Masukจ้า... อิงฟ้าถอนสายบัวตอบแทนพระมหากรุณาธิคุณเก้ง ๆ กัง ๆ แบบขัดเคืองอารมณ์ถวายให้สมใจไปเลย ดวงเนตรสีมรกตยังคงจ้องวงพักตร์พริ้มเพราที่บึ้งตึงและสะบัดหน้าพรืดอยู่ไม่วางตา จวิ้นเหยาอ๋องจึงเริ่มรู้สึกอยากเอาชนะและนึกมันเขี้ยวมากขึ้นไปอีก
“หันกลับมามองเราแล้วขอบคุณใหม่สิ อิงฟ้า เมื่อสักครู่ดูแล้วไม่น่ารักเลย” ร่างสูงใหญ่ลุเหยียดกายตั้งตัวตรงพลางกอดอกแน่น รับสั่งเสียงก้องดังไปทั้งห้องทรงงานจนเธอเริ่มหงอ ไม่กล้าฮึดฮัดมากอีก
“ขอบพระทัยเพคะ เสด็จพี่จวิ้นเหยา เสด็จน้องอิงฟ้าซาบซึ้งยิ่งนักเพค้า...” รอบนี้อิงฟ้าหยอดเสียงหวานสะดิ้งลงไป ขนตามแขนขาของคนพูดเองก็ยังลุกเกรียว เธอต้องมาพูดออดอ้อนเจ้าหมียักษ์ตัวนี้เป็นคนแรก กับคุณพ่อท่านแม่แล้วก็ยังไม่อ้อนขนาดนี้เลย
“น่ารักมากคนเก่ง พูดแบบนี้ทุกวันเลยนะ”
“แล้วจะเรียนที่ไหน ยังไงเพค้า...”
“วันนี้เราจะปล่อยให้เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อน แล้วเราจะเริ่มต้นเรียนกันพรุ่งนี้ เจ้าจงรีบมาที่นี่ทันทีหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ อย่าให้สายเหมือนเช่นวันนี้อีก ไม่เช่นนั้นเจ้าจะถูกลงโทษ...ไปได้แล้ว”
ทรงมัดมือชกที่สุด ได้ทีก็สั่งเอาฉอด ๆ อิงฟ้าจึงเบ้หน้าไปอีกทาง แล้วทำปากขมุบขมิบล้อเลียนอ๋องเพื่อระบายความหงุดหงิด
“ถ้าดื้อเจ้าจะโดนตี ๆๆๆ กินข้าวแล้วรีบมาเร็ว ๆ ห้ามมาสายนะ ไม่งั้นเจ้าจะโดนลงโทษ โดนตี ๆๆๆ ชิ”
“ได้ยินที่เราพูดหรือไม่ บ่นอะไรของเจ้าอยู่” อิงฟ้ารีบหันหน้ากลับมาแล้วส่ายหัวว่าเปล่าจ้า แต่แอบทำนิ้วไขว้ข้างหลังจะได้ไม่บาป
“อย่าคิดว่าเราไม่ได้ยินหรือไม่เห็นนะเจ้า... นั่น” อิงฟ้าหันไปดูตามที่จวิ้นเหยาชี้ให้เธอดูด้านข้าง ‘อ้าว!กรรม’ อิงฟ้าไม่ทันสังเกตว่ามีคั่นฉ่องทองเหลืองบานเบ้อเริ่ม พฤติกรรมกุลสตรีพึงหลีกเลี่ยงของเธอจึงตกอยู่ในสายตาเรียบร้อย ใครกันช่างคิด เอาคันฉ่องมาไว้ตรงนี้
“ฮึฮึ... เอาเถอะเมื่อตะกี้เราจะทำเป็นไม่เห็น ไม่ได้ยินไปก่อนล่ะกันอิงฟ้า ออกไปได้แล้ว” มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นน้อย ๆ อย่างเป็นต่อ ทรงรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งเจ้าตัวน้อยนางนี้ยิ่งนัก แต่ว่าอิงฟ้าไม่สนุกด้วยเลย
“เพคะ!”
