บทที่ 26

มู่หลานเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้แผนทางที่ขีดไว้บนกระดาษ แล้ววางนิ้วลงตรงช่วงกลางเนิน

“ตรงนี้มีที่ให้พักของหรือไม่เจ้าคะ?”

บิดาของอาเป่าก้มมอง ก่อนพยักหน้า

“มีลานเผาถ่านเก่าขอรับ พื้นค่อนข้างราบ”

“แบ่งคนรับส่งกันตรงลานเผาถ่านเถอะเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงตลอดทางทุกเที่ยว”

มู่หลานชี้ลงบนแผนทาง บิดาของอาเป่าก้มดูแล้วพยักหน้า ลานที่นางเลือกอยู่กึ่งกลางเนิน พื้นราบพอพักของและมีทางให้คนเดินสวนกันได้

หลี่หมิงจึงจัดคนเป็นสองชุด ให้ผู้ที่ได้พักแล้วลงไปรับของ ส่วนคนที่เพิ่งขนข้าวกลับมารอรับช่วงบน ตกลงกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายพัก เพราะพรุ่งนี้ยังต้องใช้แรงอีกมาก

⸻

เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นหลังฟ้าสางไม่นาน

มู่หลานยืนรออยู่ที่ลานเผาถ่านกับเสี่ยวถิง เห็นคนหาบทยอยขึ้นมาตามทาง แต่ละคนแบกห่อข้าวที่แบ่งให้เล็กลงแล้ว ถัดไปเป็นม้าต่างบรรทุกยาและผ้าห่ม

ชายที่เดินตามมาหยุดตรงโค้งเพื่อช่วยประคองตะกร้าไม่ให้เกี่ยวกิ่งไม้ พอเขาเงยหน้า มู่หลานจึงจำได้

“องค์ชายสี่?”

หลี่เหิงหันมา เสื้อคลุมมีรอยโคลนตรงชาย ผมข้างขมับหลุดจากที่รวบเล็กน้อย

“เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น ข้าเดินขึ้นเขาเองเป็นนะ”

“ข้าเพียงไม่คุ้นตาเจ้าค่ะ ปกติเห็นท่านถือพัดอยู่เสมอ”

แล้วรับกับคำตอบของหลี่เหิงได้พอดี:

“โชคดีที่ไม่ได้เอามา ไม่เช่นนั้นคงอดใช้มันแคะโคลนไม่ได้”

หลี่หมิงเดินลงมารับพอดี พี่ชายมองสำรวจเขาครู่หนึ่ง ก่อนยกมือตบไหล่เบา ๆ

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ยังไหว”

“ดี เช่นนั้นช่วยข้าดูของ อย่าล้มใส่ข้าวสารล่ะ”

หลี่หมิงหัวเราะ ก่อนหันไปเรียกผู้ดูแลเสบียง

ของที่นำมาถูกแบ่งตามรายการไว้แล้ว จึงส่งต่อขึ้นสำนักเรียนได้ทันที หลี่เหิงเพียงบอกว่าห่อใดต้องระวังความชื้น ห่อใดให้หมอรับก่อน แล้วลงมือช่วยคนงานปลดเชือกจากหลังม้า

มู่หลานรับห่อยาที่ส่งมา พลางมองมือเขาซึ่งเปื้อนดินอยู่ตรงข้อนิ้ว คราวที่พบกันในโรงน้ำชา นางเคยคิดว่าเขารู้จักเพียงพ่อค้าเท่านั้น แต่วันนี้ได้เห็นว่าเขาจำได้แม้กระทั่งคนงานคนใดเคยใช้เส้นทางนี้มาก่อน

“ห่อใบนี้ให้ข้าถือขึ้นไปเลยหรือไม่เจ้าคะ?”

หลี่เหิงหันมามองของในมือนาง

“ได้ แต่อย่าแซงตรงทางแคบ”

มู่หลานรับคำ ก่อนขยับไปต่อท้ายกลุ่มที่กำลังขึ้นเนิน เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงไม้คานกระแทกหินก็ดังขึ้น

คนหาบด้านหน้าทรุดเข่าลง ห่อข้าวด้านหนึ่งไหลตกจากบ่า ส่วนดินใต้เท้าอีกข้างแตกร่วงลงไปตามลาดเขา

“อย่าเข้ามา!”

เสียงหลี่เหิงทำให้คนที่กำลังจะวิ่งเข้าไปช่วยหยุดทันที

ชายผู้นั้นเกาะรากไม้ไว้ มืออีกข้างยังพยายามดึงเชือกห่อข้าวกลับขึ้นมา น้ำหนักของมันกำลังลากตัวเขาไปด้วย

“ปล่อยของก่อน!” หลี่เหิงสั่ง

“แต่ข้าว—”

“ปล่อยก่อน!”

