INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 6 งานเทศกาล 2
Fecha de publicación:
2026-04-28 18:52:32หลี่หมิงได้แต่ก้มหน้าและยืนอยู่ด้านหลังเงียบ ๆ ทว่า… ในขณะที่ดวงตากลมกำลังเห่อร้อนเพราะพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล มือหนาของท่านอ๋องก็คว้ามือเล็ก ๆ ของหลี่หมิงเอาไว้ พร้อมกับโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหูของหลี่หมิง
“จับข้าเอาไว้ แล้วหลับตาอธิษฐาน”
หัวใจของหลี่หมิงชื้นขึ้นทันที น้ำตาที่ฝืนเอาไว้ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ หลี่หมิงหลับตาอธิษฐานตามที่ท่านอ๋องบอก
หลังจากปล่อยโคมไฟจนเสร็จเรียบร้อย ท่านอ๋องก็แจ้งให้นางกำนัลที่ติดตามมาแยกไปเดินเล่นได้ เมื่อถึงยามห้าย ให้กลับมาเจอกันที่เดิม พระชายาทั้งสามคนเลือกที่จะเดินเล่นอยู่กับท่านอ๋อง
ผิดกับหลี่หมิงแม้ใจอยากจะไปเดินเล่นกับท่านอ๋องเช่นกัน แต่เขาเองก็ไม่อยากเป็นคนเข้าไปขวางความสุขของท่านอ๋อง หลี่หมิงเลยเลือกที่จะชวนอาลู่เดินกลับไปร้านขายเครื่องประดับที่เพิ่งเดินผ่านมา
หลี่หมิงไปแจ้งกับท่านอ๋องว่าตนเองจะไปเดินเล่นกับอาลู่ ซึ่งท่านอ๋องเองก็อนุญาตแถมยังให้ถุงเงินมาจำนวนหนึ่งอีกด้วย หลี่หมิงรู้สึกเกรงใจ แต่ท่านอ๋องทรงบอกว่านี่คือค่าจ้างส่วนหนึ่ง
หลี่หมิงเลยจำใจรับไว้ เพราะสุดท้ายแล้วเขาเองก็เป็นเพียงแค่ พระชายาที่ท่านอ๋องจ้างมาอยู่ดี
หลี่หมิงหยิบหวีไม้ขึ้นมาหนึ่งอัน ยื่นไปตรงหน้าอาลู่ “อาลู่อันนี้สวยหรือไม่”
อาลู่ส่ายหน้า ก่อนจะหยิบปิ่นปักผมลายดอกเหมยขึ้นมา “ข้าว่าอันนี้สวยกว่าขอรับ”
“เจ้านี่ตาถึง งั้นข้าเอาอันนี้กับอันนี้” หลี่หมิงหยิบปิ่นที่อยู่ในมืออาลู่มา พร้อมกับของที่ตนเองอยากได้เสร็จแล้วก็ยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้กับเถ้าแก่เจ้าของร้านที่ยืนรออยู่
“นี่ของเจ้า” หลี่หมิงยื่นปิ่นที่อาลู่บอกไว้ว่าสวยให้กับบ่าวรับใช้
“ให้ข้าหรือขอรับ ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก พระชายาเก็บไว้เถิดขอรับ” อาลู่ปฏิเสธ
“เอาเถอะถือว่าข้าให้ของขวัญ หากเจ้ากล้าปฏิเสธข้าจะไม่คุยกับเจ้านะอาลู่” สุดท้ายอาลู่ก็ต้องยอมรับปิ่นในมือของหลี่หมิงมาอย่างจำใจ
ทั้งสองคนเดินเที่ยวเล่นกันสักพัก หลี่หมิงเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็นว่าเล่น อาลู่ที่เดินตามถึงกับส่ายหน้า แต่ไม่ว่าจะเข้าร้านไหนพระชายาหลี่หมิงก็เอาแต่หยิบจับไม่ได้ซื้อสิ่งใดเพิ่มอีก เหมือนแค่อยากจะเข้าไปชมดูเท่านั้น แต่จู่ ๆ หลี่หมิงก็เหมือนเกิดจะเจอร้านที่ถูกใจ
“อาลู่ไปร้านนั้นกันเถิด” หลี่หมิงรีบเดินไปจนอาลู่วิ่งตามแทบไม่ทัน ดีที่ไม่พลัดหลงกัน
“พระชายาวิ่งไปเช่นนี้ หากข้าตามท่านไม่ทันอาจพลัดหลงกันเอาได้นะขอรับ” เมื่อโดนบ่าวรับใช้ดุ หลี่หมิงก็หน้าเจือสำนึกผิดทันที
“ข้าขอโทษ ข้าแค่ตื่นเต้นคราวหลังข้าจะระวังไม่วิ่งหนีเจ้าแบบนี้อีกแล้ว”
“ข้าน้อยไม่ได้ต่อว่าพระชายานะขอรับ ข้าน้อยแค่เป็นห่วงเท่านั้น” อาลู่รีบแก้ไขคำพูดทันที และเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ที่อาลู่เป็นห่วง เพราะหากเกิดอันตรายขึ้นมาเขาก็อาจไม่สามารถยื่นมือช่วยเหลือพระชายาได้ทันการณ์
“แล้วพระชายาจะเข้าไปดูร้านไหนดีขอรับ” อาลู่หันมองตามนิ้วเรียวที่ถูกชี้ไปฝั่งตรงข้าม “ร้านขายตำรา ?”
