LOGINจ้า... อิงฟ้าถอนสายบัวตอบแทนพระมหากรุณาธิคุณเก้ง ๆ กัง ๆ แบบขัดเคืองอารมณ์ถวายให้สมใจไปเลย ดวงเนตรสีมรกตยังคงจ้องวงพักตร์พริ้มเพราที่บึ้งตึงและสะบัดหน้าพรืดอยู่ไม่วางตา จวิ้นเหยาอ๋องจึงเริ่มรู้สึกอยากเอาชนะและนึกมันเขี้ยวมากขึ้นไปอีก
“หันกลับมามองเราแล้วขอบคุณใหม่สิ อิงฟ้า เมื่อสักครู่ดูแล้วไม่น่ารักเลย” ร่างสูงใหญ่ลุเหยียดกายตั้งตัวตรงพลางกอดอกแน่น รับสั่งเสียงก้องดังไปทั้งห้องทรงงานจนเธอเริ่มหงอ ไม่กล้าฮึดฮัดมากอีก
“ขอบพระทัยเพคะ เสด็จพี่จวิ้นเหยา เสด็จน้องอิงฟ้าซาบซึ้งยิ่งนักเพค้า...” รอบนี้อิงฟ้าหยอดเสียงหวานสะดิ้งลงไป ขนตามแขนขาของคนพูดเองก็ยังลุกเกรียว เธอต้องมาพูดออดอ้อนเจ้าหมียักษ์ตัวนี้เป็นคนแรก กับคุณพ่อท่านแม่แล้วก็ยังไม่อ้อนขนาดนี้เลย
“น่ารักมากคนเก่ง พูดแบบนี้ทุกวันเลยนะ”
“แล้วจะเรียนที่ไหน ยังไงเพค้า...”
“วันนี้เราจะปล่อยให้เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อน แล้วเราจะเริ่มต้นเรียนกันพรุ่งนี้ เจ้าจงรีบมาที่นี่ทันทีหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ อย่าให้สายเหมือนเช่นวันนี้อีก ไม่เช่นนั้นเจ้าจะถูกลงโทษ...ไปได้แล้ว”
ทรงมัดมือชกที่สุด ได้ทีก็สั่งเอาฉอด ๆ อิงฟ้าจึงเบ้หน้าไปอีกทาง แล้วทำปากขมุบขมิบล้อเลียนอ๋องเพื่อระบายความหงุดหงิด
“ถ้าดื้อเจ้าจะโดนตี ๆๆๆ กินข้าวแล้วรีบมาเร็ว ๆ ห้ามมาสายนะ ไม่งั้นเจ้าจะโดนลงโทษ โดนตี ๆๆๆ ชิ”
“ได้ยินที่เราพูดหรือไม่ บ่นอะไรของเจ้าอยู่” อิงฟ้ารีบหันหน้ากลับมาแล้วส่ายหัวว่าเปล่าจ้า แต่แอบทำนิ้วไขว้ข้างหลังจะได้ไม่บาป
“อย่าคิดว่าเราไม่ได้ยินหรือไม่เห็นนะเจ้า... นั่น” อิงฟ้าหันไปดูตามที่จวิ้นเหยาชี้ให้เธอดูด้านข้าง ‘อ้าว!กรรม’ อิงฟ้าไม่ทันสังเกตว่ามีคั่นฉ่องทองเหลืองบานเบ้อเริ่ม พฤติกรรมกุลสตรีพึงหลีกเลี่ยงของเธอจึงตกอยู่ในสายตาเรียบร้อย ใครกันช่างคิด เอาคันฉ่องมาไว้ตรงนี้
“ฮึฮึ... เอาเถอะเมื่อตะกี้เราจะทำเป็นไม่เห็น ไม่ได้ยินไปก่อนล่ะกันอิงฟ้า ออกไปได้แล้ว” มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นน้อย ๆ อย่างเป็นต่อ ทรงรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งเจ้าตัวน้อยนางนี้ยิ่งนัก แต่ว่าอิงฟ้าไม่สนุกด้วยเลย
“เพคะ!”