ชายผู้นั้นยอมคลายมือ ห่อข้าวไถลลงไปติดพุ่มไม้ด้านล่าง หลี่เหิงจึงให้คนที่อยู่บนพื้นมั่นคงช่วยจับเชือกไว้ แล้วส่งปลายอีกด้านให้เขาคล้องแขน ก่อนช่วยกันดึงกลับขึ้นมา

มู่หลานถอยพ้นทาง วางห่อยาไว้ในมือเสี่ยวถิงแล้วรีบพาคนด้านหลังกลับมารอที่ลาน เพื่อไม่ให้ยืนเบียดกันตรงจุดที่ดินกำลังร่วน

เมื่อชายคนหาบขึ้นมาได้ ทุกคนจึงค่อยหายใจทั่วท้อง เขานั่งมองลงไปยังห่อข้าว ใบหน้าซีดจนเห็นได้ชัด

“ข้าขออภัยขอรับ”

หลี่เหิงย่อตัวตรวจขาที่เขายังเหยียดไม่ตรง

“เจ็บตรงไหน?”

“ข้อเท้าขอรับ แต่ข้ายังเดินได้”

ชายผู้นั้นพยายามลุก หลี่เหิงจึงกดไหล่ให้นั่งลงก่อน

“ค่อยลอง ข้าวลงไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องส่งคนตามลงไปอีก”

คนรอบข้างเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคนหาบจะหลุดหัวเราะอย่างอ่อนแรง

บิดาของอาเป่าเดินมาดูรอยดินทรุด แล้วชี้เข้าไปทางแนวไม้ด้านใน

“อ้อมตรงนั้นได้ขอรับ ต้องย้ายกิ่งไม้ที่ล้มขวางออกหน่อย แต่พื้นแข็งกว่า”

หลี่เหิงให้เขานำคนไปตรวจ ส่วนหลี่หมิงจัดคนพาชายบาดเจ็บขึ้นไปหาหมอ ไม่นานทางอ้อมก็เปิดให้ขบวนเดินต่อได้

⸻

ช่วงสาย เสบียงส่วนใหญ่ขึ้นถึงสำนักเรียนแล้ว

อิงหลิงตรวจของที่รับ ส่วนซูเหยาคอยกันทางหน้าเรือนไม่ให้คนยืนขวางคนหาบ มู่หลานนำห่อยาไปส่งถึงมือหมอ ก่อนกลับมานั่งเขียนรายการของที่ยังอยู่ด้านล่าง

หลี่เหิงเดินเข้ามาพร้อมผู้ดูแลขบวน เขาฟังรายงานจนจบแล้วจึงยกมือขึ้นคลึงต้นคอ

มู่หลานมองชายเสื้อของเขา ซึ่งเปื้อนมากกว่าตอนมาถึงเสียอีก

“ครั้งนี้คงซักยากหน่อยเจ้าค่ะ”

เขาก้มดูแล้วถอนหายใจ

“ข้าเพิ่งตัดมาใหม่”

“เช่นนั้นท่านไม่น่าลงไปนั่งกับพื้นเลย”

“ตอนนั้นไม่ได้คิดถึงเสื้อ พอตอนนี้คนปลอดภัยแล้วจึงนึกออก”

มู่หลานหัวเราะ ก่อนหลีกที่ข้างโต๊ะให้เขานั่ง

หลี่เหิงหยิบจดหมายจากด้านในเสื้อคลุมออกมา กระดาษถูกห่อแยกไว้จึงไม่เปียกหรือเปื้อนดิน

“ของเจ้า ใต้เท้าไป๋ฝากมากับคนที่ไปช่วยจัดเสบียงเมื่อคืน”

นางรับมาอย่างรวดเร็ว บิดาเขียนเพียงว่า ‘ได้รับข่าวแล้ว ไม่ต้องรีบกลับหากทางยังอันตราย และให้ฝากขอบคุณทุกคนที่ช่วยดูแลกัน’ ท้ายจดหมายมีข้อความเพิ่มอีกบรรทัด ‘กลับถึงบ้านแล้วค่อยเล่าให้พ่อฟังด้วยตัวเอง’

มู่หลานใช้นิ้วลูบขอบกระดาษ ก่อนพับเก็บไว้ใกล้ตัว

“ท่านพ่อคงกังวลมาก”

“เมื่อคืนคนของจวนเจ้าไปถึงคลังก่อนข้าอีก” หลี่เหิงบอก “ข้าจึงให้ช่วยตรวจของเสียเลย อย่างน้อยจะได้มีข่าวกลับไปบอกว่าขบวนออกมาแล้ว”

นางเงยหน้าขึ้น

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“หากจะเล่าให้บิดาเจ้าฟัง ช่วยบอกด้วยว่าวันนี้ข้าทำงานหนักมาก เผื่อชื่อเสียงข้าจะดีขึ้นบ้าง”