หลี่หมิงพยักหน้า
ทั้งสองพากันเดินข้ามฝั่งเพื่อตรงไปร้านตำราที่ว่า เมื่อไปถึงอาลู่ก็ขอแยกไปดูอีกทาง ส่วนหลี่หมิงก็เดินดูอยู่ไม่ไกลนัก หลี่หมิงกวาดสายตามองดูชั้นตำราที่ตั้งเรียงรายเต็มไปหมดอย่างตื่นเต้น
“คุณชายสนใจตำราประเภทไหนขอรับ” เสียงทุ้มเอ่ยทัก หลี่หมิงหัน กลับไปมองก็พบกับชายหนุ่มแต่งกายสะอาดสะอ้าน ท่าทางเหมือนบัณฑิต กำลังยืนส่งยิ้มหวานมายังตน
“เอ่อ…ข้า สนใจเล่มนี้” หลี่หมิงรีบคว้าหนังสือตรงหน้ามาถือไว้ ทว่าชายตรงหน้าเขากลับหัวเราะออกมาเสียอย่างนั้น “ทะ…ท่านหัวเราะอันใด”
“หากคุณชายชอบเล่มนั้นถือว่าข้าให้เป็นของขวัญก็แล้วกันขอรับ ข้าขอแนะนำตัวนามข้าคือ เหยียนอี้ ไม่ทราบว่าคุณชาย…” เหยียนอี้แนะนำตัวเองเสร็จสรรพ พร้อมกับส่งยิ้มหวาน ๆ ให้กับหลี่หมิง
หลี่หมิงมีท่าทีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “หลี่หม….” ทว่าไม่ทันจะพูดจบ อาลู่ก็เดินมาคว้าแขนหลี่หมิงเสียก่อน ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูหลี่หมิงเบา ๆ ให้พอที่จะได้ยินเพียงแค่สองคน หลี่หมิงทำตาโตตกใจ ก่อนจะเอ่ยกล่าวลาเหยียนอี้
“ข้าต้องไปแล้ว ตำราเล่มนี้ไว้วันหน้าข้าจะตอบแทน”
เหยียนอี้ไม่ว่าอะไร เขาเพียงโค้งอย่างสุภาพให้หลี่หมิงพร้อมกับส่งยิ้มหวาน ๆ กลับไปเช่นเคย เขายืนดูเจ้าตัววิ่งจากไปจนลับตา ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในร้านของตนเอง
Último capítulo
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 3 วางแผน 2
เมื่อเข้ามาภายในห้องที่ให้เหล่านางกำนัลเตรียมไว้ แม้จะไม่ได้ใหญ่โตอย่างห้องนอนท่านอ๋อง แต่หลี่หมิงก็อยู่ได้ ร่างเล็กค่อย ๆ วางของของตัวเองลงบนเตียง ก่อนจะค่อย ๆ เก็บเข้าที่ทีละอย่าง เสร็จแล้วเจ้าตัวก็เริ่มเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้องอย่างพอใจ ที่นี่เหมาะที่จะเป็นที่พักใจไม่น้อยหลี่หมิงเอนกายลงบนที่นอน ค่อย ๆ คิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา ท่านอ๋องหาใช่ไม่เคยมีชายาอื่น ๆ เสียเมื่อไหร่ หากท่านอ๋องจะมีอีกคนหลี่หมิงก็ไม่แปลกใจ เพียงแค่รู้สึกน้อยใจก็เท่านั้นที่ท่านอ๋องมีท่าทีเฉยเมยไม่สนใจ อีกทั้งยังทำตัวห่างเหิน หากเป็นเช่นนั้นเขาคงไม่อาจทำใจได้…ท่านกลางแสงจันทรา หยางหลิวกลับเข้ามาภายในห้องก็พบว่าพระชายาของตนเองยามนี้ไม่ได้นอนอยู่บนเตียงเช่นเคย หยางหลิวรู้สึกแปลกใจไม่น้อย