‘พ่อหูตาสับปะรด เจ็บใจนัก ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยถูกลูบคมแบบนี้’ ร่างบางหมุนตัวกลับออกไปด้วยท่าทางแสนโมโหกระฟัดกระเฟียด อิงฟ้าเดินกางแขนกางขาอาด ๆ และกำหมัดแน่นออกจากห้องทรงงาน รีบตรงดิ่งไปฟ้องไทเฮา แต่ฟ้าไม่เข้าข้าง เพราะพระนางก็ทรงเห็นด้วยกับความคิดของอ๋องที่จะให้เธอเรียนรู้ภาษา
‘หมดกัน หมดหนทาง แห้วแล้ว แม่ปลาไหล’
บทที่ 57 Mission Complete บรรยากาศภายในเมืองยามค่ำคืนเงียบเหงาวังเวงเพราะมีเหตุการณ์ไม่ปกติ ร้านค้าจึงพากันปิดตัวเงียบตั้งแต่ยามบ่าย ข้าวของขึ้นราคาจนน่าอนาถใจ แม้มีเหรียญเต็มถุงก็มิอาจหาซื้ออาหารมาเลี้ยงคนในบ้านได้เพียงพอ ส่วนคนที่จนตรอกก็ถูกบีบให้ต้องออกลักวิ่งชิงปล้น มิช้านานก็อาจล่มสลายไปทั้งแคว้นเสียงสาปแช่งดังพึมพำไปทั่วเมื่อ “ขบวนเสด็จ” อันแสนหรูหราของเกาซื่อเคลื่อนผ่านเมือง หญิงที่สูญเสียสามี ชายชราที่ต้องพรากจากบุตร เด็กกำพร้าที่ต้องทนทุกข์ทรมาน เฝ้าสาปแช่งและยังคงจดจำกลิ่นเลือดของผู้เป็นที่รักได้ดี เลือดนั้นยังติดอยู่ในซอกเล็บและกลิ่นคาวก็ยังติดกาย ความชั่วร้ายของผู้ที่พรากชีวิตของพวกเขาไปจะไม่มีวันชำระล้างอีกเลยตลอดกาล เมื่อตกกลางคืน ชาวบ้านชาวตลาดและประชาชนต่างก็ปิดประตูและปิดไฟเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงหัวเราะพูดคุยแว่วออกมาให้ได้ยิน ราวกับเป็นเมืองร้างที่มีเพียงแมวจรจัดอาศัยอยู่ บางเวลาจะมีทหารกบฏกลุ่มย่อย ๆ ออกเดินลาดตระเวนผ่านเป็นระยะทั้งวันทั้งคืน จนเป็นที่หวาดกลัวไปทั่ว ซ้ำเติมชาวเมืองหนักขึ้นไปอีกมินตราผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่นำติดตัวมาด้วย ร่างเพรียวระหงในชุดหน
“มีทหารตั้งค่ายอยู่ราว ๆ 5,000 นายพ่ะย่ะค่ะ” สือชงเข้ามารายงานอย่างหนักใจ หลังจากที่ออกไปซุ่มมองที่ค่ายทหารกบฎ ไหนจะประตูเมืองอันแข็งแกร่งมั่นคงที่มีการตรวจตราอย่างเข้มงวด ขบวนสินค้าของเฉินหลงเทียนจึงรั้งรออยู่ที่หมู่บ้านนอกเมืองจนเย็นย่ำเพื่อหยั่งสถานการณ์ สีพระพักตร์เริ่มเคร่งเครียดเมื่อพยายามคิดหาวิธีเข้าเมืองโดยปลอดภัยและหาวิธีจัดการกับทหารที่ล้อมเมืองอยู่ แต่มินตรากลับยิ้ม ๆ “5,000 นี่ล่ะคือกำลังของเราที่เกาซื่ออุตส่าห์หอบมาให้เรา” มินตราเอ่ยความคิด ชายหนุ่มนิ่งคิดไปชั่วครู่ก็แย้มสรวลออกมา พระองค์จึงรีบหันไปสั่งการทันที “เจ้าจงรีบกลับไปดูที่ค่ายทหารว่ามีคนของเกาซื่อคอยควบคุมสั่งการกี่คน แล้วคืนนี้จัดการลอบสังหารมันซะ แล้วชิงตราคำสั่ง สั่งให้เคลื่อนพลมาบุกทั้งนอกและในพร้อม ๆ กัน คืนนี้เราจะเข้าไปบัญชาการทัพจากในเมืองเอง แล้วจงบุกเข้ามาทันทีที่ประตูเมืองเปิด”เหล่าองครักษ์รับบัญชา ก่อนจะรีบถอยฉากออกไปเตรียมตัวลงมือ แผนการยืมกำลังของคู่ต่อสู้ช่างเฉียบขาด เหล่าทหารที่ยก