‘พ่อหูตาสับปะรด เจ็บใจนัก ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยถูกลูบคมแบบนี้’ ร่างบางหมุนตัวกลับออกไปด้วยท่าทางแสนโมโหกระฟัดกระเฟียด อิงฟ้าเดินกางแขนกางขาอาด ๆ และกำหมัดแน่นออกจากห้องทรงงาน รีบตรงดิ่งไปฟ้องไทเฮา แต่ฟ้าไม่เข้าข้าง เพราะพระนางก็ทรงเห็นด้วยกับความคิดของอ๋องที่จะให้เธอเรียนรู้ภาษา
‘หมดกัน หมดหนทาง แห้วแล้ว แม่ปลาไหล’
เสียงเครื่องดนตรีทองเหลืองและระฆังดังเหง่งหง่างก้องกังวานไปทั่วทุกสารทิศ เป็นการประกาศให้พสกนิกรทุกหมู่เหล่าในดินแดนแคว้นเซี่ยทราบโดยทั่วกัน เสียงตะโกนกู่ร้องด้วยความยินดีก็ส่งต่อกันไปเป็นทอด ๆ เป็นเสียงตะโกนก้องสอดประสานอย่างสนุกสนานยินดีเพื่อท้าทายวิญญาณร้ายที่หาญกล้าจะเข้ามาทำร้ายองค์รัชทายาทแต่อิงฟ้าไม่กลัวเลย เจ้าหนูจวิ้นหลงตัวใหญ่แข็งแรงออกปานนั้น พรุ่งนี้คงจะจับดาบ ขี่ม้ายิงธนูกับพ่อได้แล้วกระมังทุกคนพูดพร้อมกันจนเสียงดังลั่น รอยยิ้มอ้อยอิ่งปรากฎอยู่บนริมฝีปากของพระนางเซี่ยแม้ทรงเผลอผล็อยหลับไปบนตั่ง จวิ้นเหยาอ๋องจุมพิตต้อนรับบุตรชายอย่างอ่อนโยนนักและแทบจะไม่ยอมปล่อยมือออกจากจวิ้นหลงเลยอิงฟ้ากลั้นลมหายใจเมื่อลูกน้อยถอนหายใจ และหัวเราะคิกเมื่อจวิ้นหลงหาว นึกภูมิใจที่ลูกคว้านิ้วของเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ผิวของลูกเนียนละเอียดบอบบางยิ่งนัก ดูลูกทั้งวันก็ยังได้ น้ำตาแห่งความตื้นตันหลั่งไหลออกมาด้วยความยินดี ไม่มีถ้อยคำใดเลยที่ยิ่งใหญ่พอจะบรรยายช่วงเวลานี้ได้ ทารกน้อยซุกเข้าหาอกอิ่มและดื่มนมจนหลับไป สาวงามผู้อิ่มเอมใจหันไปจุมพิตกับชายคนรักอย่างดูดดื่ม และไม่ช
“มาเถิดอิงฟ้า เราจะกล่อมเจ้านอน... นอนพักเสียคนดีของเรา เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว ต่อไปเราสัญญาว่าจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีก”สุรเสียงทุ้มนุ่มนวล ร้องเป็นทำนองไพเราะ พลางลูบไล้เรือนผมสีดำขลับอ่อนนุ่มอย่างอ่อนโยนทะนุถนอม ก่อนจะจุมพิตราตรีสวัสดิ์ให้อิงฟ้าที่ซุกอกหลับใหลไปแล้ว ดีเหลือเกินที่แคล้วคลาดปลอดภัยจากวิบากกรรมครานี้ หากนางและลูกเป็นอะไรขึ้นมาแม้เพียงน้อยนิด จวิ้นเหยาอ๋องขอสาบานว่าบนแผ่นดินแคว้นฉู่และแคว้นวุ่ยต้องละเลงเลือด ให้สายโลหิตแดงฉานหลั่งไหลดุจแม่น้ำก็มิอาจระงับแค้น!‘ข้ารักเจ้าเหลือเกิน...อิงเอ๋อร์’ แต่ยังมิทันที่พระองค์จะเข้าสู่ห้วงนิทราบ้าง อิงฟ้าก็กระตุกลืมตาตื่นขึ้นเสียก่อนด้วยอาการเจ็บท้อง“ท่านพี่จวิ้นเหยา...”“นอนไม่หลับหรืออิงเอ๋อร์ ให้เรากล่อมอีกรอบดีหรือไม่? อย่ากลัวไปเลยนะ เราอยู่ข้าง ๆ เจ้าแล้วที่รัก หลับตาเสียเถิดคนดี มิมีใครทำอันตรายเจ้าได้ในอ้อมแขนเรานี้...”“ท่านพี่จวิ้นเหยา.. ท้อง..เริ่มเจ็บแล้ว”เพียงสิ้นเสียงหวานเจือหวาดหวั่
