5

[ติ๊ง! มิชชันใหม่เปิดใช้งาน: ทำให้ฝ่าบาทหัวเราะครั้งแรก!]

[รางวัล: +10 คะแนนความอบอุ่น / ปลดล็อกฉากหลังวัยเยาว์ของพระเอก]

เช้าวันรุ่งขึ้นในตำหนัก หลินซินเยว่ยังไม่หายจากอาการมึนงงจากภารกิจเมื่อวาน เธอนั่งพิงหน้าต่างมองสวนหิมะโปรยบาง ๆ ด้านนอก พร้อมชาร้อนในมือ

“...นายแน่ใจนะว่าเขาหัวเราะเป็น?”

[ระบบ: ตามบันทึกในคลังจักรวรรดิ ไม่พบข้อมูลว่าฝ่าบาทเคยหัวเราะ แม้ในวัยเด็ก]

[เพิ่มเติม: ขันทีคนหนึ่งเคยลองเล่นกลลิงควงดาบหน้าตำหนัก ผลคือถูกส่งไปชายแดนทันที]

“...พระเจ้าช่วยกล้วยทอด”

หลินซินฟุบหน้าลงบนโต๊ะ ลูบแก้มตัวเองอย่างปลง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นพลางพูดเสียงฮึดฮัด

“ก็ได้! ถ้าเขาจะไม่เคยหัวเราะกับใครเลย ฉันจะเป็นคนแรกของเขาเอง!” ประโยคที่ออกมาจากปากของหลินซินเยว่นี้ ทำเอาระบบอย่างเสี่ยวหลิงถึงกับหลุดเสียงขลุกขลักคล้ายคนสำลักอะไรบางอย่าง

…….

ซินซินให้ระบบช่วยสร้างรายการ “มุกตลกยุคใหม่” พร้อมภาพประกอบแบบ hologram (แน่นอนว่าเธอเป็นคนเดียวที่มองเห็น) เธอฝึกมุกตลก 3 มิติ, เลียนเสียงสัตว์, แสดงละครใบ้กลางห้องบรรทมจนสาวใช้เริ่มมองแปลก ๆ

“ฮองเฮา...พระองค์กำลังฝึก...ท่าเต้นเทพธิดาหรือเพคะ?”

“เอ่อ...อา...ก็...ประมาณนั้นแหละ” ซินซินยิ้มเกร็ง

[เสี่ยวหลิง: หม่าม๊าอย่าลืม ห้ามล้ม ห้ามปล่อยมุกลามก ห้ามใช้คำหยาบนะครับ! ฝ่าบาทมีโหมด ‘ตัดคออย่างรวดเร็ว’ เปิดอยู่ตลอดเวลา]

จักรพรรดิอวี้เหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะชาขนาดเล็กในศาลาริมน้ำ นิ้วเรียวคีบใบชาหย่อนลงในกาน้ำร้อน กลิ่นหอมจาง ๆ ของชาขาวลอยอบอวลในอากาศ พระพักตร์ยังคงไร้รอยยิ้ม ราวกับสลักจากหยกน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ขันทีเฒ่าเอ่ยรายงานด้วยเสียงนอบน้อม

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮา…ประสงค์จะเข้าเฝ้า”

ดวงตาสีดำสนิทตวัดมองเพียงนิด ก่อนเสียงทุ้มเย็นเอื้อนเอ่ย

“ให้เข้ามา”

หลินซินเยว่ใจเต้นตึกตัก เมื่อโอกาส “แสดงตลกต่อหน้าเขา” มาถึงแบบไม่ได้ตั้งตัว เธอเตรียมไม้ไผ่ 1 ท่อน / ก้อนหิน / และเสื้อคลุมของขันทีที่แอบยืมมาแสดงละครสั้นเรื่อง “ขันทีน้อยกับเต่าโบราณ” แบบด้นสด

เมื่อฝ่าบาททรงนั่งลงและรับชาจากนางกำนัล หลินซินเยว่ก็ปรากฏตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉยเกินจริง มือข้างหนึ่งถือไม้ไผ่ ข้างหนึ่งถือลูกมะพร้าววาดหน้าเต่า

“ฝ่าบาท หม่อมฉัน...ขอแสดงมุทิตาจิตแด่วันพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ด้วยการแสดง...เต่ากระโดดน้ำ!”

