Masukแสงแรกของวันลอดผ่านม่านเมฆที่ยังหลงเหลือจากพายุฝนเมื่อคืน อาบวังหลวงด้วยแสงสีทองอ่อนนุ่ม อากาศเย็นสบายจากละอองฝนที่ยังคงซึมซาบอยู่ในดินและกำแพงหิน ทำให้บรรยากาศสดชื่นจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นดินและความเขียวขจีของต้นไม้ใบหญ้า หยาดน้ำฝนยังคงเกาะพราวอยู่บนใบไม้ ล้อกับแสงอาทิตย์จนเกิดประกายแวววาวราวอัญมณี
ลานกว้างกลางวัง มีเสียงนกที่เริ่มโผบินต้อนรับวันใหม่ดังแว่วมาเป็นระยะ สระบัวในสวนข้างตำหนักกลางนิ่งสงบ มีเพียงคลื่นเล็กๆ จากปลาที่ว่ายวนใต้ผืนน้ำใสสะอาด ใบไม้ที่ร่วงหล่นเมื่อคืนถูกเก็บกวาดจนเรียบร้อย โดยเหล่าขันทีที่เพิ่งเริ่มต้นวันด้วยความกระฉับกระเฉง
ตึก ๆๆๆๆๆ
“หลบ ๆ หลีกหน่อยจ้า ...สายแล้ว หลบไปจ้า”
เสียงองค์หญิงน้อยร้องโหวกเหวก ถลาวิ่งฝ่าแหวกกลางกลุ่มนางกำนัลที่บรรจงเดินรักษากิริยาชาววังแช่มช้อยจนแตกกระเจิง อิงฟ้าวิ่งสู้ฟัดจนชายกระโปรงปลิวว่อน ส่วนนางกำนัลติดตามก็วิ่งกันจนลิ้นปี่จุกกันไปข้างหนึ่ง
จวิ้นเหยาอ๋องประทับรออิงฟ้าอยู่ในห้องทรงงานได้ยินเสียงมาแต่ไกลยังต้องส่ายหน้า ยิ่งได้เห็นสภาพสาวงามในชุดยับเยินและเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้า แถมเรียวปากบางยังคาบขนมเปี๊ยะคาอยู่ จะโกรธก็โกรธไม่ลงที่ปล่อยให้พระองค์รอนาน จวิ้นเหยาอ๋องยังนึกอยู่ว่าขนาดเรียนวันแรกยังกล้ากระตุกหนวดเสือ แต่เห็นสภาพเยินราวกับไปฟัดกับวัวบ้ามาแบบนี้แล้ว
‘ช่างเถอะ จะยอมยกให้สักวัน’
“มะ...มาแล้วเพคะ... เสด็จพี่.. แฮ่ก” เหนื่อยเป็นหมาลิ้นห้อยไปเลยองค์หญิงน้อย
“เจ้ามาสายป่านนี้ยังไม่อิ่มอีกรึ? ทิ้งขนมนั่นไปเสียแล้วมานั่งที่โต๊ะนี่ให้เรียบร้อย เราจะเริ่มเรียนกันทันที”
จวิ้นเหยาอ๋องชี้ไปที่โต๊ะทองคำตัวย่อมกว่าของพระองค์ แต่สวยงามไม่แพ้กัน ชายหนุ่มหยิบม้วนเอกสารที่จะต้องใช้สอนลงไปที่โต๊ะของลูกศิษย์ เริ่มการเรียนการสอนกันสักที
“ดะ...เดี๋ยวนะพี่ ...แฮ่ก นี่เป็นอาหารเช้าของน้องนะนะ แป๊บเดียวจริง ๆ” นางไม่รอคำอนุญาตแล้วก้มหน้าก้มตากินมันเข้าไปทันที
“อะอุ๊ก ..นะน้ำ น้ำ เร็ว!” อิงฟ้าตาเหลือกเพราะขนมเปี๊ยะจุกคอ พระองค์ต้องกุลีกุจอส่งน้ำให้แทบไม่ทัน
“เจ้าตื่นสายรึ?” ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะสงสารหรือจะดุดี อ๋องปวดพระเศียรจี๊ด
“ใช่ เกือบโดนไม้เรียวแน่ะเพคะ” คำตอบเรียกรอยยิ้มจากอีกฝ่าย แต่หญิงสาวไม่ได้สนใจ
“วู้ว ว้าว... โต๊ะสวยจัง วู้ว ๆ อ่ะแฮ่ม ๆๆ” อิงฟ้าเดินไปนั่งที่โต๊ะเรียนสีทองสง่าของเธอในมาดนางพญา ท่าทางน่าหมั่นไส้กวนพระบาทเป็นที่สุด
“อรุณสวัสดิ์เพคะท่านอาจารย์ วันนี้จะเรียนอะไรเพคะ สอนมาได้เลยเร็ว ๆ น้องอุตส่าห์รีบนะ” ใบหน้าหวานสวยเชิดขึ้น ยียวนกวนสุดชีวิต
