LOGINสวบบ!!
"อ๊าาาาา! ท่านพี่! อื้อออออ!"
อิงฟ้าหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งจนหลั
“เอาล่ะ เรามาวางแผนเตะก้นเจ้าพวกแคว้นฉู่กันเถอะเพคะ หม่อมฉันเป็นชายาของจวิ้นเหยานะ แต่ท่านต้องสัญญาก่อนได้มั้ยว่าจะต้องปลอดภัยกลับมา อย่าหนีหายจากหม่อมฉันไปก่อน ท่านต้องกลับมาหาหม่อมฉันและลูก”พระชายาสูดน้ำมูกแล้วเช็ดน้ำตาป้อย ๆ ก่อนจะดึงมือไปแนบที่แก้มอุ่นและครรภ์ใหญ่ เจ้าตัวน้อยยังคงดิ้นอยู่ภายในราวกับเร่งเร้าให้บิดารับสัญญา“เราให้สัญญาด้วยวิญญาณ ด้วยชีวิตว่าจะต้องปลอดภัยกลับมาหาเจ้าและลูก เราเคยสาบานแล้วว่าจะไม่พรากไปจากเจ้า และเราก็ยังคงยืนยันคำเดิม!” ทรงดึงมือเล็ก ๆ มาแนบที่อกด้านซ้าย แล้วไล่จุมพิตทีละนิ้ว พลางสบตาให้สัญญา“เพคะ หม่อมฉันเชื่อท่าน จวิ้นเหยาที่รัก ...หานเฟิง ขอแผนที่แถบเหมืองทองแดงและละแวกใกล้เคียงด้วยนะ แล้วปกติทัพของมันจะตั้งอยู่ที่ไหนเหรอเพคะ? แล้วคราวนี้ใครเป็นผู้ยกทัพมา?”อิงฟ้าพิจารณาแผนที่บนโต๊ะอย่างเคร่งเครียดพร้อม ๆ กับสวามีที่คร่ำเคร่งไม่แพ้กัน ตอนนี้ในห้องทรงงานแน่นขนัดไปด้วยแม่ทัพนายกองเรียบร้อยแล้ว“ปกติแล้วทัพของแคว้นฉู่เคยยกมาตั้งค่ายที่จุดนี้ และคราวนี้ก็คงเป็นเช่นเดิมอี
สวบบ!!"อ๊าาาาา! ท่านพี่! อื้อออออ!"อิงฟ้าหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งจนหลังแอ่น ความรู้สึกที่ถูกเติมเต็มจนลึกสุดขั้วในช่องทางที่คับแคบและบีบรัดนั้นช่างรุนแรงและสั่นประสาทจนแทบขาดใจป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!จวิ้นเหยาอ๋องเริ่มกระเด้าสะโพกอย่างดุดัน ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าออกเป็นจังหวะที่หนักหน่วงและรุนแรงทุกครั้งที่กระแทกเข้าไปสุดลำ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานประสาน"ซี้ด... อิงเอ๋อร์! เจ้าช่างตอดรัดข้าได้ถึงใจนัก!""อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊า! ท่านพี่... มัน... ลึกเกินไปแล้ว! อื้อ... อ๊า!"อิงฟ้าครางกระเส่า ร่างบางสั่นคลอนตามแรงกระแทกของพระองค์ ใบหน้าหวานซบลงกับตั่งเพื่อระบายความเสียวซ่าน จวิ้นเหยาอ๋องถอนลึงค์ออกมาเกือบสุดแล้วกระแทกสวนเข้าไปใหม่จนมิดลำป้าบ!! ป้าบ!! ป้าบ!!"อื้อออ... อ๊า... ทะ... ท่านพี่... เสียว... อ๊าาา... อ๊ะ! อ๊ะ!"เสียงครางของอิงฟ้าเริ่มขาดห้วงและสั่นพร่า รูสังวาสด้านหลังบีบรัดแน่นหนาและชุ่มฉ่ำด้วยน้ำมันหล่อลื่นและน้ำรัก ทำให้จวิ้นเหยาอ๋องกระแทกได้คล่องแคล่วและเร้าอารมณ์ยิ่งขึ้น พระองค์บดขยี้บั้นท้ายของเธอ
