นกันเอง แจ้งข้าก่อน” “แม้แต่ตราของท่านพ่อหรือเจ้าคะ?” มู่หลานถาม “โดยเฉพาะตรา” บิดานางพยักหน้า “ข้าจะให้ผู้ดูแลห้องหนังสือรอ จนกว่าคนของเจ้าจะไปถึง” หลี่เหิงตามมาพร้อมกระดาษจดรายการแผ่นหนึ่ง สีหน้าไม่เหลือความขี้เล่นเช่นตอนเช้า “ได้รายการหีบแล้ว ข้าจะนำไปเทียบกับใบส่งของต้นทาง” “พวกมันเบิกออกไปก่อนที่เราจะเริ่มตรวจจริง ๆ” มู่หลานกล่าว “ใช่ ของที่ข้าตรวจช่วงหลายวันมานี้จึงไม่พบปัญหา” เขาตอบ “ส่วนหีบชุดนี้ถูกรับคืนเข้าคลังไปแล้ว” มู่หลานมองไปยังประตูที่ทหารพาขันทีออกไป “แต่เขายอมรับว่าไม่ได้เปิดตรวจตอนรับคืน” “จุดนั้นต้องสอบให้แน่” หลี่เหิงกล่าว “เขาอาจละเลยหน้าที่ หรือรู้ตั้งแต่แรกว่าข้างในถูกเปลี่ยนแล้ว” หลี่เฟิงหันไปหาน้องชาย “เจ้าไปตรวจบัญชี ข้าจะตามคนขนของ” ทั้งสองแยกไปโดยไม่เสียเวลาพูดต่อ มู่หลานมองตาม คราวนี้นางเริ่มเห็นแล้วว่าต้องรอคำตอบจากสิ่งใด ไม่ใช่เพียงหวังว่าจะมีใครเชื่อคำปฏิเสธของบิดา หลี่หมิงเดินกลับมาจากศาลาข้างๆ พร้อมเสี่ยวถิงและสหายทั้งสองของนาง “ผู้ดูแลคลังกับคนเฝ้าประตูมารอแล้ว ข้าให้แยกห้องไว้ตามที่พี่สามขอ” เขาบอก ก่อนหันมาหามู่หลาน “ส่วนคนที่เจ้าห่วง ข้าพามาส่งครบแล้ว” ซูเหยาเข้าจับมือมู่หลานทันที “มือเย็นหมดแล้ว” “ข้าไม่เป็นไร” อิงหลิงส่งผ้าเช็ดหน้าให้ นางจึงเพิ่งรู้ว่าฝ่ามือตนชื้นเหงื่อเพียงใด หลี่หมิงขยับหลีกทางให้ข้ารับใช้ยกน้ำมา แล้ววางถ้วยไว้ใกล้มือมู่หลาน “ดื่มสักหน่อยก่อนกลับ ไม่ต้องรีบ” มู่หลานรับถ้วยมา กล่าวขอบคุณ ขณะซูเหยากับอิงหลิงยังยืนอยู่ข้างกาย ไม่มีใครเร่งให้นางเล่าสิ่งที่เห็นซ้ำอีก ⸻ ก่อนขึ้นรถม้า มู่หลานเหลือบมองบิดาซึ่งเงียบมาตลอดทางเดิน “ท่านพ่อมั่นใจว่าตราไม่ได้ถูกนำออกมาเลยหรือเจ้าคะ?” เขาหยุดอยู่หน้ารถ “พ่อมั่นใจว่าไม่ได้อนุญาตให้ใครนำออกมา” คำตอบต่างกันเพียงเล็กน้อย แต่มู่หลานเข้าใจทันที บิดาไม่ได้เฝ้าห้องหนังสืออยู่ตลอด หากมีคนเข้าถึงตราได้โดยไม่ให้เขารู้ ก็อาจมีสิ่งอื่นถูกแตะต้องด้วย นางขึ้นนั่งข้างบิดา เสี่ยวถิงปิดม่านให้ ก่อนรถม้าจะเคลื่อนออกจากประตูวัง ใต้เท้าไป๋ยกมือกดหว่างคิ้ว แล้วเอ่ยขึ้นราวกับเพิ่งนึกได้ “ก่อนงานเทศกาล ผู้ดูแลเคยบอกว่ากุญแจห้องหนังสือหายไป” มู่หลานหันขวับ “เหตุใดข้าจึงไม่ทราบ?” “หาเจอในวันเดียวกัน เขาว่าคงทำหล่นตอนเก็บห้อง พ่อจึงไม่ได้ติดใจ” นางมองบิดา ความเย็นแล่นขึ้นมาตามแผ่นหลัง หากกุญแจไม่ได้หล่นหาย… คนที่นำมันกลับมาคืน อาจทำธุระเสร็จแล้วก็ได้
บทล่าสุด
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 27
“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?” อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเ
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 26
มู่หลานเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้แผนทางที่ขีดไว้บนกระดาษ แล้ววางนิ้วลงตรงช่วงกลางเนิน “ตรงนี้มีที่ให้พักของหรือไม่เจ้าคะ?” บิดาของอาเป่าก้มมอง ก่อนพยักหน้า “มีลานเผาถ่านเก่าขอรับ พื้นค่อนข้างราบ” “แบ่งคนรับส่งกันตรงลานเผาถ่านเถอะเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงตลอดทางทุกเที่ยว” มู่หลานชี้ลงบนแผนทาง บิดาของอาเป่าก้มดูแล้วพยักหน้า ลานที่นางเลือกอยู่กึ่งกลางเนิน พื้นราบพอพักของและมีทางให้คนเดินสวนกันได้ หลี่หมิงจึงจัดคนเป็นสองชุด ให้ผู้ที่ได้พักแล้วลงไปรับของ ส่วนคนที่เพิ่งขนข้าวกลับมารอรับช่วงบน ตกลงกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายพัก เพราะพรุ่งนี้ยังต้องใช้แรงอีกมาก⸻ เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นหลังฟ้าสางไม่นาน มู่หลานยืนรออยู่ที่ลานเผาถ่านกับเสี่ยวถิง เห็นคนหาบทยอยขึ้นมาตามทาง แต่ละคนแบกห่อข้าวที่แบ่งให้เล็กลงแล้ว ถัดไปเป็นม้าต่างบรรทุกยาและผ้าห่ม ชายที่เดินตามมาหยุดตรงโค้งเพื่อช่วยประคองตะกร้าไม่ให้เกี่ยวกิ่งไม้ พอเขาเงยหน้า มู่หลานจึงจำได้ “องค์ชายสี่?” หลี่เหิงหันมา เสื้อคลุมมีรอยโคลนตรงชาย ผมข้างขมับหลุดจากที่รวบเล็กน้อย “เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น ข้าเดินขึ้นเขาเองเป็นนะ” “ข้าเพียงไม่คุ้นต
บางทีคุณอาจจะชอบ
เจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว185.6K viewsรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา81.3K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.3K viewsหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย383.0K viewsCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์225 viewsLOVE TRAP กับดักรักนายรุ่นพี่ ( Love so hot )
พริ้มพราว56 viewsหลงใหลรักเบอร์ตอง
SUGARNA36 viewsThe return of her หนังสือรักฉบับปรับปรุง
Molin-T82 views