โป๊ก! เขกมะเหงกพระราชทานจึงบังเกิดขึ้นโดยพลัน
“โอ๊ย โดนเรื่องอะไรอ่ะ” สองมือกุมที่จุดเกิดเหตุแน่น ทรงเขกมาได้ น้ำตาแทบเล็ด อิงฟ้าจึงหันไปค้อนคนเขกที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จนตาถลนออกนอกเบ้า
“เจ้ามาสายยังไม่สำนึก” รับสั่งพลางถอนหายใจ วันนี้คงจะต้องปวดหัวกับนางไม่น้อยแน่ ๆ
“แฮะ แฮะ ขอทรงอภัยเพคะ น้องลืม” อิงฟ้าส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้พี่ชายผู้สูงศักดิ์แล้วลูบหัวตัวเองป้อย ๆ
“เอาล่ะ.. นี่คือตัวอักษรของเราทั้งหมดที่เจ้าจะต้องเรียนรู้” ทรงคลี่ม้วนกระดาษแผ่นใหญ่ เขียนตัวอักษรนับร้อยนับพันจนละลานตา ตรงหน้าอิงฟ้าที่ตอนนี้สุดแสนจะตื่นตาตื่นใจ
“โอ้โห! เก๋ไก๋สุด ๆ”
“แต่ละอักษรมีความหมายแทนแต่ละสัญลักษณ์ แต่ละอักษรแตกต่างกันออกไป เมื่อนำมาประกอบกันก็จะผสมคำ เกิดความหมายใหม่ไม่มีที่สิ้นสุด อย่างเช่น อักษรตัวนี้แทนความหมายของประตู ส่วนตัวนี้แทนความหมายของภูเขา”
“อืม อืม...” เมื่อก่อนไม่เคยรู้เลย น่าสนใจดี ถ้าได้กลับไปก็จะได้เป็นนักแปลภาษาโบราณก็สนุกดี
จวิ้นเหยาวางพู่กันในมือลงอย่างพระทัยเย็น ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวของอิงฟ้า แรงดึงนั้นไม่หนักหนา แต่กะทันหันจนร่างของเด็กสาวเสียหลัก ถลาลงมาบนตักแกร่งของพระองค์อย่างพอเหมาะพอเจาะ
"ว้าย! เสด็จพี่... ท่านทำอะไรเพคะ?" อิงฟ้าอุทานด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
"การฝึกเขียนอักษรที่ถูกต้อง... ไม่ใช่แค่เพียงการขยับมือ" จวิ้นเหยาสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ มือแกร่งตวัดโอบรอบเอวคอดกิ่วของเธอทันที รั้งให้ร่างบางที่นั่งตักอยู่ขยับเข้ามาจนแผ่นหลังของอิงฟ้าแนบสนิทกับอกแกร่ง "หากเจ้าไม่ตั้งใจ เจ้าจะไม่มีวันเข้าใจเส้นสายที่ถูกต้องได้"
"แต่... นั่งเช่นนี้มันไม่ค่อยถนัดเลยนะเพคะ"
"ถนัดหรือไม่... ข้าจะเป็นคนตัดสินเอง" จวิ้นเหยากระซิบชิดใบหู พระองค์โน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งสันเฉียดผ่านซอกคอหอมกรุ่นของอิงฟ้า
“เอาล่ะ ตั้งใจดูให้ดี”
จวิ้นเหยาจับมือของอิงฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง กุมมันไว้ในอุ้งมือหนาของพระองค์ ก่อนจะเริ่มชักนำให้มือของเธอจับพู่กันและลากเส้นลงบนกระดาษอย่างช้าๆ แต่ละจังหวะที่ขยับ พู่กันที่ลากผ่านกระดาษกลับสั่นไหวเล็กน้อยตามอารมณ์ที่พุ่งพล่านของชายหนุ่ม
“โอ้โห ลายมือเสด็จพี่สวยจัง”
"อิงเอ๋อร์... จงตั้งใจให้ดี" พระองค์กดเสียงต่ำลงอีกขณะที่สะโพกสอบขยับบดเบียด "ทุกจังหวะการเขียนของเจ้า... หากเจ้าพลาดไปแม้แต่น้อย ข้าจะต้องทำโทษ"
"ลงโทษหรือ? น้องยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ..."