บทที่ 66 มหาสงครามที่แสนระทม“ท่านพี่จวิ้นเหยา! มานี่เร็วเข้าเพคะ!”ชายหนุ่มรีบทิ้งงานในมือ แล้วผุดลุกขยับไปหาอิงฟ้าที่ตอนนี้เริ่มอุ้มท้องโตอุ้ยอ้ายทันที อิงฟ้ากำลังนอนเอนหลังเอกเขนกอยู่บนตั่งติดกับโต๊ะทรงงาน แม้จะมีครรภ์ใหญ่ขึ้นมาก แต่รูปร่างทรวดทรงองค์เอวก็ยังอรชรอ้อนแอ้นอยู่เช่นเดิม อันเป็นผลเนื่องมาจากการออกกำลังกายยามเช้า แข็งแรงทั้งแม่และลูกจ้า“มีอะไรหรือที่รัก เจ้าเจ็บท้องหรือ?!” จวิ้นเหยาแตกตื่นร้อนรนใจยิ่งนัก หันรีหันขวางจะเรียกหมอหลวง แต่ร่างบางดึงข้อแขนไว้ให้นั่งลงเคียงข้างเธอเสียก่อน“ลูกดิ้นล่ะ.. .ฮะฮะ ลูกดิ้น!” อิงฟ้ายิ้มกว้างพลางยกมือขึ้นแนบที่ท้องของตนเบา ๆ ก็ยังรู้สึกถึงเจ้าหนูจวิ้นหลง“จะ...จริงหรือ จริงหรือ!” ชายหนุ่มรีบแนบแก้มกับครรภ์ของนางทันที ก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวภายใน รอยยิ้มกว้างจึงปรากฎแก่ทั้งสอง“จริงด้วยอิงเอ๋อร์ ลูกขยับแล้ว โอ จวิ้นหลงลูกพ่อแข็งแรงจริง ๆ ดิ้นแรงเสียด้วย ฮ่าฮ
“หลงเทียน... หลงเทียน... อ้าว! ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ?”มินตรายืนงงอยู่ในอุทยานหลวง วังแคว้นเฉิน พลางส่งเสียงเรียกหาชายหนุ่ม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา สองขาจึงออกก้าวเดินอย่างงงงวย แต่เธอก็เดินเล่นไปเรื่อย ๆ เพราะบรรยากาศช่างน่าอภิรมย์ เจ้าสายลมก็พัดมากำลังดีให้ชื่นฉ่ำใจ ฉับพลันก็มีเสียงรบกวนความสุขไปเสียก่อน“ฮือ ๆๆ แง ๆๆ”อิงฟ้าหันไปมองตามเสียง ก็พบเด็กชายตัวน้อยล้มอยู่ที่พื้นไม่ไกลจากเธอนัก เจ้าหนูกำลังร้องไห้แย ๆ น่าสงสาร มินตราเหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่พบใครจึงตัดสินใจเข้าไปปลอบเจ้าหนูวัย 5 ขวบคนนี้เอง“เจ็บมากมั้ยจ๊ะ ไหนขอพี่ดูแผลหน่อย” มินตราหันรีหันขวางกับเด็กน้อยที่ก้มหน้างุด ๆ ร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่สักครู่ แต่แล้วก็ต้องตกใจที่จู่ ๆ เจ้าหนูก็เงยหน้าถอดแบบเฉินหลงเทียนมาไม่มีผิด แต่ไร้คราบน้ำตาขึ้นมาจ๊ะเอ๋กับเธอ“ฮ่า ๆ เสด็จแม่หลงกลแล้ว ลูกผู้ชายล้มแค่นี้ไม่มีวันร้องไห้หรอก เสด็จแม่เคยสอนเทียนจื้อแล้วนี่นา ฮ่า ๆ”‘ตกใจหมด เจ้าเปี๊ยกนี่มันรู้มุกของเราได้ยังไง… แต่เด