เพล้ง! เสียงจอกสุราที่ถูกเขวี้ยงตกแตก ดังสะท้อนไปทั่วโถงว่าราชการแคว้นเฉิน หลังจากที่ระบายโทสะ ความหงุดหงิดงุ่นง่านก็มิได้บรรเทาลง กลับหันไปตวาดไล่เหล่านางกำนัลให้ออกไปจนหมดชายพันธุ์ต่ำเนื้อตัวหยาบกร้าน เมื่อยืนเต็มความสูงแล้วแทบรู้สึกว่าสามารถจับคนหักกลางได้ด้วยมือเปล่า ใบหน้าดุดันไว้หนวดเครารุงรัง กำลังไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งที่อ๋องแคว้นเฉินไม่กลับมาตามแผนที่วางไว้ เขาอุตส่าห์สร้างหลักฐานเท็จและกุเรื่ององค์ชายเฉินหยวนฟงก่อกบฏอย่างแนบเนียนไร้ช่องโหว่แล้ว แต่เจ้าอ๋องงี่เง่ากลับมัวแต่ชักช้ายืดยาด‘จะรอตรวจสอบข่าวซ้ำไปมาสักอีกกี่รอบกันถึงจะพอใจ รีบ ๆ เสด็จมาสู่กับดักที่กระหม่อมสู้อุตส่าห์บรรจงสร้างถวายเสียโดยดีเถิด แล้วจะสบายพ่ะย่ะค่ะ’แม่ทัพเกาซื่อเดินอาด ๆ ไปนั่งบนบัลลังก์ทองคำอย่างถือสิทธิ์ ภายในวังหลวงแห่งแคว้นเฉินถูกพวกทหารของมันเข้ายึดครองไว้โดยสิ้นเชิงแล้ว แล้วปล่อยข่าวลือให้ร้ายองค์ชายเฉินหยวนฟงแทน ส่วนตนเองก็แสดงบทบาทเป็นท่านแม่ทัพผู้เสียสละจงรักภักดี รอคอยการกลับมาบัญชาการรบของฝ่าบาทอยู่ที่นอกเมือง&
“ไม่ต้องกอดแน่นขนาดนี้ก็ได้เพคะ” เสียงกระซิบแว่วคำรามให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่ชาวบ้านร้านตลาดต่างนึกเอ็นดูคู่พ่อค้าหนุ่มกับเมียสาวบนหลังม้า คนขายเนื้อยังนึกอิจฉาจึงหันไปกอดเมียของตัวเองบ้าง“จะนั่งชิดติดกันจนมิ้นต์ท้องเลยรึไงมิทราบ”“เพิ่งจะรู้ว่าเมียของเราท้องได้เหมือนปลาหางนะ ถึงจะออกลูกมาเป็นครอก เราก็เลี้ยงไหวนะ” เมียพ่อค้าคนสวยอยากต่อยคนขึ้นมาตะหงิด ๆ“ปล่อยนะเพคะ กอดอยู่ได้ มิ้นต์นั่งเองได้ ไม่ตกม้าหรอกน่า” แต่ท่อนแขนกลับรวบเอวบางมาแนบพระวรกาย ซ้ำยังกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิมจนเธอแทบจะกระดิกตัวไม่ได้“เรากอดเมียของตัวเองมันผิดตรงไหนรึ?” มินตราชักปลงเพราะเรียนรู้แล้วว่าความชีกอแบบดื้อตาใสของพระองค์นั้นไร้เทียมทาน ไหนจะสายพระเนตรหวานฉ่ำที่ส่งมาให้ตลอดเวลาก็เริ่มทำให้ขนแขนลุกเกรียว ถึงมินตราจะเป็นสาวห้าวแรงเกินร้อยแต่ก็เขินเป็น เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย“อะ...เอ่อ... เอ่อ ทำไมหลงเทียนถึงจูบเก่งนักล่ะเพคะ?” พอถามออกไปแล้วก็อยากให้ม้ากัดปาก ทำไมจู่ ๆ เธอก็วกไปเรื่องจูบเสียนี่
