LOGINศึกวันที่ 4 ผ่านไปอย่างดุเดือด แคว้นวุ่ยก็ยังไม่สามารถฝ่าประตูเ
ศึกวันที่ 4 ผ่านไปอย่างดุเดือด แคว้นวุ่ยก็ยังไม่สามารถฝ่าประตูเมืองอันเหนียวแน่นและข้ามกำแพงเมืองสูงเสียดฟ้าเข้าไปได้แม้แต่สักคนเดียว แต่ศึกนี้จะยืดเยื้อไปอีกนานแต่ไหนมีแต่สวรรค์เท่านั้นที่จะล่วงรู้อิงฟ้าเริ่มวิตกว่าระเบิดน้ำมันปลานั้นเริ่มร่อยหรอลงเรื่อย ๆ เพราะผลิตไม่ทันใช้ เธอจึงพยายามคิดหาทางยุติศึกเสียโดยไว ชายาแคว้นเซี่ยคิดจะกำจัดวุ่ยอ๋องเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แต่ติดที่ว่ามันขี้ขลาดตาขาว ชอบบัญชาการรบอยู่หลังกองทัพอันแน่นหนา อยู่ห่างจากรัศมีการทำลายล้างจึงยากแก่การโจมตี นอกเสียจากว่าจะเปิดประตูเมืองบุกออกไปฆ่ามันเสีย ซึ่งเธอจะไม่มีทางทำเช่นนั้นเด็ดขาด!“หานเฟิง! สั่งให้นำฟางข้าวมามัดทำเป็นธนูปลอมแล้วออกระดมยิง ลวงว่าฝ่ายเราลูกธนูหมดแล้ว ล่อให้วุ่ยอ๋องหลงกลเข้ามาใกล้ แล้วจงยิงธนูใส่มันทันที!”เมื่อทหารข้าศึกถูกยิงด้วยธนูฟางข้าวก็มิได้รับบาดเจ็บ ต่างก็ดีใจจนลิงโลด พากันคิดว่าลูกธนูและระเบิดของแคว้นเซี่ยหมดแล้ว จึงรีบเข้าไปรายงานต่ออ๋องของตนทันที วุ่ยอ๋องได้ฟังลูกน้องกราบทูลก็ยิ่งกร่างหนัก ก่อนจะพุ่งกระโจนขึ้นม
เสียงกลองลั่นศึกดังระทึกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ชวนให้หัวใจทุกคนเต้นไม่เป็นส่ำ พระนางเซี่ยพยายามรั้งอิงฟ้าไม่ให้ไปที่กำแพงเมืองอันเป็นแนวหน้าทั้งน้ำตา แต่ก็มิอาจเปลี่ยนความตั้งใจเด็ดเดี่ยวของอิงฟ้าได้เลย ตอนนี้เธอมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบในฐานะจอมนางแห่งแคว้นเซี่ย ต้องปกป้องราษฎร ปกป้องเมืองหลวง บ้านของจวิ้นเหยากับเธอและลูกเมื่อเหล่านายทหารและทหารอาสาสมัครที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่รวมได้แค่สองพันกว่านาย พอได้เห็นไพร่พลแทบมืดฟ้ามัวดินของข้าศึกที่อยู่ที่เส้นขอบฟ้า พวกเขาก็แทบเข่าอ่อนจนนึกอยากเผ่นหนีไปให้ไกล ไม่เหลียวหลังกลับมาอีก ชายาอิงฟ้าผู้ทรงครรภ์แก่จึงใช้ปลายดาบขีดเส้นบนพื้นกำแพงเมือง พร้อมประกาศกร้าว“ใครอยากตายเพื่อปกป้องแคว้นเซี่ย เพื่อปกป้องครอบครัวไม่ให้ตกเป็นทาสก็เข้ามาฟากนี้! ถ้าไม่สู้ก็จงรีบหนีไปเสียตอนที่ยังมีเวลา!”ทหารทุกคนยอมตายถวายเพื่อพระองค์ เพื่อมาตุภูมิของตนโดยพร้อมเพรียงกัน! เป็นอันว่าชายฉกรรจ์ตั้งแต่เด็กหนุ่มจนถึงกลางคนถือว่ามีน้ำใจฉกาจทั้งนั้น ในมือมีอาวุธพร้อมเข้าปลิดชีพศัตรูกันทั้งสิ้น ทุกคนเต็มใจสละชีพเพื่อปกป้องปฐพ