เสียงในลานเงียบกริบ... จักรพรรดิอวี้เหยียนวางถ้วยชาอย่างแผ่วเบา ดวงตาคมกริบจ้องนางเหมือนกำลังประเมิน “สติสัมปชัญญะ” ของฮองเฮา

หลินซินเยว่กลืนน้ำลายดังเอื๊อก

แต่เธอไม่ถอย!

หญิงสาวแสดงละครใบ้ เต่ายืนสองขา เดินชนต้นไม้ พลัดตกน้ำ แล้วสรุปด้วยเสียงใสว่า “รักแท้...ทำให้เต่าว่ายน้ำได้!”

เงียบ...

เงียบสนิทจนได้ยินเสียงใบไม้ตกใส่ผิวน้ำ ขันทีข้างพระวรกายตัวแข็งราวรูปสลัก

และแล้ว... เสียงเบาราวกระซิบหลุดออกจากริมฝีปากชายหนุ่มผู้ไม่เคยยิ้ม

“...เต่าโง่”

เฮือก! เสียงกระแอมเบา ๆ ตามมาพร้อมกับ... มุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อย!

[ระบบ: ตรวจพบ! มุมปากพระเอกกระตุกขึ้น 7 องศา!]

[ประกาศ: หัวเราะเบาสุดในรอบสิบปี มิชชันสำเร็จ!]

[คะแนนอบอุ่นหัวใจ +12 / ความสนใจ: เพิ่มระดับ “น่ารำคาญน้อยลง”]

หลินซินเยว่แทบทรุด ดีใจจนน้ำตาคลอ

“ฉันทำให้เขาหัวเราะได้จริง ๆ เหรอ…” หลินซินเยว่นั่งกอดเข่าที่ระเบียง หัวใจเต้นแรงอย่างประหลาด ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงใส ๆ ของเสี่ยวหลิงจะดังขึ้นช้า ๆ

[ครับ… และท่านคือคนแรกในชีวิตเขาที่ทำได้]

หญิงสาวหลุบตาลง เห็นภาพมุมปากของอวี้เหยียนที่ขยับเพียงเล็กน้อย แต่กลับตราตรึงใจอย่างน่าประหลาด

“เวลาที่เขายิ้มเนี่ย ก็ดูดีเหมือนกันนะ ดีกว่าตอนทำหน้าเก๊กขรึม ตึงอย่างกับเพิ่งฉีดโบท็อกซ์มา”

ติ๊ง!

[รางวัลภารกิจสำเร็จ: ปลดล็อก “ความลับลำดับที่ 1” ฉากลับแรก – ความทรงจำในวัยเยาว์ของอวี้เหยียน]

[โหมด: การมองเห็นความทรงจำ]

แสงรอบกายหลินซินเยว่พร่ามัว ร่างเธอเหมือนถูกดูดลงไปในเงามืด ก่อนภาพใหม่จะค่อย ๆ ปรากฏ เธอกำลังยืนอยู่บนลานหินกรวดเย็นเยียบของเรือนเก่า ๆ แห่งหนึ่ง

เสียงฝนซัดสาดกระทบหลังคากระเบื้องดัง “เปาะแปะ” ราวกับค้อนนับพันทุบลงมาพร้อมกัน กลิ่นฝนชื้นปนกลิ่นดินโคลนลอยตีจมูก

เด็กชายตัวเล็กอายุราวเจ็ดหรือแปดขวบ นั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมระเบียง ผ้าฝ้ายสีซีดบนร่างเปียกชุ่มจนแนบกับผิวกาย

น้ำฝนที่ซัดมากับลมเย็นจัดตีกระทบผิวหน้าและต้นคอ ทำให้ไหล่เล็ก ๆ นั้นสั่นไหว

เส้นผมดำขลับเปียกจนเกาะติดแก้ม ใบหน้าเรียวเล็กซีดเซียว แต่ยังคงมีเค้าความสง่างาม ใช่แล้ว…เด็กคนนั้นคืออวี้เหยียนตอนยังเยาว์วัย