บทที่ 56 Mission impossible“ที่น่าเป็นห่วงก็คือ พระนางเฉินไทเฮาและองค์ชายเฉินหยวนฟงที่เงียบหายไร้ข่าวคราวสินะเพคะ”ร่างบางเอ่ยผ่านผ้าคลุมหน้าสีดำสนิท โผล่แต่เพียงดวงตากลมโตสุกใส ยิ่งทำให้ดูลึกลับน่าค้นหา ในเช้าวันนี้ขบวนสินค้าปลอม ๆ ได้ขึ้นฝั่งที่เมืองท่าฟู่ห่าวแล้วอย่างปลอดภัยโดยไร้ปัญหา เพราะมีใบผ่านทางที่ได้รับจากจวิ้นเหยาอ๋องโดยตรง ทำให้นายท่าไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายมากแต่สองคืนที่ผ่านมาช่างแสนสาหัส มินตราต้องนอนตัวแข็งไม่กล้ากระดุกกระดิก เพราะมีคนตัวใหญ่ถือวิสาสะมานอนกอดด้วย พ่อเจ้าประคุณใช้เหตุผลว่าเป็นผัวเมียกัน ก็ไม่ควรแยกห้องนอน มินตราอยากจะหักคอคนช่างคิดนักแต่พอย้อนนึกแล้วก็หน้าแดงทุกครา“นี่เฉินหลงเทียน แล้วจะให้มิ้นต์นอนห้องไหนเหรอเพคะ?” ตอนนั้นเธอเดินสำรวจรอบเรือสินค้าจนทั่วเพื่อประเมินกำลังและอาวุธทั้งหมด ด้านล่างของเรือก็แบ่งเป็นห้องต่าง ๆ อยู่หลายห้อง ใช้เก็บสินค้าปลอม ๆ และเป็นที่พัก
"ทะ... ท่านอ๋อง! หยุดก่อนเพคะ! อื้อ... มีคนอยู่ตรงนั้นเต็มไปหมดเลยนะ! ลูกน้องของพระองค์มองมาทางนี้หมดแล้ว!" มินตรากระซิบกระซาบเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับจะระเบิดทว่าเฉินหลงเทียนผู้กำลังมัวเมาในกลิ่นกายหอมหวานและรสสัมผัสอันเร่าร้อน กลับทรงแย้มพระสรวลอย่างไม่ยี่ห้อต่อสายตาใครทั้งสิ้น พระองค์ทรงก้มลงกดจูบซ้ำๆ ลงบนพวงแก้มแดงก่ำของนางอย่างหยอกเยหา ก่อนจะกระซิบตอบด้วยสุรเสียงทุ้มต่ำพร่าร่าเริง"ช่างพวกเขาปะไร... ใครกล้ามอง ก็ให้มันตาบอดไปเสียสิ..."ตรัสจบ เฉินหลงเทียนก็ไม่ยอมหยุดพระโอษฐ์ พระองค์ทรงประทับจูบซับความหวานจากเรียวปากอิ่มของเธอต่ออย่างเนิ่นนานและดูดดื่มยิ่งกว่าเดิม พร้อมกันนั้น ช่วงล่างที่แนบชิดกันอยู่ก็เริ่มขยับบดเบียดและถูไถแก่นกายอุ่นร้อนอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสเสียดสีที่เย้ายวนทำเอาขาของมินตราอ่อนยวบลงทันที ส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“อ๊ะ... อย่านะ”พระหัตถ์แกร่งเอื้อมไปรวบชายกระโปรงของมินตราขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่นขึ้นจนสูงถึงสะโพก เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและโหนกเนินอวบอิ่มฉ่ำแฉะ เด่นชัดในสายตาของพวกทหารทุกคนที่ยืนอย







