2

"นี่หมอรัญชน์จะไม่ย้ายจริงๆ น่ะเหรอลูก"

เสียงของมารดาเอ่ยถามมาตามสาย เขาถอนใจน้อยๆ กับคำถามนั้นของท่าน ตอนนี้มีตำแหน่งว่างที่โรงพยาบาลในเมืองกรุง และคุณหญิงสุดาก็โทรเพียรตื้อ ให้ลูกชายคนเดียวที่ออกมาอยู่ที่ต่างจังหวัดหลายปีแล้วกลับไปอยู่กับท่านเสียที

คุณหญิงสุดามีบุตรชายเพียงคนเดียว ท่านก็ทั้งห่วง ทั้งหวัง ว่าเขาจะกลับไปอยู่กับท่าน ครอบครัวของท่านตอนนี้ก็เหลือเพียงท่านและบุตรชาย สามีของท่านเป็นนายทหารยศใหญ่ ซึ่งก็เสียชีวิตไปแล้ว บุตรชายที่หวังว่าจะดำเนินรอยตามท่าน เขาก็ฉีกเส้นทางที่บิดามารดาอยากได้ดำเนินรอยตามไปเป็นหมอเสียอย่างนั้นเพราะความชอบและอุดมการณ์ส่วนตัว

เงินทองมรดกของครอบครัวนั้น เพียงพอจะสร้างโรงพยาบาล หรือเปิดคลินิกให้พ่อตัวดีได้ด้วยซ้ำ ถ้าเขาจะทำ แต่รัญชน์ก็คือรัญชน์ เขาสนใจที่จะใช้วิชาชีพที่เรียนมาในการช่วยเหลือคน ซึ่งงานโรงพยาบาลรัฐตอบโจทย์มากกว่าสำหรับเขา เขาไม่ได้คิดจะกอบโกยเงินทองอะไร อาจจะเพราะชีวิตค่อนข้างสุขสบายมาตั้งแต่เด็ก จนเห็นว่าเงินที่มีก็มากล้นแล้ว ควรจะกอบโกยอย่างอื่นมากกว่าเงินทองบ้างสำหรับชีวิต

"ไม่ดีกว่าครับ ไม่อยากวุ่นวาย"

"จะอยู่ไปทำไมที่นั่นนะ หน้าที่การงานก็ไม่ได้ก้าวหน้าอะไร กลับมาสักทีเหอะ เมียเก่าแกคงไม่มาป้วนเปี้ยนแล้วล่ะ"

คำพูดนั้นของมารดา ทำให้หมอรัญชน์สะดุ้งน้อยๆ ราวกับว่าท่านมานั่งในใจของเขา ว่าทำไมเขาถึงย้ายหนีเตลิดมาอยู่บ้านนอกแบบนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะหล่อนนั่นแหละ ชีวิตครอบครัวที่หวังตั้งใจแล้วกลับพัง มันทำให้เขาช้ำใจไม่ใช่น้อยจนต้องหลบมาเลียแผล เพราะความที่เขาทำงานมากเกินไป ตั้งใจที่จะช่วยเหลือดูแลคนไข้ มากกว่าดูแลภรรยาของตนเอง มันทำให้ชีวิตครอบครัวที่ดูจะหวานชื่น กลับล่มลงไปอย่างไม่เป็นท่า ภายในระยะเวลาไม่ถึงสองปี

และมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว

แผลของเขาก็หายจนหนองแห้งไปแล้วด้วย กับความรักครั้งนั้น การแต่งงานครั้งแรกที่จบลงอย่างไม่สวยงาม

'จะให้พิณหย่าดีๆ หรือจะให้ฟ้องหย่าคะพี่หมอ?'

หล่อนเอ่ยหน้าตาเฉยแบบนั้นกับเขา กล้าต่อรองแบบนั้นกับเขา ทั้งที่ตัวหล่อน...ที่ทำผิดด้วยการนอกใจเขา

'เอ่อ...'

เขาจำได้ว่าตัวชาไปหมด กับสิ่งที่เธอพูดออกมา จึงได้แต่นิ่ง

'เอามาห้าสิบล้านนะคะ แล้วพิณจะหย่าให้'

น่ะ...นั่นเมียหรือโจร พอเลิกก็ต้องหอบเงินเขาไปด้วยแทบจะหมดตัว แต่หมอรัญชน์ยอมจ่ายเขายอมเอาเงินส่วนที่มีตั้งหมดเทให้หล่อนจนหมดหน้าตัก ...เอาเถอะ เขายอมซื้อความสบายใจ ดีกว่าตกนรกไปทั้งชีวิต

การแต่งงานกับพิณแก้วทำให้เขาเหมือนตกนรกจริงๆ

หมอรัญชน์เผลอถอนใจหายเฮือก ขณะที่มารดากำลังคุยกับเขา ท่านได้ยินเสียงถอนใจนั่นเต็มที่ จึงสะดุดใจ

"เป็นอะไรน่ะรัญชน์ เครียดอะไร หรือว่าแกยังคิดถึงเมียเก่า ป่านนี้แม่พิณน่ะมีผัวใหม่เป็นฝรั่งไฮโซไปล่ะ แกน่ะหาเมียใหม่ได้แล้ว"

"ผมยังเข็ดครับแม่ ไม่อยากมีเมีย"

"เข็ดอะไรนานจัง" ท่านบ่น

" เอาลูกสาวเพื่อนแม่ไหม โปรไฟล์ดีๆ เริดๆ ทั้งนั้น แม่จะติดต่อให้"

"ไม่เอาครับ"

หมอรัญชน์ย้ำเสียงหนักแน่น เขาคุยกับท่านอีกสามสี่ประโยค ก็วางสายไป

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ พร้อมกับเดินออกไปนอกบ้าน เขาอาศัยอยู่บ้านพักแพทย์ ตำแหน่งของเขาทำให้เขามีบ้านพักส่วนตัวเป็นสัดส่วน เขามายืนอยู่ตรงบริเวณนอกชาน มองเหม่อไปยังวิวเบื้องหน้า แต่ใจไม่ได้อยู่ตรงนั้น

เขาก็ไม่ได้จมปลักกับอดีตอีกต่อไปแล้ว แต่ก็ไม่พร้อมจะเริ่มต้นกับใคร...เขาเข็ด...กับการวางหัวใจให้ใคร คงจะอีกนานเลยล่ะ

ตอนนี้เขาขอทุ่มเทให้กับงาน ที่ถึงแม้จะยุ่ง แต่ก็ทำให้เขาห่างไกลจากสังคมเดิมๆ ที่เขาทิ้งจากมา

ที่ตรงนี้ทำให้เขาดีขึ้น และลืมเลือนอดีตอันเจ็บปวดทุกสิ่ง