“มาเถิดอิงฟ้า เราจะกล่อมเจ้านอน... นอนพักเสียคนดีของเรา เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว ต่อไปเราสัญญาว่าจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีก”สุรเสียงทุ้มนุ่มนวล ร้องเป็นทำนองไพเราะ พลางลูบไล้เรือนผมสีดำขลับอ่อนนุ่มอย่างอ่อนโยนทะนุถนอม ก่อนจะจุมพิตราตรีสวัสดิ์ให้อิงฟ้าที่ซุกอกหลับใหลไปแล้ว ดีเหลือเกินที่แคล้วคลาดปลอดภัยจากวิบากกรรมครานี้ หากนางและลูกเป็นอะไรขึ้นมาแม้เพียงน้อยนิด จวิ้นเหยาอ๋องขอสาบานว่าบนแผ่นดินแคว้นฉู่และแคว้นวุ่ยต้องละเลงเลือด ให้สายโลหิตแดงฉานหลั่งไหลดุจแม่น้ำก็มิอาจระงับแค้น!‘ข้ารักเจ้าเหลือเกิน...อิงเอ๋อร์’ แต่ยังมิทันที่พระองค์จะเข้าสู่ห้วงนิทราบ้าง อิงฟ้าก็กระตุกลืมตาตื่นขึ้นเสียก่อนด้วยอาการเจ็บท้อง“ท่านพี่จวิ้นเหยา...”“นอนไม่หลับหรืออิงเอ๋อร์ ให้เรากล่อมอีกรอบดีหรือไม่? อย่ากลัวไปเลยนะ เราอยู่ข้าง ๆ เจ้าแล้วที่รัก หลับตาเสียเถิดคนดี มิมีใครทำอันตรายเจ้าได้ในอ้อมแขนเรานี้...”“ท่านพี่จวิ้นเหยา.. ท้อง..เริ่มเจ็บแล้ว”เพียงสิ้นเสียงหวานเจือหวาดหวั่
ศึกวันที่ 4 ผ่านไปอย่างดุเดือด แคว้นวุ่ยก็ยังไม่สามารถฝ่าประตูเมืองอันเหนียวแน่นและข้ามกำแพงเมืองสูงเสียดฟ้าเข้าไปได้แม้แต่สักคนเดียว แต่ศึกนี้จะยืดเยื้อไปอีกนานแต่ไหนมีแต่สวรรค์เท่านั้นที่จะล่วงรู้อิงฟ้าเริ่มวิตกว่าระเบิดน้ำมันปลานั้นเริ่มร่อยหรอลงเรื่อย ๆ เพราะผลิตไม่ทันใช้ เธอจึงพยายามคิดหาทางยุติศึกเสียโดยไว ชายาแคว้นเซี่ยคิดจะกำจัดวุ่ยอ๋องเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แต่ติดที่ว่ามันขี้ขลาดตาขาว ชอบบัญชาการรบอยู่หลังกองทัพอันแน่นหนา อยู่ห่างจากรัศมีการทำลายล้างจึงยากแก่การโจมตี นอกเสียจากว่าจะเปิดประตูเมืองบุกออกไปฆ่ามันเสีย ซึ่งเธอจะไม่มีทางทำเช่นนั้นเด็ดขาด!“หานเฟิง! สั่งให้นำฟางข้าวมามัดทำเป็นธนูปลอมแล้วออกระดมยิง ลวงว่าฝ่ายเราลูกธนูหมดแล้ว ล่อให้วุ่ยอ๋องหลงกลเข้ามาใกล้ แล้วจงยิงธนูใส่มันทันที!”เมื่อทหารข้าศึกถูกยิงด้วยธนูฟางข้าวก็มิได้รับบาดเจ็บ ต่างก็ดีใจจนลิงโลด พากันคิดว่าลูกธนูและระเบิดของแคว้นเซี่ยหมดแล้ว จึงรีบเข้าไปรายงานต่ออ๋องของตนทันที วุ่ยอ๋องได้ฟังลูกน้องกราบทูลก็ยิ่งกร่างหนัก ก่อนจะพุ่งกระโจนขึ้นม