คราวนี้มู่หลานยิ้มได้เต็มที่กว่าเดิม

⸻

บ่ายนั้น คนตรวจเส้นทางกลับมาพร้อมข่าวว่าถนนสายหลักยังมีน้ำท่วมขัง แต่ทางไปศาลาพักม้าใช้เดินได้แล้ว หากฝนไม่ตกเพิ่ม พรุ่งนี้จะพาคนกลับเมืองได้เป็นกลุ่มเล็กๆ

หลี่หมิงตกลงให้เจียงฮูหยินกับพวกมู่หลานเดินทางก่อน ส่วนตนจะอยู่ดูการส่งมอบงานให้เจ้าหน้าที่ที่กำลังเข้ามาช่วย

“คนป่วยเล่าเจ้าคะ?” มู่หลานถาม

“ผู้ที่หมอเห็นว่าต้องรักษาต่อจะจัดคนหามไปด้วย ที่เหลือพักอยู่ที่นี่ก่อน” เขาตอบ “ตอนนี้มีของพอแล้ว ไม่ต้องรีบย้ายทุกคนพร้อมกัน”

มู่หลานพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ขณะช่วยอิงหลิงแยกรายการที่จะส่งมอบ มู่หลานเห็นบิดาของอาเป่าคุยกับหลี่เหิงอยู่หน้าห้อง ชายผู้นั้นรู้ทางและช่วยงานมาตลอด หลี่เหิงจึงชวนให้รับจ้างนำขบวนเสบียงเที่ยวต่อไป

“ข้าชื่อเฉินฝูขอรับ เรียกใช้ได้เลย เพียงแต่พรุ่งนี้ขอติดขบวนกลับเข้าเมืองได้หรือไม่ขอรับ”

“มีธุระหรือ?”

“จะไปขอรับค่าจ้างเก่าขอรับ เถ้าแก่ค้างไว้หลายวันแล้ว ภรรยาข้าต้องใช้เงินซื้อยา”

หลี่เหิงถามชื่อร้าน แล้วให้ผู้ดูแลจดไว้พร้อมชื่อเขา

“กลับไปจัดการเถอะ หากยังต้องรอ ก็ให้คนมาแจ้งได้”

เฉินฝูขอบคุณแล้วถอยออกมา มู่หลานจึงเรียกไว้

“อาเป่าจะกลับไปกับท่านด้วยหรือไม่เจ้าคะ?”

“ให้เขาอยู่กับแม่ก่อนขอรับ ข้าไปไม่นานก็กลับ”

เขามองไปยังลูกชายที่กำลังช่วยเก็บเชือกข้างประตู แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น

“คราวนี้คงไม่แอบตามข้ามา ข้าขอให้เขาอยู่กับแม่แล้ว”

มู่หลานยิ้มตาม ก่อนกลับไปเก็บเอกสารต่อ เมื่อเดินผ่านประตู นางได้ยินผู้ดูแลขบวนถามเฉินฝูเพิ่มเติมถึงงานเที่ยวที่ยังไม่ได้ค่าจ้าง ชายผู้นั้นตอบชื่อโกดังแห่งหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างนึกขึ้นได้

“แปลกอยู่เหมือนกันขอรับ เที่ยวก่อนข้าเคยรับของที่นั่น แต่ครั้งล่าสุดเขากลับให้รออยู่นอกเมือง ข้าไม่เห็นสินค้าเลยด้วยซ้ำ”

มู่หลานชะลอฝีเท้า

“แล้วท่านขนอะไรหรือเจ้าคะ?”

“ข้าไม่ได้ขนขอรับ เขาขอยืมเกวียนไป บอกว่าคนของร้านจะขับเอง รอเกือบถึงเช้าจึงนำมาคืน”

เฉินฝูยกมือเกาท้ายทอย

“ตอนนั้นข้ายังดีใจว่าได้เงินโดยไม่ต้องออกแรง แต่จนป่านนี้ยังไม่ได้สักอีแปะ”

หลี่เหิงซึ่งกำลังจะเดินออกไปหยุดอยู่ข้างประตู

“เจ้าจำวันได้หรือไม่?”

เฉินฝูคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“จำได้ขอรับ ก่อนวันที่ข้าพบท่านองค์ชายห้ากับคุณหนูบนถนนหนึ่งวัน”

หลี่เหิงหันไปสั่งผู้ดูแลให้จดเพิ่ม มู่หลานมองเขา แต่สีหน้าของอีกฝ่ายยังเป็นปกติ

“พรุ่งนี้บอกชื่อคนที่รับเกวียนไปด้วย” เขากล่าว “จะได้รู้ว่าควรตามค่าจ้างจากผู้ใด”

เฉินฝูรับคำอย่างโล่งใจ แต่มู่หลานกลับนึกถึงเกวียนคันที่พวกนางช่วยดันขึ้นจากร่องดิน

หนึ่งคืนก่อนหน้านั้น มีคนอื่นนำมันออกไปใช้ และเจ้าของยังไม่รู้เลยว่าใช้ขนสิ่งใด