ศึกวันที่ 4 ผ่านไปอย่างดุเดือด แคว้นวุ่ยก็ยังไม่สามารถฝ่าประตูเมืองอันเหนียวแน่นและข้ามกำแพงเมืองสูงเสียดฟ้าเข้าไปได้แม้แต่สักคนเดียว แต่ศึกนี้จะยืดเยื้อไปอีกนานแต่ไหนมีแต่สวรรค์เท่านั้นที่จะล่วงรู้อิงฟ้าเริ่มวิตกว่าระเบิดน้ำมันปลานั้นเริ่มร่อยหรอลงเรื่อย ๆ เพราะผลิตไม่ทันใช้ เธอจึงพยายามคิดหาทางยุติศึกเสียโดยไว ชายาแคว้นเซี่ยคิดจะกำจัดวุ่ยอ๋องเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แต่ติดที่ว่ามันขี้ขลาดตาขาว ชอบบัญชาการรบอยู่หลังกองทัพอันแน่นหนา อยู่ห่างจากรัศมีการทำลายล้างจึงยากแก่การโจมตี นอกเสียจากว่าจะเปิดประตูเมืองบุกออกไปฆ่ามันเสีย ซึ่งเธอจะไม่มีทางทำเช่นนั้นเด็ดขาด!“หานเฟิง! สั่งให้นำฟางข้าวมามัดทำเป็นธนูปลอมแล้วออกระดมยิง ลวงว่าฝ่ายเราลูกธนูหมดแล้ว ล่อให้วุ่ยอ๋องหลงกลเข้ามาใกล้ แล้วจงยิงธนูใส่มันทันที!”เมื่อทหารข้าศึกถูกยิงด้วยธนูฟางข้าวก็มิได้รับบาดเจ็บ ต่างก็ดีใจจนลิงโลด พากันคิดว่าลูกธนูและระเบิดของแคว้นเซี่ยหมดแล้ว จึงรีบเข้าไปรายงานต่ออ๋องของตนทันที วุ่ยอ๋องได้ฟังลูกน้องกราบทูลก็ยิ่งกร่างหนัก ก่อนจะพุ่งกระโจนขึ้นม
เสียงกลองลั่นศึกดังระทึกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ชวนให้หัวใจทุกคนเต้นไม่เป็นส่ำ พระนางเซี่ยพยายามรั้งอิงฟ้าไม่ให้ไปที่กำแพงเมืองอันเป็นแนวหน้าทั้งน้ำตา แต่ก็มิอาจเปลี่ยนความตั้งใจเด็ดเดี่ยวของอิงฟ้าได้เลย ตอนนี้เธอมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบในฐานะจอมนางแห่งแคว้นเซี่ย ต้องปกป้องราษฎร ปกป้องเมืองหลวง บ้านของจวิ้นเหยากับเธอและลูกเมื่อเหล่านายทหารและทหารอาสาสมัครที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่รวมได้แค่สองพันกว่านาย พอได้เห็นไพร่พลแทบมืดฟ้ามัวดินของข้าศึกที่อยู่ที่เส้นขอบฟ้า พวกเขาก็แทบเข่าอ่อนจนนึกอยากเผ่นหนีไปให้ไกล ไม่เหลียวหลังกลับมาอีก ชายาอิงฟ้าผู้ทรงครรภ์แก่จึงใช้ปลายดาบขีดเส้นบนพื้นกำแพงเมือง พร้อมประกาศกร้าว“ใครอยากตายเพื่อปกป้องแคว้นเซี่ย เพื่อปกป้องครอบครัวไม่ให้ตกเป็นทาสก็เข้ามาฟากนี้! ถ้าไม่สู้ก็จงรีบหนีไปเสียตอนที่ยังมีเวลา!”ทหารทุกคนยอมตายถวายเพื่อพระองค์ เพื่อมาตุภูมิของตนโดยพร้อมเพรียงกัน! เป็นอันว่าชายฉกรรจ์ตั้งแต่เด็กหนุ่มจนถึงกลางคนถือว่ามีน้ำใจฉกาจทั้งนั้น ในมือมีอาวุธพร้อมเข้าปลิดชีพศัตรูกันทั้งสิ้น ทุกคนเต็มใจสละชีพเพื่อปกป้องปฐพ
