Mag-log in“ขอเวลา สี่ห้าวันให้พ่อกับแม่ฮันนีมูนกันหน่อยนะ แล้วจะกลับไปรบกับลูกต่อ” อดิศวรหันกลับมาจับที่ไหล่ภรรยาสาวให้มาเผชิญหน้า ส่งสายตาหวานฉ่ำ “อะไรคะเนี่ย ลูกห้าแล้วนะ ยังจะหวานอีก” ยาริกายิ้มเขิน “หวานแบบนี้ตลอดไปครับ จะรักยิ่งๆ ขึ้นไปเชื่อไหมแยม แต่ตอนนี้ผมขอเบรคสักห้าวัน ฝากลูกไว้กับปู่ยา และทวดๆ ก่
ภายในห้องรับประทานอาหาร อดิศวรกำลังสอนให้ อ้น อัคราวัฒน์ ตักอาหารกินเอง ในขณะที่ยาริกากำลังป้อนข้าวให้อั๋น อัคราวุธยาริกาหันไปมองสามีที่กำลังสอนแฝดพี่อย่างใจเย็น “อ้น หัดทานข้าวเองครับ ตักแบบนี้พ่อตักให้ดู” อดิศวรสอนอย่างใจเย็น “โถ คุณศวร ลูกยังเล็กอยู่เลย แยมอยากป้อนข้าวลูก” “ผมอยากให้ลูกช่วยต
สามปีต่อมา ยาริกามองภาพพ่อและลูกๆ ที่วิ่งเล่นกันที่สนามอย่างมีความสุข นึกย้อนไปเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา งานแต่งงานของเธอกับอดิศวรจัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีลูกแฝด ทั้งสอง อ้น และ อั๋น อัคราวัฒน์ และ อัคราวุธ กรณ์วิภาคและตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ อีกหกสัปดาห์ จำได้ว่าหลังจากอดิศวรรู้ก็รีบจัดงานแต่งงาน แบ
“แยมแน่ใจนะว่าจะไม่อันตรายกับลูก ศวรกลัวว่า..” อดิศวรจ้องมองตาภรรยาสาว ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ยาริกาพยักหน้าเบาๆ ยิ้มเขิน พร้อมกับกอดชายหนุ่มกระชับ “ก็อย่ารุนแรงสิคะคุณพ่อ ทำเบาๆ หมอก็ไม่ห้ามหรอกค่ะ นอกจากจะหกอาทิตย์ก่อนคลอดหรือเปล่า แยมไม่แน่ใจ” ยาริกาใช้เล็บกรีดเบาๆ ที่หน้าอก “คุณเรียกผมว่า “คุณพ่อ
ยาริกาน้ำตาไหลตลอด ด้วยความตกใจ ซึ้งใจ ตื่นเต้น มีความสุข ไม่รู้ความรู้สึกไหนมาก่อนแต่มันผสมปนเปกันไปหมด หญิงสาวพยักหน้าๆ ยกมือปิดปาก รับดอกไม้แล้วสวมกอด ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเพื่อนๆ ร่วมรุ่น และอีกหลายชั่วโมงต่อจากนั้น มิตติ้งร่วมรุ่นท่ามกลางทะเลแสนสวย และเพื่อนสนิท ทำให้ปาร์ตี้เต็มไปด้วยความสนุกส
สามวันผ่านไป หลังจากประชุมผู้แทนประกอบการโรงแรมที่มิลานสามวัน ยาริกาเพิ่งเห็นมาดบอสของอดิศวรเป็นครั้งแรกเวลาเค้าจริงจังกับการทำงานทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ หญิงสาวมองสามีอย่างภาคภูมิใจ ตลอดสามวันที่มีนัดตลอดทั้งวัน ตารางแน่นมากๆ ทำให้แทบจะไม่มีส่วนตัวกันเลย วันนี้ยาริกามีความหวังว่าคงได้ไปเดินเล่นในเมือง
กรุงเทพฯ ตีสาม กอหญ้าสะดุ้งตื่น ก่อนจะมองไปข้างๆ เห็นชายหนุ่มนอนกอดตนเอง หญิงสาวจับแขนเขย่าเบาๆ “คุณกริชค่ะ กลับบ้านได้แล้ว อีกเดี๋ยวคุณย่าตื่นจะพากันลำบาก” “อื้อ อีกนิดเถอะนะ” “ไม่ได้ค่ะ ตีสามแล้ว เดี๋ยวตีห้าคุณย่าก็ตื่น ญ่าไม่อยากให้คุณย่าไม่สบายใจ” “อื้อ...”เสียงกริชชัยบ่งบอกว่าหงุดหงิด ไม
โรงพยาบาล ธมกานต์ ตรีรินทร์ กริชชัย และ กอหญ้า นั่งตรงหน้าห้องฉุกเฉิน ใบหน้าแต่ละคนกำลังอยู่ในอารมณ์ วิตกกังวลก่อนที่จะลุกขึ้นพร้อมกัน เมื่อห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกมา นายแพทย์อุดมเดินออกมา ใบหน้าอ่อนระโหย ธมกานต์ เดินเข้าไปถึงตัวผู้อำนวยโรงพยาบาลก่อน “อาจารย์หมอ แม่ผมเป็นยังไงบ้างครับ” นายแพทย์ ผู้อ
“หยุดยั่วผมสักที ถ้าไม่หยุดเกิดไรขึ้นห้ามว่าผมรังแกคนเมานะจะบอกก่อน” “กลัวที่ไหน...” ต้นน้ำพูดพลางยิ้มหวาน อนวินท์ตะลึงกับรอยยิ้มตรงหน้า ชายหนุ่มไม่นึกว่าพยาบาลสาว ที่รู้จักกันมา สิบกว่าปี ทั้งเรียนที่เดียวกัน ต่างคณะ ทั้งมาฝีกงานร่วมกัน จนกระทั่งทำงานด้วยกันมาหลายปี ไม่เคยสังเกตจริงจังว่าหญิงสาวตร
หญิงสาว สะดุ้งเมื่อชายหนุ่มใช้มือปลดสายบาร์เซีย ออก กอหญ้าพยายามถอนริมฝีปาก หญิงสาวรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่างกาย “คุณกริช ญ่ามาตามไปทานข้าวนะคะ” “ไม่ ..ไม่หิวข้าวแล้ว แต่หิว...ญ่า” “ไม่ได้นะคะ ผู้ใหญ่รออยู่...” “อีกนิดเดียว...นะ ขอชื่นใจอีกนิดเดียว...” กริชชัยจูบไซ้ติ่งหู กอหญ้าจิกปลายเล็บที่บ่า