เจ้าวิหคน้อยบินตรงดิ่งไปแจ้งขอความช่วยเหลือ ณ แคว้นเฉิน หน่วยนกพิราบสื่อสารของชายาแห่งสองแคว้นมหาอำนาจผู้ยิ่งใหญ่ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพดียิ่ง สามารถข่าวหากันภายใน 2 วันจากเดิมที่ต้องใช้ทหารม้าซึ่งต้องเวลาอย่างน้อย 5 วันขึ้นไป เฉินหลงเทียนได้รับข้อความและอุบายจากอิงฟ้าแล้วก็เห็นชอบด้วยความยินดี ทรงมีบัญชาให้แต่งตั้งแม่ทัพและเกณฑ์ไพร่พลนับหมื่นเตรียมเข้าบุกตีแคว้นวุ่ยทันที แต่ก็ไม่ลืมป้องกันอาณาจักรจากผู้ฉกฉวยโอกาสเช่นกัน“หลงเทียน...มิ้นต์เป็นห่วงอิงฟ้าจังเลย”มินตราก้าวเดินเข้ามาในห้องทรงงานพร้อม ๆ กับประคองครรภ์ที่เริ่มใหญ่อุ้ยอ้ายของตนไว้อย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มเห็นนางมาหาก็รีบผุดลุก ตรงเข้าไปจัดแจงช้อนร่างบอบบางขึ้นวางบนตั่งข้างโต๊ะทรงงานอย่างทะนุถนอม ก่อนจะจุมพิตที่เปลือกตา แก้มนวลทั้งสองและริมฝีปากอย่างละมุนละไม“อย่ากังวลไปเลยนะมิ้นต์ เราได้สั่งให้ทหารบางส่วนรีบเคลื่อนกำลังไปช่วยโดยเร่งด่วนแล้ว ส่วนทัพหลักก็กำลังเดินทางไปโจมตีเมืองหลวงแคว้นวุ่ยอยู่ ป่านนี้ข่าวก็คงพัดโหมกระจายไปทั่วแล้ว ถ้าเจ้าวุ่ยอ๋องรู้คงต้องร้อนรนรี
ผ่านไปเกือบสองเดือนหลังจากจวิ้นเหยาอ๋องเคลื่อนพลจากเมืองหลวงไป อิงฟ้าก็ได้รับจดหมายแจ้งว่า เมื่อทรงถึงเฉิงหนานก็จัดการดำเนินตามแผนทุกอย่างจนอีกฝ่ายระส่ำระส่ายยิ่งนัก ตอนนี้พระองค์ว่างเหลือเกิน รอเพียงให้ทัพฉู่อ๋องเข้ามาติดกับเท่านั้นก็เรียบร้อยเช่นนี้จวิ้นเหยาก็น่าจะกลับมาทันเธอคลอด แต่ฉับพลันก็มีเรื่องทำลายความสุขลงเสีย เมื่อจ้าวลิ่วและหานเฟิงต่างวิ่งเข้ามาขออนุญาตเข้าเฝ้าด่วนด้วยสีหน้าร้อนรน ทำเอาอิงฟ้าวิตกตามไปด้วย “มีเรื่องอะไรหรือ? จ้าวลิ่ว..หานเฟิง ไยจึงดูแตกตื่นแบบนี้ล่ะ..รึว่า...ท่านพี่จวิ้นเหยา..” ร่างบางเริ่มโงนเงนแทบทรงตัวไม่อยู่ แววตาอ่อนแสงนั้นอ้อนวอนขอเพียงต้องไม่ใช่ข่าวที่เธอหวาดกลัวที่สุด “เอ่อ... กระหม่อมยังมิทราบพ่ะย่ะค่ะ ข่าวขาดหายไปได้หลายวันแล้ว เอ่อ...” หานเฟิงก้มหน้าลง ไม่ยอมสบตาเธอ อิงฟ้าจึงเริ่มเข่าอ่อน ทุกสิ่งทุกอย่างขาวโพลน แต่เรื่องร้ายแรงก็ยังถาโถมเข้ามาซ้ำเติมไม่ยอมหยุด“ขณะนี้มีข่าวแจ้งมาว่าทัพของแคว้นวุ่ยนับหมื่นได้บุกฝ่าทะลวงชายแดนเข้ามาใกล้เต็มทน คา
“ยังไม่หลับอีกหรือ?...อิงฟ้า”ราตรีร่วงโรยสู่เวลาดึกสงัด วรองค์ร่างใหญ่พลิกกายมาโอบกอดหญิงสาวที่แกล้งหลับตา อิงฟ้าหันหลังให้ แม้จะอยู่ในความมืด แต่เสียงขยับผ้าดังสวบสาบและร่างสั่นสะท้านของคนที่กำลังแอบร้องไห้ ทำให้พระองค์รู้สึกตัวตื่น แม้อิงฟ้าจะระวังให้เบาเพียงใดก็ตาม“กำลังจะหลับแล้วเพคะ พอดีจวิ้นหลงดิ้นแรงไปหน่อยก็เลยสะดุ้งตื่น” อิงฟ้าฝืนส่งยิ้มให้เมื่อพระโอษฐ์หนาเคลื่อนมาแตะเบา ๆ ที่เปลือกตา“งั้นหรือ? เดี๋ยวเราร้องเพลงกล่อมเจ้ากับลูกนอนดีกว่านะคนดี หลับตาลงเถิดที่รัก ไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลเลย” นางคงยังเป็นทุกข์อยู่เต็มหัวอก แทบไม่อยากคิดเลยว่าถ้าวันใดที่ไม่มีกันและกันจะเป็นอย่างไร จะทนอยู่ได้อย่างไร ถ้าหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างของหัวใจแล้วจะทำเยี่ยงไรบทเพลงเห่กล่อมเด็กเป็นทำนองอ้อยสร้อยแว่วหวาน ที่พระองค์เคยได้สดับฟังมาตั้งแต่วัยเยาว์ บรรจงเรียงร้อยขึ้นเบา ๆ เปลือกตาของอิงฟ้าผู้ทุกข์ระทมเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งลมหายใจอุ่น ๆ นั้นผ่อนยาวสม่ำเสมออย่างผ่อนคลายชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งแล้วเหม่อมอ
เมื่ออยู่กันตามลำพังสองต่อสองในห้องทรงงาน จวิ้นเหยาก็เอาแต่จ้องมองอิงฟ้าที่นั่งอยู่บนตัก ก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนเกลื่อนพระพักตร์ ทำให้คนถูกจ้องชักจะเริ่มบูด “ทรงมองอะไรหรือเพคะ? มีอะไรติดที่หน้าของเราหรือเปล่า?” อิงฟ้าลองเอามือไปลูบ ๆ ที่หน้าตัวเองก็ไม่มีอะไรผิดปกติ“เปล่า ฮึ ๆ เมื่อสักครู่นี้เจ้าเอาแต่สั่งจนลืมเราไปเลยนะ”“ก็...ก็ คือ... ก็หม่อมฉันอยากช่วยจวิ้นเหยานี่ เราต้องวางแผนให้รอบคอบรัดกุมที่สุดเพื่อความปลอดภัยของท่านและมั่นใจได้ว่ากำชัยชนะอย่างแน่นอน ...และที่สำคัญ หม่อมฉันจะเป็นคนลงโทษเจ้าฉู่อ๋องให้สะใจไปเลย โทษฐานที่ทำให้จวิ้นเหยาต้องไปเสี่ยงอันตราย และทำให้หม่อมฉันกับลูกจวิ้นหลงต้องเหงา คอยดูนะ”อิงฟ้าพยายามร่าเริง“ถ้าเป็นไปได้ หม่อมฉันไม่อยากให้มีสงครามเลยจวิ้นเหยา หม่อมฉันกลัว ...หากมีอะไรเกิดขึ้นกับท่าน หม่อมฉันคง...” เสียงหวาน ๆ สั่นเครือกลับเงียบหายไป แล้วแทนที่ด้วยเสียงสะอึกสะอื้น อิงฟ้าซุกกอดพระองคแน่นราวกับพระองค์จะหายไปเสียบัดนี้“เราเป็นสวามีที่ไม่ได้เรื่







