3

วันนี้หมอรัญชน์ไม่ต้องเข้าเวร เขาเลือกใช้วันหยุดด้วยการนอน นอน และนอน การกรำงานในแผนกศัลยกรรมทั่วไปที่เขาสังกัดอยู่ กับโรงพยาบาลรัฐขนาดกลาง ที่คนไข้มีจนล้นในแต่ละวัน มันสูบพลังของเขาไปอย่างมหาศาล จะมีอะไรที่ฉลองการหยุดพักได้ดีไปกว่าการนอน เห็นจะไม่มีอีกแล้ว

เสียงกดออดรัวๆ ทำให้คนที่นอนเลื้อยแผ่ตามสบายอยู่ที่พื้นไม้เย็นๆ ลุกพรวดขึ้นมา คิ้วเข้มขมวดมุ่น ใครกันนะมาหาเขาในเวลานี้ หมอรัญชน์ไม่ได้มีเพื่อนคบหามากมายนักที่นี่ และส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนหมอด้วยกัน ซึ่งก็ไม่ใช่เวลาออกเวรของใคร เขาก้มดูความเรียบร้อยของตัวเองนิดหนึ่ง ว่าพร้อมจะรับแขกไหม เสื้อยืดกับกางเกงยีนห้าส่วนสบายๆ ในวันหยุด มือเขาหยิบแว่นตาขึ้นมาสวม เสยผมที่เริ่มยาวให้พ้นใบหน้า ก่อนจะเดินก้าวเร็วๆ เปิดประตูบ้าน

เมื่อเห็นชายที่อยู่ตรงข้ามรั้ว ที่หยุดกดออดเมื่อเขาเดินออกไป คิ้วของเขาก็คลายออก รอยยิ้มกว้างขวางแผ่ขึ้นที่ใบหน้าคมสันนั่น

"อ้าวตาบุญ ไปยังไงมายังไงครับนี่"

"สวัสดีครับหมอ"

ตาแก่ยกมือไหว้เขาแบบท่วมหัว ทำให้หมอหนุ่มรีบยกมือไหว้ตอบแก แล้วกุลีกุจอพาแกเข้ามาในบ้าน เขาต้อนรับแกตรงม้าหินอ่อนหน้าบ้าน

ตาบุญใจเต้นตุบต่อม เมื่อเข้ามาหาหมอรัญชน์จริงๆ กับสิ่งที่แกตั้งใจไว้ว่าจะเอามา 'ขาย'

จะต้องกราบกรานขายแกก็คงจะต้องยอม

"มีอะไรครับตา"

เขาวางแก้วน้ำเย็นให้กับตาบุญ แล้วทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม ตาบุญคือชายชราร่อนเร่ มีอาชีพเก็บขยะขาย มารักษาที่โรงพยาบาลที่เขาทำงานอยู่บ้างตามอาการของแกที่มีโรคประจำตัว คือโรคหัวใจและโรคไต แต่ที่สนิทสนมกัน เป็นพิเศษกว่าคนไข้คนอื่น เพราะตาบุญกับเขา มีบุญคุณที่ต้องตอบแทนกันอยู่

ตาแกมีบุญคุณกับเขา ให้เป็นเงินทองตอนนั้นแกก็ไม่รับไม่เอา เขายังคงสำนึกถึงตาบุญว่า ถ้าไม่มีตาบุญในวันนั้น ก็คงจะไม่มีหมอรัญชน์ในวันนี้

วันที่เขาเมาเพราะเครียดเรื่องของภรรยาเก่า ตอนที่ย้ายมาที่นี่ใหม่ๆ ยังทำใจได้ไม่เท่าไหร่เรื่องพิณแก้ว กินมากไปนิด จนกลับบ้านพักช้ากลับมาเช้ามืด เขาถูกโจรดักปล้นตี ตาบุญที่เข็นรถมาเก็บขยะพอดี แกตรงเข้าช่วยเขา จนตัวเองก็โดนทำร้ายไปด้วย

เขาจึงถือว่านั่นเป็นบุญคุณของตาบุญ ที่ออกปากไว้ว่า มีเรื่องเดือดร้อนอะไร ก็ให้เข้ามาหา เขาพร้อมที่จะช่วยเหลืออย่างไม่ปฏิเสธ แต่แกก็ไม่เคยมารบกวนอะไร เจอะเจอกันที่โรงพยาบาลหรือตามร้านตลาด แกก็แค่ทักทายเขาอย่างเจียมตน ไม่เคยเรียกร้องอะไร บางหนบางครั้ง หมอรัญชน์ก็จะซื้อของไปฝากไว้ให้แกที่วัดบ้าง ยามผ่านไป

หนนี้คงจะมีอะไรจำเป็น แกถึงมาหาเขาถึงบ้าน

"หมอจำได้ไหมครับ ที่หมอเคยบอกไว้ว่า ถ้าผมเดือดร้อนหรืออยากได้อะไร หมอจะทำให้"

ตาบุญเอ่ยเสียงนั้นสั่นเล็กน้อย แกก้มหน้านิดๆ ท่าทีนั้นเหมือนลังเลที่จะมาขอสิ่งที่ต้องการ แกคงจะต้องรวบรวมความกล้าอย่างมาก ท่าทางของแกทำให้หมอรัญชน์ เอื้อมมือตบหลังมือแกเบาๆ แล้วเอ่ยยืนยันว่าสิ่งที่แกต้องการเขาจะไม่ปฏิเสธ

"จำได้สิครับตา ผมดีใจนะที่ตามีเรื่องให้ผมช่วยเสียที"

"คือ..."

คำมั่นยืนยันนั้นทำให้ตาบุญกล้าที่จะเอ่ยปาก

"ผมอยากจะมา...ขายหลานสาวให้หมอ"

"หา!"

ความต้องการของตาบุญ ทำให้หมอหนุ่มตะลึง คาดไม่ถึงว่าจะได้รับการขอร้องอะไรแบบนี้