ฝ่ามือเล็กโอบบางสิ่งเอาไว้แนบอก พอหลินซินเยว่เพ่งมองจึงเห็นชัดว่าเป็นตุ๊กตาผ้าขนาดฝ่ามือ รูปร่างคล้ายมังกรน้อยเย็บด้วยด้ายสีทอง แม้ฝีเข็มจะไม่เรียบร้อย แต่ก็มองออกว่าทำด้วยความตั้งใจสุดหัวใจ สองมือน้อย ๆ นั้นถูกผ้าสีขาวพันไว้รอบนิ้ว บางนิ้วมีจุดสีแดงซึมออกมาหลายแห่ง

ทว่า…ตุ๊กตาผ้าบางส่วนถูกฉีกขาด ด้ายหลุดลุ่ย และตรงลำตัวของมันมีรอยเปื้อนโคลนกับรอยเหยียบแบนราบ เหมือนถูกกระทืบซ้ำหลายครั้ง

“องค์ชายสิบสี่! ทำไมพระองค์ยังนั่งอยู่นี่เล่าเพคะ” เสียงหญิงวัยกลางคนในชุดข้ารับใช้รีบเข้ามา ใช้ผ้าคลุมบาง ๆ โอบไหล่เขา

เด็กชายเพียงเหลือบตามองเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“แม่นม ท่านแม่…ไม่ให้ข้าเข้าไปในตำหนักนาง”

แม่นมหลี่นั้นชะงักเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความสงสารแต่ไม่กล้าแสดงออกมากนัก “องค์ชายเพคะ คืนนี้อากาศเย็น ทรงเสวยข้าวต้มสักหน่อยก่อนเถอะเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะพาพระองค์ไปกินที่เรือนเล็กด้านหลัง”

เขาส่ายหน้าเบา ๆ แล้วมองไปยังตำหนักใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป แสงโคมสีทองส่องวับวาว เสียงหัวเราะคิกคักของเด็ก ๆ ลอยมาตามลม เด็กเหล่านั้นคือองค์ชายองค์หญิงที่เกิดจากฮองเฮาและพระสนมชั้นสูง

อวี้เหยียนไม่พูดไม่จา ดวงตาดำสนิทนิ่งคู่นั้นเพียงมองไปยังภาพไกล ๆ ราวกับกำลังจดจำทุกอย่างเอาไว้ในหัวใจ

เสียงหัวเราะสดใสของเด็กเหล่านั้นดังลอยมาตามลม เสียงที่ควรจะมีเขาร่วมอยู่ด้วย…แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น

เด็กชายเพียงกอดตุ๊กตาผ้าไว้แน่นขึ้น น้ำฝนไหลจากปลายคางลงบนหัวมังกรผ้าที่ถูกย่ำยี หัวใจเด็กชายเจ็บแปลบจนต้องเอามือเล็กนั้นนวดวนไปมาตรงอกข้างซ้าย เขารู้สึกถึงน้ำอุ่น ๆ ที่หลั่งรินออกมาจากสองตา

‘ดีเหลือเกินที่ฝนตกพอดี’

ภาพฝนที่ซัดลงมาอย่างไม่ปรานีซึมลึกเข้าไปในใจหลินซินเยว่ เธออยากจะก้าวไปคว้าตัวเด็กคนนั้นเข้ามาในอ้อมกอดเสียเดี๋ยวนั้น ปลอบประโลมเขาด้วยถ้อยคำอ่อนโยน แต่ก็ทำได้เพียงแค่มอง

เสียงฝนเลือนหาย กลายเป็นเสียงน้ำชาหยดลงถ้วย เธอสบตากับอวี้เหยียนในปัจจุบันที่ยังคงจิบชาเงียบ ๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทว่าหัวใจของเธอกลับหนักอึ้ง…พร้อมความตั้งใจใหม่ ว่าเธอจะไม่มีวันยอมให้เขากลับไปอยู่ในความหนาวเหน็บนั้นอีก

[ข้อมูลลับที่ 1 ได้ถูกบันทึก]

[เคล็ดลับ: หากใช้ความทรงจำนี้ในจังหวะที่เหมาะสม จะเพิ่มค่าความใกล้ชิดอย่างมาก])