เสียงกลองลั่นศึกดังระทึกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ชวนให้หัวใจทุกคนเต้นไม่เป็นส่ำ พระนางเซี่ยพยายามรั้งอิงฟ้าไม่ให้ไปที่กำแพงเมืองอันเป็นแนวหน้าทั้งน้ำตา แต่ก็มิอาจเปลี่ยนความตั้งใจเด็ดเดี่ยวของอิงฟ้าได้เลย ตอนนี้เธอมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบในฐานะจอมนางแห่งแคว้นเซี่ย ต้องปกป้องราษฎร ปกป้องเมืองหลวง บ้านของจวิ้นเหยากับเธอและลูกเมื่อเหล่านายทหารและทหารอาสาสมัครที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่รวมได้แค่สองพันกว่านาย พอได้เห็นไพร่พลแทบมืดฟ้ามัวดินของข้าศึกที่อยู่ที่เส้นขอบฟ้า พวกเขาก็แทบเข่าอ่อนจนนึกอยากเผ่นหนีไปให้ไกล ไม่เหลียวหลังกลับมาอีก ชายาอิงฟ้าผู้ทรงครรภ์แก่จึงใช้ปลายดาบขีดเส้นบนพื้นกำแพงเมือง พร้อมประกาศกร้าว“ใครอยากตายเพื่อปกป้องแคว้นเซี่ย เพื่อปกป้องครอบครัวไม่ให้ตกเป็นทาสก็เข้ามาฟากนี้! ถ้าไม่สู้ก็จงรีบหนีไปเสียตอนที่ยังมีเวลา!”ทหารทุกคนยอมตายถวายเพื่อพระองค์ เพื่อมาตุภูมิของตนโดยพร้อมเพรียงกัน! เป็นอันว่าชายฉกรรจ์ตั้งแต่เด็กหนุ่มจนถึงกลางคนถือว่ามีน้ำใจฉกาจทั้งนั้น ในมือมีอาวุธพร้อมเข้าปลิดชีพศัตรูกันทั้งสิ้น ทุกคนเต็มใจสละชีพเพื่อปกป้องปฐพ
เจ้าวิหคน้อยบินตรงดิ่งไปแจ้งขอความช่วยเหลือ ณ แคว้นเฉิน หน่วยนกพิราบสื่อสารของชายาแห่งสองแคว้นมหาอำนาจผู้ยิ่งใหญ่ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพดียิ่ง สามารถข่าวหากันภายใน 2 วันจากเดิมที่ต้องใช้ทหารม้าซึ่งต้องเวลาอย่างน้อย 5 วันขึ้นไป เฉินหลงเทียนได้รับข้อความและอุบายจากอิงฟ้าแล้วก็เห็นชอบด้วยความยินดี ทรงมีบัญชาให้แต่งตั้งแม่ทัพและเกณฑ์ไพร่พลนับหมื่นเตรียมเข้าบุกตีแคว้นวุ่ยทันที แต่ก็ไม่ลืมป้องกันอาณาจักรจากผู้ฉกฉวยโอกาสเช่นกัน“หลงเทียน...มิ้นต์เป็นห่วงอิงฟ้าจังเลย”มินตราก้าวเดินเข้ามาในห้องทรงงานพร้อม ๆ กับประคองครรภ์ที่เริ่มใหญ่อุ้ยอ้ายของตนไว้อย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มเห็นนางมาหาก็รีบผุดลุก ตรงเข้าไปจัดแจงช้อนร่างบอบบางขึ้นวางบนตั่งข้างโต๊ะทรงงานอย่างทะนุถนอม ก่อนจะจุมพิตที่เปลือกตา แก้มนวลทั้งสองและริมฝีปากอย่างละมุนละไม“อย่ากังวลไปเลยนะมิ้นต์ เราได้สั่งให้ทหารบางส่วนรีบเคลื่อนกำลังไปช่วยโดยเร่งด่วนแล้ว ส่วนทัพหลักก็กำลังเดินทางไปโจมตีเมืองหลวงแคว้นวุ่ยอยู่ ป่านนี้ข่าวก็คงพัดโหมกระจายไปทั่วแล้ว ถ้าเจ้าวุ่ยอ๋องรู้คงต้องร้อนรนรี
