LOGINเมื่ออยู่กันตามลำพังสองต่อสองในห้องทรงงาน จวิ้นเหยาก็เอาแต่จ้องมองอิงฟ้าที่นั่งอ
“ยังไม่หลับอีกหรือ?...อิงฟ้า”ราตรีร่วงโรยสู่เวลาดึกสงัด วรองค์ร่างใหญ่พลิกกายมาโอบกอดหญิงสาวที่แกล้งหลับตา อิงฟ้าหันหลังให้ แม้จะอยู่ในความมืด แต่เสียงขยับผ้าดังสวบสาบและร่างสั่นสะท้านของคนที่กำลังแอบร้องไห้ ทำให้พระองค์รู้สึกตัวตื่น แม้อิงฟ้าจะระวังให้เบาเพียงใดก็ตาม“กำลังจะหลับแล้วเพคะ พอดีจวิ้นหลงดิ้นแรงไปหน่อยก็เลยสะดุ้งตื่น” อิงฟ้าฝืนส่งยิ้มให้เมื่อพระโอษฐ์หนาเคลื่อนมาแตะเบา ๆ ที่เปลือกตา“งั้นหรือ? เดี๋ยวเราร้องเพลงกล่อมเจ้ากับลูกนอนดีกว่านะคนดี หลับตาลงเถิดที่รัก ไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลเลย” นางคงยังเป็นทุกข์อยู่เต็มหัวอก แทบไม่อยากคิดเลยว่าถ้าวันใดที่ไม่มีกันและกันจะเป็นอย่างไร จะทนอยู่ได้อย่างไร ถ้าหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างของหัวใจแล้วจะทำเยี่ยงไรบทเพลงเห่กล่อมเด็กเป็นทำนองอ้อยสร้อยแว่วหวาน ที่พระองค์เคยได้สดับฟังมาตั้งแต่วัยเยาว์ บรรจงเรียงร้อยขึ้นเบา ๆ เปลือกตาของอิงฟ้าผู้ทุกข์ระทมเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งลมหายใจอุ่น ๆ นั้นผ่อนยาวสม่ำเสมออย่างผ่อนคลายชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งแล้วเหม่อมอ
เมื่ออยู่กันตามลำพังสองต่อสองในห้องทรงงาน จวิ้นเหยาก็เอาแต่จ้องมองอิงฟ้าที่นั่งอยู่บนตัก ก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนเกลื่อนพระพักตร์ ทำให้คนถูกจ้องชักจะเริ่มบูด “ทรงมองอะไรหรือเพคะ? มีอะไรติดที่หน้าของเราหรือเปล่า?” อิงฟ้าลองเอามือไปลูบ ๆ ที่หน้าตัวเองก็ไม่มีอะไรผิดปกติ“เปล่า ฮึ ๆ เมื่อสักครู่นี้เจ้าเอาแต่สั่งจนลืมเราไปเลยนะ”“ก็...ก็ คือ... ก็หม่อมฉันอยากช่วยจวิ้นเหยานี่ เราต้องวางแผนให้รอบคอบรัดกุมที่สุดเพื่อความปลอดภัยของท่านและมั่นใจได้ว่ากำชัยชนะอย่างแน่นอน ...และที่สำคัญ หม่อมฉันจะเป็นคนลงโทษเจ้าฉู่อ๋องให้สะใจไปเลย โทษฐานที่ทำให้จวิ้นเหยาต้องไปเสี่ยงอันตราย และทำให้หม่อมฉันกับลูกจวิ้นหลงต้องเหงา คอยดูนะ”อิงฟ้าพยายามร่าเริง“ถ้าเป็นไปได้ หม่อมฉันไม่อยากให้มีสงครามเลยจวิ้นเหยา หม่อมฉันกลัว ...หากมีอะไรเกิดขึ้นกับท่าน หม่อมฉันคง...” เสียงหวาน ๆ สั่นเครือกลับเงียบหายไป แล้วแทนที่ด้วยเสียงสะอึกสะอื้น อิงฟ้าซุกกอดพระองคแน่นราวกับพระองค์จะหายไปเสียบัดนี้“เราเป็นสวามีที่ไม่ได้เรื่
