LOGINShare
บทที่ 27
publish date:
2026-11-09 22:24:16“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?”
อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเขาถูกใช้ขนสินค้าที่ปล้นไปขอรับ ผู้เสียหายจำรอยซ่อมข้างรถได้ และทราบชื่อเจ้าของจากคนที่เคยว่าจ้าง” เฉินฝูหันมาหาหลี่เหิงทันที “คืนนั้นมีคนยืมเกวียนข้าไป ข้าบอกท่านแล้วขอรับ!” มู่หลานลงจากรถโดยมีเสี่ยวถิงตาม นางหยุดใกล้หลี่เหิงแล้วกล่าวเสริม “เขาพูดเรื่องนี้กับข้าตั้งแต่เมื่อวานเจ้าค่ะ ก่อนรู้ว่ามีคนตามหา” หลี่เหิงพยักหน้ารับ แต่ยังไม่คืนเอกสาร “เหตุเกิดเวลาใด?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่อ่านวันและยามออกมา เป็นคืนก่อนที่พวกนางจะพบเฉินฝูบนถนน มู่หลานเม้มปาก คำยืนยันว่าเขาอยู่ช่วยชาวบ้านมาตลอดจึงใช้กับเวลานั้นไม่ได้ “ข้าต้องพาเขาไปให้ผู้เสียหายชี้ตัวขอรับ” เจ้าหน้าที่กล่าว “ผู้เสียหายอยู่ที่ใด?” “ที่ทำการข้างประตูเมือง รอสอบถามคนขับรถที่ผ่านด่านอยู่ขอรับ” หลี่เหิงคืนเอกสาร “เช่นนั้นข้าจะไปฟังด้วย” ⸻ เจียงฮูหยินให้รถไปจอดรอในลานที่ทำการ แล้วตามมู่หลานเข้าไปข้างใน ส่วนอิงหลิงกับซูเหยารออยู่กับสัมภาระ เฉินฝูถูกพาไปยืนหน้าโต๊ะ เขายังถือห่อผ้าของตนแน่น แม้เจ้าหน้าที่จะบอกให้วางก็ต้องเรียกซ้ำจึงรู้ตัว ผู้สอบสวนอ่านคำร้อง แล้วถามถึงคืนเกิดเหตุ “เจ้าทิ้งเกวียนไว้กับผู้ใด?” “ชายจากโกดังขอรับ เขาเคยจ้างข้ามาก่อน แต่คืนนั้นให้ข้ารออยู่นอกเมือง บอกว่าจะนำเกวียนไปรับของเอง” “ชื่ออะไร?” เฉินฝูอ้าปากแล้วหยุด “คนในร้านเรียกเขาว่าพี่จ้าว ข้าไม่รู้ชื่อเต็ม” “มีหนังสือรับรถหรือไม่?” เขาส่ายหน้า “แล้วผู้ใดยืนยันได้ว่าเจ้านั่งรออยู่ที่ศาลาตลอดคืน?” “ข้า…” เสียงของเฉินฝูเบาลง เขามองหลี่เหิง แล้วก้มหน้าราวกับเพิ่งรู้ว่าคำอธิบายของตนไม่มีสิ่งใดให้หยิบออกมายืนยันได้เลย มู่หลานขยับมือบนตัก นางจำได้ว่าเมื่อวานเขาพูดเรื่องค่าจ้างอย่างเสียดาย ไม่ได้แสดงท่าทีเหมือนกำลังเตรียมแก้ข้อกล่าวหา แต่สิ่งที่นางรู้มีเพียงเท่านั้น หลี่เหิงจึงให้ผู้ติดตามออกไปตรวจศาลาและโกดังตามชื่อที่เฉินฝูบอก ก่อนหันกลับมาฟังต่อ ผู้สอบสวนสั่งให้นำผู้เสียหายเข้ามา ชายวัยกลางคนในเสื้อสีน้ำตาลเดินผ่านประตู แขนข้างหนึ่งพันผ้า ใต้คางมีแผลตกสะเก็ด เขากวาดตามองคนในห้อง ก่อนหยุดอยู่ที่เฉินฝู “คนนี้ขอรับ” เฉินฝูเงยหน้าขึ้น แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “พี่จ้าว!” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว “เจ้ารู้จักข้า?” “เหตุใดจะไม่รู้จัก ท่านเป็นคนมารับเกวียนจากข้า!” เจ้าหน้าที่จับไหล่เฉินฝูเมื่อเขาก้าวเข้าไปหา เขาจึงหยุด แต่ยังจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ “ท่านบอกให้ข้ารอที่ศาลา บอกว่าจะจ่ายเพิ่มเพราะใช้รถทั้งคืน ข้ายังไม่ได้รับเงินเลย!” ชายที่ถูกเรียกว่าพี่จ้าวหันไปหาผู้สอบสวน “ข้าชื่อจ้าวผิง เป็นผู้ดูแลสินค้าของร้าน ข้าเคยจ้างเขาจริงขอรับ แต่คืนนั้นข้าอยู่กับขบวนที่ถูกปล้น เห็นเขาขับเกวียนเข้ามารับของกับตาตนเอง” “ไม่จริง!” “ข้าจำเจ้าได้จึงร้องเรียก เจ้ายังหันมามอง ก่อนคนของเจ้าจะตีข้าจนล้ม” เฉินฝูส่ายหน้า ใบหน้าซีดลงทุกขณะ มู่หลานมองจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง ก่อนถามขึ้น “ท่านเห็นเขาตอนใดเจ้าคะ ก่อนถูกตีหรือหลังจากนั้น?” จ้าวผิงหันมามองนาง แล้วตอบว่าเห็นก่อนถูกตี “มีแสงพอให้เห็นใบหน้าชัดหรือเจ้าคะ?” “มีโคมแขวนอยู่หน้ารถขอรับ ข้ารู้จักเขามาก่อน เหตุใดจะจำไม่ได้” คำตอบชัดเจนจนมู่หลานเงียบลง นางหันไปมองเฉินฝู หวังว่าเขาจะนึกบางสิ่งที่ช่วยยืนยันได้ แต่ชายผู้นั้นเอาแต่พูดว่าตนรออยู่ที่ศาลา หลี่เหิงถามจ้าวผิงต่อ “แล้วเกวียนที่เจ้าเห็น มีรอยซ่อมตรงใด?” “แผ่นไม้ข้างซ้ายเป็นไม้ใหม่ สีอ่อนกว่าส่วนอื่นขอรับ” เฉินฝูหลับตาลง รอยนั้นมีอยู่ที่เกวียนของเขาจริง มู่หลานเองก็เคยเห็นตอนช่วยยกฟืนออกจากรถ ⸻ ผู้สอบสวนให้จ้าวผิงออกไปรอด้านนอก แล้วสั่งคุมตัวเฉินฝูไว้ระหว่างตรวจคำให้การ “มีผู้ชี้ตัวและรายละเอียดรถตรงกัน ข้ายังปล่อยเขาไปไม่ได้ขอรับ” หลี่เหิงไม่ได้ขัดคำสั่ง เพียงขอให้บันทึกเรื่องที่เฉินฝูเล่าก่อนถูกจับ พร้อมชื่อผู้ที่ได้ยินไว้ด้วย มู่หลานให้การตามสิ่งที่ตนรู้ เมื่อเสร็จแล้ว เฉินฝูหันมาหานาง สีหน้าตกใจเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความกลัวอย่างเห็นได้ชัด “คุณหนู… หากพวกท่านกลับไปที่หมู่บ้าน ฝากบอกภรรยาข้าด้วยว่าอย่าเพิ่งให้อาเป่าออกมารอ” มู่หลานนึกถึงมือเล็กที่จับชายเสื้อบิดาเมื่อเช้า นางอยากบอกว่าเขาจะได้กลับเร็วๆแต่ทำได้เพียงพยักหน้า เจ้าหน้าที่กำลังจะพาเขาออกไป เฉินฝูกลับหยุดแล้วหันมาหาหลี่เหิงอีกครั้ง “กระดาษขอรับ!” ทุกคนมองเขา “กระดาษอะไร?” “ตอนนำรถมาคืน เขาเขียนยอดค่าจ้างให้ข้า บอกให้นำไปขึ้นเงินที่ร้าน ข้าเก็บไว้… ข้าเก็บไว้กับของในห่อ!” เจ้าหน้าที่วางห่อผ้าลงบนโต๊ะแล้วเปิดออกตามคำสั่ง ภายในมีเสื้อเก่า ถุงเงินที่เหลือเหรียญไม่กี่อัน และกระดาษพับเล็ก ๆ สอดอยู่ในถุงผ้าอีกชั้น เฉินฝูรีบชี้ “ใบนั้นขอรับ” ผู้สอบสวนคลี่ออก บนกระดาษมีวันที่ จำนวนเงิน และข้อความสั้น ๆ ให้จ่ายเป็นค่าใช้เกวียนหนึ่งคืน ด้านล่างประทับตราร้านไว้จางๆ มู่หลานขยับเข้าไปมองตามที่หลี่เหิงเลื่อนให้ วันที่ตรงกับเช้าหลังเกิดเหตุปล้น “เหตุใดเมื่อครู่ไม่บอกว่ามี?” ผู้สอบสวนถาม “ท่านถามหาหนังสือรับรถ ข้านึกว่าใบนี้ไม่ใช่ขอรับ เขาให้มาตอนคืนเกวียนแล้ว” หลี่เหิงอ่านจนจบ ก่อนวางกระดาษกลับลงบนโต๊ะ “เก็บต้นฉบับไว้ แล้วตรวจตรากับลายมือ” จากนั้นเขาหันไปทางเจ้าหน้าที่ที่ประตู “จ้าวผิงยังรออยู่ด้านนอกใช่หรือไม่?” เจ้าหน้าที่รับคำแล้วออกไปเรียก ไม่นานชายเสื้อสีน้ำตาลก็กลับเข้ามา ผู้สอบสวนเลื่อนกระดาษให้ดู โดยยังไม่กล่าวว่าได้มาจากที่ใด “เจ้ารู้จักลายมือนี้หรือไม่?” จ้าวผิงก้มลงมอง มู่หลานเห็นมือข้างที่ไม่ได้พันผ้าของเขาหยุดอยู่เหนือขอบโต๊ะ ก่อนค่อยๆหดกลับ คราวนี้เขาไม่ได้ตอบทันทีเหมือนตอนชี้ตัวเฉินฝูง
Latest chapter
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 27
“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?” อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเ
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 26
มู่หลานเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้แผนทางที่ขีดไว้บนกระดาษ แล้ววางนิ้วลงตรงช่วงกลางเนิน “ตรงนี้มีที่ให้พักของหรือไม่เจ้าคะ?” บิดาของอาเป่าก้มมอง ก่อนพยักหน้า “มีลานเผาถ่านเก่าขอรับ พื้นค่อนข้างราบ” “แบ่งคนรับส่งกันตรงลานเผาถ่านเถอะเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงตลอดทางทุกเที่ยว” มู่หลานชี้ลงบนแผนทาง บิดาของอาเป่าก้มดูแล้วพยักหน้า ลานที่นางเลือกอยู่กึ่งกลางเนิน พื้นราบพอพักของและมีทางให้คนเดินสวนกันได้ หลี่หมิงจึงจัดคนเป็นสองชุด ให้ผู้ที่ได้พักแล้วลงไปรับของ ส่วนคนที่เพิ่งขนข้าวกลับมารอรับช่วงบน ตกลงกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายพัก เพราะพรุ่งนี้ยังต้องใช้แรงอีกมาก⸻ เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นหลังฟ้าสางไม่นาน มู่หลานยืนรออยู่ที่ลานเผาถ่านกับเสี่ยวถิง เห็นคนหาบทยอยขึ้นมาตามทาง แต่ละคนแบกห่อข้าวที่แบ่งให้เล็กลงแล้ว ถัดไปเป็นม้าต่างบรรทุกยาและผ้าห่ม ชายที่เดินตามมาหยุดตรงโค้งเพื่อช่วยประคองตะกร้าไม่ให้เกี่ยวกิ่งไม้ พอเขาเงยหน้า มู่หลานจึงจำได้ “องค์ชายสี่?” หลี่เหิงหันมา เสื้อคลุมมีรอยโคลนตรงชาย ผมข้างขมับหลุดจากที่รวบเล็กน้อย “เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น ข้าเดินขึ้นเขาเองเป็นนะ” “ข้าเพียงไม่คุ้นต
You May Also Like
หย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย383.2K viewsวิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์85.1K viewsGardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง93.7K viewsบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.6K viewsคุณลุงนักฆ่าสุดเร่าร้อน
ฮีนารี K148 viewsคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร186 viewsในนามเมียเด็กของท่านประธาน
อิมฮายอน (poxnnxdda)85 viewsรักกันเมื่อวันที่สายไป
PAIZAY63 views