เจ้าวิหคน้อยบินตรงดิ่งไปแจ้งขอความช่วยเหลือ ณ แคว้นเฉิน หน่วยนกพิราบสื่อสารของชายาแห่งสองแคว้นมหาอำนาจผู้ยิ่งใหญ่ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพดียิ่ง สามารถข่าวหากันภายใน 2 วันจากเดิมที่ต้องใช้ทหารม้าซึ่งต้องเวลาอย่างน้อย 5 วันขึ้นไป เฉินหลงเทียนได้รับข้อความและอุบายจากอิงฟ้าแล้วก็เห็นชอบด้วยความยินดี ทรงมีบัญชาให้แต่งตั้งแม่ทัพและเกณฑ์ไพร่พลนับหมื่นเตรียมเข้าบุกตีแคว้นวุ่ยทันที แต่ก็ไม่ลืมป้องกันอาณาจักรจากผู้ฉกฉวยโอกาสเช่นกัน“หลงเทียน...มิ้นต์เป็นห่วงอิงฟ้าจังเลย”มินตราก้าวเดินเข้ามาในห้องทรงงานพร้อม ๆ กับประคองครรภ์ที่เริ่มใหญ่อุ้ยอ้ายของตนไว้อย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มเห็นนางมาหาก็รีบผุดลุก ตรงเข้าไปจัดแจงช้อนร่างบอบบางขึ้นวางบนตั่งข้างโต๊ะทรงงานอย่างทะนุถนอม ก่อนจะจุมพิตที่เปลือกตา แก้มนวลทั้งสองและริมฝีปากอย่างละมุนละไม“อย่ากังวลไปเลยนะมิ้นต์ เราได้สั่งให้ทหารบางส่วนรีบเคลื่อนกำลังไปช่วยโดยเร่งด่วนแล้ว ส่วนทัพหลักก็กำลังเดินทางไปโจมตีเมืองหลวงแคว้นวุ่ยอยู่ ป่านนี้ข่าวก็คงพัดโหมกระจายไปทั่วแล้ว ถ้าเจ้าวุ่ยอ๋องรู้คงต้องร้อนรนรี
ผ่านไปเกือบสองเดือนหลังจากจวิ้นเหยาอ๋องเคลื่อนพลจากเมืองหลวงไป อิงฟ้าก็ได้รับจดหมายแจ้งว่า เมื่อทรงถึงเฉิงหนานก็จัดการดำเนินตามแผนทุกอย่างจนอีกฝ่ายระส่ำระส่ายยิ่งนัก ตอนนี้พระองค์ว่างเหลือเกิน รอเพียงให้ทัพฉู่อ๋องเข้ามาติดกับเท่านั้นก็เรียบร้อยเช่นนี้จวิ้นเหยาก็น่าจะกลับมาทันเธอคลอด แต่ฉับพลันก็มีเรื่องทำลายความสุขลงเสีย เมื่อจ้าวลิ่วและหานเฟิงต่างวิ่งเข้ามาขออนุญาตเข้าเฝ้าด่วนด้วยสีหน้าร้อนรน ทำเอาอิงฟ้าวิตกตามไปด้วย “มีเรื่องอะไรหรือ? จ้าวลิ่ว..หานเฟิง ไยจึงดูแตกตื่นแบบนี้ล่ะ..รึว่า...ท่านพี่จวิ้นเหยา..” ร่างบางเริ่มโงนเงนแทบทรงตัวไม่อยู่ แววตาอ่อนแสงนั้นอ้อนวอนขอเพียงต้องไม่ใช่ข่าวที่เธอหวาดกลัวที่สุด “เอ่อ... กระหม่อมยังมิทราบพ่ะย่ะค่ะ ข่าวขาดหายไปได้หลายวันแล้ว เอ่อ...” หานเฟิงก้มหน้าลง ไม่ยอมสบตาเธอ อิงฟ้าจึงเริ่มเข่าอ่อน ทุกสิ่งทุกอย่างขาวโพลน แต่เรื่องร้ายแรงก็ยังถาโถมเข้ามาซ้ำเติมไม่ยอมหยุด“ขณะนี้มีข่าวแจ้งมาว่าทัพของแคว้นวุ่ยนับหมื่นได้บุกฝ่าทะลวงชายแดนเข้ามาใกล้เต็มทน คา