บทที่ 67 การศึกการประชุมวางแผนและกะเกณฑ์ไพร่พลยังคงต่อเนื่องมาถึงค่ำวันนั้น อิงฟ้าถูกตามตัวมาอีกครั้งด้วยความจำเป็น เพราะจวิ้นเหยาอ๋องต้องการคู่คิดเคียงข้าง ข่าวจากแนวหน้าแจ้งมาว่าทัพของแคว้นฉู่จัดทัพออกเป็น 3 เส้นทาง แบ่งเป็นด้านเหนือ ตะวันตกและตะวันออกของเฉิงหนาน เป็นไปตามที่อิงฟ้าคาดไว้ไม่มีผิด แคว้นฉู่จัดทัพมาลวงแคว้นเซี่ย มีทัพจริงอีกทาง แต่ทัพที่สามนั้นเพื่ออะไร เหล่าขุนนางและแม่ทัพต่างทุ่มเถียงกันอยู่จนไม่สามารถหาข้อสรุป พระชายามองแผนที่อย่างครุ่นคิด ทางด้านเหนือของเฉิงหนาน...อ้อ!“จวิ้นเหยา! ท่านก็คิดเหมือนหม่อมฉันใช่มั้ยเพคะ” ชายหนุ่มพยักพระพักตร์รับ พลางส่งยิ้มให้บาง ๆ เหล่าข้าราชบริพารต่างนึกทึ่งนักว่าทั้งสองวินิจฉัยได้ความว่าอย่างไรบ้าง“ฉู่อ๋องคิดจะบุกจู่โจมทางน้ำอีกทางหนึ่ง” อิงฟ้ามีสีหน้าเรียบเฉยแต่แล้วก็พลันแสยะยิ้มเย็น“ท่านแม่ทัพ... สั่งการลงไปอย่างลับ ๆ ให้ทหารดำน้ำลงไปขึงเชือกวางกับดักที่ใต้น้ำ แล้ว
“เอาล่ะ เรามาวางแผนเตะก้นเจ้าพวกแคว้นฉู่กันเถอะเพคะ หม่อมฉันเป็นชายาของจวิ้นเหยานะ แต่ท่านต้องสัญญาก่อนได้มั้ยว่าจะต้องปลอดภัยกลับมา อย่าหนีหายจากหม่อมฉันไปก่อน ท่านต้องกลับมาหาหม่อมฉันและลูก”พระชายาสูดน้ำมูกแล้วเช็ดน้ำตาป้อย ๆ ก่อนจะดึงมือไปแนบที่แก้มอุ่นและครรภ์ใหญ่ เจ้าตัวน้อยยังคงดิ้นอยู่ภายในราวกับเร่งเร้าให้บิดารับสัญญา“เราให้สัญญาด้วยวิญญาณ ด้วยชีวิตว่าจะต้องปลอดภัยกลับมาหาเจ้าและลูก เราเคยสาบานแล้วว่าจะไม่พรากไปจากเจ้า และเราก็ยังคงยืนยันคำเดิม!” ทรงดึงมือเล็ก ๆ มาแนบที่อกด้านซ้าย แล้วไล่จุมพิตทีละนิ้ว พลางสบตาให้สัญญา“เพคะ หม่อมฉันเชื่อท่าน จวิ้นเหยาที่รัก ...หานเฟิง ขอแผนที่แถบเหมืองทองแดงและละแวกใกล้เคียงด้วยนะ แล้วปกติทัพของมันจะตั้งอยู่ที่ไหนเหรอเพคะ? แล้วคราวนี้ใครเป็นผู้ยกทัพมา?”อิงฟ้าพิจารณาแผนที่บนโต๊ะอย่างเคร่งเครียดพร้อม ๆ กับสวามีที่คร่ำเคร่งไม่แพ้กัน ตอนนี้ในห้องทรงงานแน่นขนัดไปด้วยแม่ทัพนายกองเรียบร้อยแล้ว“ปกติแล้วทัพของแคว้นฉู่เคยยกมาตั้งค่ายที่จุดนี้ และคราวนี้ก็คงเป็นเช่นเดิมอี
