LOGIN“ขอเวลา สี่ห้าวันให้พ่อกับแม่ฮันนีมูนกันหน่อยนะ แล้วจะกลับไปรบกับลูกต่อ” อดิศวรหันกลับมาจับที่ไหล่ภรรยาสาวให้มาเผชิญหน้า ส่งสายตาหวานฉ่ำ “อะไรคะเนี่ย ลูกห้าแล้วนะ ยังจะหวานอีก” ยาริกายิ้มเขิน “หวานแบบนี้ตลอดไปครับ จะรักยิ่งๆ ขึ้นไปเชื่อไหมแยม แต่ตอนนี้ผมขอเบรคสักห้าวัน ฝากลูกไว้กับปู่ยา และทวดๆ ก่
ภายในห้องรับประทานอาหาร อดิศวรกำลังสอนให้ อ้น อัคราวัฒน์ ตักอาหารกินเอง ในขณะที่ยาริกากำลังป้อนข้าวให้อั๋น อัคราวุธยาริกาหันไปมองสามีที่กำลังสอนแฝดพี่อย่างใจเย็น “อ้น หัดทานข้าวเองครับ ตักแบบนี้พ่อตักให้ดู” อดิศวรสอนอย่างใจเย็น “โถ คุณศวร ลูกยังเล็กอยู่เลย แยมอยากป้อนข้าวลูก” “ผมอยากให้ลูกช่วยต
สามปีต่อมา ยาริกามองภาพพ่อและลูกๆ ที่วิ่งเล่นกันที่สนามอย่างมีความสุข นึกย้อนไปเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา งานแต่งงานของเธอกับอดิศวรจัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีลูกแฝด ทั้งสอง อ้น และ อั๋น อัคราวัฒน์ และ อัคราวุธ กรณ์วิภาคและตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ อีกหกสัปดาห์ จำได้ว่าหลังจากอดิศวรรู้ก็รีบจัดงานแต่งงาน แบ
“แยมแน่ใจนะว่าจะไม่อันตรายกับลูก ศวรกลัวว่า..” อดิศวรจ้องมองตาภรรยาสาว ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ยาริกาพยักหน้าเบาๆ ยิ้มเขิน พร้อมกับกอดชายหนุ่มกระชับ “ก็อย่ารุนแรงสิคะคุณพ่อ ทำเบาๆ หมอก็ไม่ห้ามหรอกค่ะ นอกจากจะหกอาทิตย์ก่อนคลอดหรือเปล่า แยมไม่แน่ใจ” ยาริกาใช้เล็บกรีดเบาๆ ที่หน้าอก “คุณเรียกผมว่า “คุณพ่อ
ยาริกาน้ำตาไหลตลอด ด้วยความตกใจ ซึ้งใจ ตื่นเต้น มีความสุข ไม่รู้ความรู้สึกไหนมาก่อนแต่มันผสมปนเปกันไปหมด หญิงสาวพยักหน้าๆ ยกมือปิดปาก รับดอกไม้แล้วสวมกอด ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเพื่อนๆ ร่วมรุ่น และอีกหลายชั่วโมงต่อจากนั้น มิตติ้งร่วมรุ่นท่ามกลางทะเลแสนสวย และเพื่อนสนิท ทำให้ปาร์ตี้เต็มไปด้วยความสนุกส
สามวันผ่านไป หลังจากประชุมผู้แทนประกอบการโรงแรมที่มิลานสามวัน ยาริกาเพิ่งเห็นมาดบอสของอดิศวรเป็นครั้งแรกเวลาเค้าจริงจังกับการทำงานทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ หญิงสาวมองสามีอย่างภาคภูมิใจ ตลอดสามวันที่มีนัดตลอดทั้งวัน ตารางแน่นมากๆ ทำให้แทบจะไม่มีส่วนตัวกันเลย วันนี้ยาริกามีความหวังว่าคงได้ไปเดินเล่นในเมือง
อนวินท์ เดินมาถึงโต๊ะทำงานประจำของพยาบาลสาว เห็นจอย กำลังเรียงเอกสาร นายแพทย์หนุ่มเดินตรงเข้าไปหา “จอยครับ เห็นน้ำไหม” อนวินท์ถาม น้ำเสียงกังวลเล็กน้อย พยาบาลสาวเงยหน้ามองนายแพทย์หนุ่ม แล้วยิ้มล้อเลียน “แหม หมอ เริ่มทำงานก็ถามถึงยัยน้ำเลยนะคะ ไม่อยู่แล้วค่ะ ออกไปนานแล้วพอดีจอยสะสางงานให้เสร็จเลยช้
ภายในเรือนหลังเล็ก วันนี้ตรีรินทร์และธมกานต์ มาเยี่ยมคุณหญิงมณีจันทร์ แต่เช้า กอหญ้าถูกเรียกให้เข้าไปในห้องด้วย หญิงสาวได้ยินบทสนทนาโดยบังเอิญ “เจ้ากริช มันไม่กลับบ้านมาเลยเหรออะไรของมันเนี่ย อีกไม่กี่วันจะแต่งงานแล้ว” คุณหญิงมณีจันทร์บ่นเสียงหงุดหงิด “เห็นบอกว่าจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จก่อนงานแต่ง
โรงพยาบาล ต้นน้ำ วางชามที่อ่างน้ำ ก่อนจะลงมือล้างเบาๆ อนวินท์หันไปมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่เรียบเฉย ไม่มีรอยยิ้มหวานที่เห็นเป็นประจำ อนวินท์ขมวดคิ้ว พลางเอ่ยถามอย่างข้องใจ “ยังทานไม่หมดเลย ไม่อร่อยเหรอครับ” ต้นน้ำ นิ่ง ก่อนตอบ “อิ่มค่ะ” “โกรธอะไรผมหรือเปล่า” “หมอทำอะไรให้น้ำโกรธหรือเปล่าล่ะคะ”
การประชุมผ่านไป จอย ต้นน้ำ และพยาบาลสาวเพื่อนร่วมงานอีกสองคน เดินออกมาจากห้องประชุมหลังจากหมอใหญ่ ทีมแพทย์ผ่าตัดอีกสองคน พร้อมๆกับหมออนวินท์ และแพทย์หญิงนิภา ที่มาประชุมเคสสำหรับของโรงพยาบาล เมื่อการประชุมอันเคร่งเครียดผ่านไป จอยเดินตามเพื่อนสนิท ช้าๆ “น้ำ แกว่าอะไรแปลกๆไหม” จอยเอ่ยถามอย่างสงสัย “