หลังจากนั้นมา ข้อตกลงเริ่มขึ้น โดยมีเฉินอ๋องคอยกำกับดูแลและอยู่เคียงข้างมินตราอย่างใกล้ชิด เพื่อร่วมเป็นพยานในพิธีมอบน้ำเชื้อมังกรอันล้ำค่า ทุกค่ำคืนในห้องบรรทม เฉินอ๋องหาได้มีความริษยาหรือขัดเคืองไม่ ตรงกันข้ามพระองค์กลับเป็นผู้กำกับดูแลทุกขั้นตอนอยู่ข้างเตียงอย่างใกล้ชิด เพื่อให้มั่นใจว่าขั้นตอนสืบสายเลือดนี้จะดำเนินไปอย่างไม่มีข้อผิดพลาดพรวดด... พรวดด...“อ๊าาา!! ซี้ดด หลงเทียน น้ำ ค องค์ชายแตกใส่ ห แล้วเพคะ มิ้นต์รับไม่ไหวแล้ว”“อดทนอีกนิด เพิ่งจะน้ำที่สามเท่านั้น อย่าเพิ่งขยับนะมิ้นต์”เฉินอ๋องจ้องมองลึงค์ของพี่ชายและกลีบแคมมินตราที่ประกบชิดติดกัน กระตุกรัดหงึกๆ ขณะกำลังน้ำแตกพุ่ง โดยที่เฉินอ๋องคอยเอ่ยปากสั่งการ“พี่ท่าน... ขยับเข้ามาให้ลึกกว่านี้เถิด... อย่าให้เสียหยดน้ำกามไปแม้แต่น้อย” เฉินอ๋องเอ่ยกำกับด้วยความใส่ใจในทุกรายละเอียด “มินตราต้องตั้งท้องโดยเร็วที่สุด”ตามตำรากามโบราณที่ตกทอดกันมา เฉินอ๋องให้องค์ชายเฉินหยวนฟงเชื่อมต่อองคชาติร้อนระอุเข้ากับรูรักของมินตราในท่า
บทที่ 65 แม่พันธุ์วันรุ่งขึ้น...เฉินอ๋องตัดสินใจเปิดเผยความจริงทั้งหมด รวมถึงข้อตกลงเรื่องการส่งต่อหน้าที่สืบสายเลือดมังกรให้แก่องค์ชายเฉินหยวนฟง มินตราถึงกับนิ่งอึ้งไป หัวใจหมุนเคว้งด้วยความสับสนและความไม่เข้าใจในคราแรก"ท่านอ๋อง... ตรัสว่าอย่างไรนะเพคะ?" มินตราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงพร่าแผ่ว ดวงตาคู่สวยจ้องมองสบพระเนตรของชายผู้เป็นสามีอย่างไม่อยากเชื่อหูเฉินอ๋องจับมือเรียวนุ่มของเธอไว้แน่น กุมไว้ด้วยความรักและความรู้สึกผิด ก่อนจะค่อยๆ อธิบายถึงเหตุผลมินตราหลับตาลง พยายามตั้งสติอย่างหนัก ทบทวนเรื่องราวตรรกะซับซ้อนทางการเมืองและความสัมพันธ์ทั้งหมด และในวินาทีนั้นเอง ความจริงอีกอย่างก็สว่างวาบขึ้นในความคิด...เธอเข้าใจแล้วว่าเหตุใด จวิ้นเหยาอ๋อง ผู้รักและหวงแหนอิงฟ้ายิ่งชีวิต ถึงได้ยินยอมและวางใจให้เฉินอ๋องเข้าร่วมปรนเปรอสวาทกับอิงฟ้าได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ!มินตรามองสบพระเนตรเฉินอ๋องด้วยแววตาห่วงใย ก่อนจะเสนอทางเลือกอื่นด้วยความจริงใจ