สวบบ!!"อ๊าาาาา! ท่านพี่! อื้อออออ!"อิงฟ้าหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งจนหลังแอ่น ความรู้สึกที่ถูกเติมเต็มจนลึกสุดขั้วในช่องทางที่คับแคบและบีบรัดนั้นช่างรุนแรงและสั่นประสาทจนแทบขาดใจป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!จวิ้นเหยาอ๋องเริ่มกระเด้าสะโพกอย่างดุดัน ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าออกเป็นจังหวะที่หนักหน่วงและรุนแรงทุกครั้งที่กระแทกเข้าไปสุดลำ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานประสาน"ซี้ด... อิงเอ๋อร์! เจ้าช่างตอดรัดข้าได้ถึงใจนัก!""อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊า! ท่านพี่... มัน... ลึกเกินไปแล้ว! อื้อ... อ๊า!"อิงฟ้าครางกระเส่า ร่างบางสั่นคลอนตามแรงกระแทกของพระองค์ ใบหน้าหวานซบลงกับตั่งเพื่อระบายความเสียวซ่าน จวิ้นเหยาอ๋องถอนลึงค์ออกมาเกือบสุดแล้วกระแทกสวนเข้าไปใหม่จนมิดลำป้าบ!! ป้าบ!! ป้าบ!!"อื้อออ... อ๊า... ทะ... ท่านพี่... เสียว... อ๊าาา... อ๊ะ! อ๊ะ!"เสียงครางของอิงฟ้าเริ่มขาดห้วงและสั่นพร่า รูสังวาสด้านหลังบีบรัดแน่นหนาและชุ่มฉ่ำด้วยน้ำมันหล่อลื่นและน้ำรัก ทำให้จวิ้นเหยาอ๋องกระแทกได้คล่องแคล่วและเร้าอารมณ์ยิ่งขึ้น พระองค์บดขยี้บั้นท้ายของเธอ
บทที่ 66 มหาสงครามที่แสนระทม“ท่านพี่จวิ้นเหยา! มานี่เร็วเข้าเพคะ!”ชายหนุ่มรีบทิ้งงานในมือ แล้วผุดลุกขยับไปหาอิงฟ้าที่ตอนนี้เริ่มอุ้มท้องโตอุ้ยอ้ายทันที อิงฟ้ากำลังนอนเอนหลังเอกเขนกอยู่บนตั่งติดกับโต๊ะทรงงาน แม้จะมีครรภ์ใหญ่ขึ้นมาก แต่รูปร่างทรวดทรงองค์เอวก็ยังอรชรอ้อนแอ้นอยู่เช่นเดิม อันเป็นผลเนื่องมาจากการออกกำลังกายยามเช้า แข็งแรงทั้งแม่และลูกจ้า“มีอะไรหรือที่รัก เจ้าเจ็บท้องหรือ?!” จวิ้นเหยาแตกตื่นร้อนรนใจยิ่งนัก หันรีหันขวางจะเรียกหมอหลวง แต่ร่างบางดึงข้อแขนไว้ให้นั่งลงเคียงข้างเธอเสียก่อน“ลูกดิ้นล่ะ.. .ฮะฮะ ลูกดิ้น!” อิงฟ้ายิ้มกว้างพลางยกมือขึ้นแนบที่ท้องของตนเบา ๆ ก็ยังรู้สึกถึงเจ้าหนูจวิ้นหลง“จะ...จริงหรือ จริงหรือ!” ชายหนุ่มรีบแนบแก้มกับครรภ์ของนางทันที ก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวภายใน รอยยิ้มกว้างจึงปรากฎแก่ทั้งสอง“จริงด้วยอิงเอ๋อร์ ลูกขยับแล้ว โอ จวิ้นหลงลูกพ่อแข็งแรงจริง ๆ ดิ้นแรงเสียด้วย ฮ่าฮ