ผ่านไปเกือบสองเดือนหลังจากจวิ้นเหยาอ๋องเคลื่อนพลจากเมืองหลวงไป อิงฟ้าก็ได้รับจดหมายแจ้งว่า เมื่อทรงถึงเฉิงหนานก็จัดการดำเนินตามแผนทุกอย่างจนอีกฝ่ายระส่ำระส่ายยิ่งนัก ตอนนี้พระองค์ว่างเหลือเกิน รอเพียงให้ทัพฉู่อ๋องเข้ามาติดกับเท่านั้นก็เรียบร้อยเช่นนี้จวิ้นเหยาก็น่าจะกลับมาทันเธอคลอด แต่ฉับพลันก็มีเรื่องทำลายความสุขลงเสีย เมื่อจ้าวลิ่วและหานเฟิงต่างวิ่งเข้ามาขออนุญาตเข้าเฝ้าด่วนด้วยสีหน้าร้อนรน ทำเอาอิงฟ้าวิตกตามไปด้วย “มีเรื่องอะไรหรือ? จ้าวลิ่ว..หานเฟิง ไยจึงดูแตกตื่นแบบนี้ล่ะ..รึว่า...ท่านพี่จวิ้นเหยา..” ร่างบางเริ่มโงนเงนแทบทรงตัวไม่อยู่ แววตาอ่อนแสงนั้นอ้อนวอนขอเพียงต้องไม่ใช่ข่าวที่เธอหวาดกลัวที่สุด “เอ่อ... กระหม่อมยังมิทราบพ่ะย่ะค่ะ ข่าวขาดหายไปได้หลายวันแล้ว เอ่อ...” หานเฟิงก้มหน้าลง ไม่ยอมสบตาเธอ อิงฟ้าจึงเริ่มเข่าอ่อน ทุกสิ่งทุกอย่างขาวโพลน แต่เรื่องร้ายแรงก็ยังถาโถมเข้ามาซ้ำเติมไม่ยอมหยุด“ขณะนี้มีข่าวแจ้งมาว่าทัพของแคว้นวุ่ยนับหมื่นได้บุกฝ่าทะลวงชายแดนเข้ามาใกล้เต็มทน คา
“ยังไม่หลับอีกหรือ?...อิงฟ้า”ราตรีร่วงโรยสู่เวลาดึกสงัด วรองค์ร่างใหญ่พลิกกายมาโอบกอดหญิงสาวที่แกล้งหลับตา อิงฟ้าหันหลังให้ แม้จะอยู่ในความมืด แต่เสียงขยับผ้าดังสวบสาบและร่างสั่นสะท้านของคนที่กำลังแอบร้องไห้ ทำให้พระองค์รู้สึกตัวตื่น แม้อิงฟ้าจะระวังให้เบาเพียงใดก็ตาม“กำลังจะหลับแล้วเพคะ พอดีจวิ้นหลงดิ้นแรงไปหน่อยก็เลยสะดุ้งตื่น” อิงฟ้าฝืนส่งยิ้มให้เมื่อพระโอษฐ์หนาเคลื่อนมาแตะเบา ๆ ที่เปลือกตา“งั้นหรือ? เดี๋ยวเราร้องเพลงกล่อมเจ้ากับลูกนอนดีกว่านะคนดี หลับตาลงเถิดที่รัก ไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลเลย” นางคงยังเป็นทุกข์อยู่เต็มหัวอก แทบไม่อยากคิดเลยว่าถ้าวันใดที่ไม่มีกันและกันจะเป็นอย่างไร จะทนอยู่ได้อย่างไร ถ้าหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างของหัวใจแล้วจะทำเยี่ยงไรบทเพลงเห่กล่อมเด็กเป็นทำนองอ้อยสร้อยแว่วหวาน ที่พระองค์เคยได้สดับฟังมาตั้งแต่วัยเยาว์ บรรจงเรียงร้อยขึ้นเบา ๆ เปลือกตาของอิงฟ้าผู้ทุกข์ระทมเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งลมหายใจอุ่น ๆ นั้นผ่อนยาวสม่ำเสมออย่างผ่อนคลายชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งแล้วเหม่อมอ