หากปกติดึกขนาดนี้เขาจะต้องเห็นภรรยาของเขานอนหลับอยู่บนเตียงทุกคืน แต่ยามนี้กลับไม่พบใคร คิ้วหนาเริ่มขมวดเป็นปมก่อนจะเรียกบ่าวใช้ทั้งหมดออกมาสอบถามเมื่อได้ยินสิ่งที่นางกำนัลและบ่าวใช้รายงาน คิ้วหนาก็ขมวดขึ้นเป็นปมหนักกว่าเดิมเสียอีก ทว่าในอกของหยางหลิวกลับรู้สึกเหมือนมีดอกไม้กำลังบานอยู่ด้านในเสียอย่างนั้นร่างหนาไม่รีรอเข
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 3 วางแผน 1
แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ยามเช้า สาดกระทบเสี้ยวใบหน้าหวานล้ำ หลี่หมิงนั่งทำหน้าตาบูดบึ้งอยู่ผู้เดียวภายในห้องนอน หลายวันมานี้หลี่หมิงรู้สึกว่าท่านอ๋องเริ่มทำตัวแปลก ๆ อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนว่าหยางหลิวกำลังพยายามทำตัวห่างเกินไม่สนใจ เมื่อเช้านี้ตอนที่หลี่หมิงตื่นขึ้นมาก็ไม่พบกับสามีเสียแล้ว และในวันก่อน ๆ หน้า ยามค่ำท่านอ๋องก็ยังกลับมาช้า จนหลี่หมิงต้องเข้านอนก่อนตลอด ครั้นละอยู่รอเขาก็หลับไปเสียอย่างนั้นหลี่หมิงรู้สึกกังวลใจหลายอย่างในหลายวันที่ผ่านมา ในห้วงความคิดหลี่หมิงอดที่จะคิดไม่ได้ว่าท่านอ๋องอาจจะเริ่มเบื่อเขา หรือไม่ก็อาจจะเริ่มปันใจให้กับคนอื่นหรือไม่ แต่หลี่หมิงก็พยายามคิดว่าท่านอ๋องอาจจะมีงานมากมาย และกลัวว่าท่านอ๋องจะเหนื่อยเขาเลยไม่อยากยุ่งวุ่นวายนัก“พระชายาเพคะ วันนี้ท่านอ๋องแจ้งว่าจะกลับมาไม่ทันอาหารค่ำนะเพคะ” นางกำนัลแจ้งคำสั่งที่ท่านอ๋องสั่งไว้แก่หลี่หมิงให้ทราบ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกเสียเมื่อไหร่ หลี่หมิงถอนหายใจเบา ๆ ทั้งกังวลทั้งสับสน ได้แต่นั่งทำใจยอมรับ“ข้าอยากไปเดินเล่นด้านนอก หากมีสิ่งใดค่อยไปถามข้าก็แล้วกัน”สวนดอกไม้ที่หลี่หมิงเป็นคนดูแลเองกับมือ ตลอดเวลาที่อยู่กั
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 2 ตำราเล่มเดิม การเลี้ยงลูกและปรนนิบัติสามี 2
ทั้งสองผลัดกันรูดรั้งของอีกฝ่าย ตามจังหวะอารมณ์ หยางหลิวผละจูบออกให้หลี่หมิงได้พักหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าลงมาปรนเปรอส่วนชูชันบนยอดอกนูน ที่มีน้ำขุ่น ๆ ไหลเป็นทางยาว จากแรงบีบเคล้นของตนเอง ริมฝีปากอุ่นชื้นครานี้ได้ครอบครองยอดอกภรรยาสมใจ น้ำนมที่ไหลเยิ้มออกมาถูกดูดอย่างไม่กลัวว่าจะหมดหลี่หมิงกัดปากแอ่นหน้าอกให้สามีได้ดอมดม ไม่นานร่างเล็กก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยของเหลวออกมาเต็มฝ่ามือของสามี “ทะ…ท่านพี่ ขะ…ข้าขอปรนนิบัติท่านบ้างได้หรือไม่” หลี่หมิงร้องขอ “ปรนนิบัติหรือ?” “ขอรับ”หลี่หมิงชันตัวลุกขึ้น และผลักไหลกว้างของหยางหลิวให้นอนราบกับเตียง หยางหลิวเองก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เขานอนมองว่าภรรยาตัวเล็กของเขาจะทำสิ่งใดต่อด้วยความตื่นเต้น มือเล็กปล่อยมือจากท่อนรักก่อนจะค่อย ๆ ปลดกางเกงของหยางหลิวออกแท่งมังกรที่อยู่ภายใต้กางเกงดีดผึงออกมา พร้อมกับกระตุกนิด ๆ ปลายหัวหยักเคลือบด้วยน้ำรักที่ไหลออกจากอารมณ์ที่คั่งค้าง หลี่หมิงมองแท่งมังกรของสามีก่อนจะลอบกลืนน้ำลายเบา ๆ มือเล็กจับที่แท่งมังกรจ่อกับปากอวบอิ่ม ก่อนจะตวัดลิ้นเลียไปรอบ ๆ ท่อนรักข
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 2 ตำราเล่มเดิม การเลี้ยงลูกและปรนนิบัติสามี 1
ลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวกระหวัดพัวพันจนเกิดเสียงชื้นแฉะ ร่างเล็กถูกผู้เป็นสามีคร่อมทับพร้อมกักขังให้อยู่ใต้ร่าง มือหนาลูบไล้ตามเรือนร่างจนผู้ที่ถูกสัมผัสบิดเร่าไปมาหน้าอกแบนราบนูนขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากเพิ่งคลอดบุตร ยามนี้ถูกมือสามีบีบเคล้นเสียจนเจ็บไปหมดหยางหลิวมองหน้าอกหลี่หมิงที่ตนบีบตุ่มไตแข็ง ๆ จนมีน้ำนมสีขุ่น ๆ ไหลออกมาเป็นทาง ลิ้นชื้นผละออกจากริมฝีปากอวบอิ่ม หมายจะครอบครองเม็ดบัวสีชมพูชูชันชวนหน้าสัมผัสบนเนินอก แต่แล้ว …“แอ้” เสียงร้องทักท้วงไม่ให้ผู้เป็นบิดาได้ครอบครองส่วนที่เป็นของตนเอง หลี่หมิงพลันได้สติผลักผู้เป็นสามีออกให้พ้นจากตัว ก่อนจะลุกขึ้นไปอุ้มร่างเด็กชายที่นอนดูดนิ้วป้อม ๆ อยู่ไม่ห่างจากเขานัก“ทะ…ท่านพี่ข้าบอกแล้วว่าลูกจะตื่นท่านก็ไม่ฟัง” หลี่หมิงเอ็ดสามีหยางหลิวนั่งไม่สบอารมณ์อยู่บนเตียง“เหตุใดเจ้าไม่ให้แม่นมดูแลเล่า” ความจริงหยางหลิวได้หาแม่นมเตรียมไว้แล้ว เนื่องจากหลี่หมิงเป็นบุรุษ มีข้อจำกัดหลายอย่าง ที่ไม่สามารถทำเพื่อการเลี้ยงบุตรได้เหมือนอย่างสตรีทำได้ เช่นการให้นม“ท่านพี่นี่ลูกของเรานะขอรับ”หยางหลิวมองภรรยาและบุตรชายด้วยความขัดใจ ตั้งแต่หลี่หมิงคลอดบุตรมานั
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 1 ตำราเล่มนั้นกับบทลงโทษ 2
หลี่หมิงเสียวสะท้าน เพราะเขาน่าจะเริ่มมีอารมณ์ตั้งแต่ตอนที่นั่งดูภาพวาดในตำรา ยิ่งถูกปลุกเร้าอย่างไม่ทันตั้งตัวแล้วด้วยมีหรือจะทนทานไหว ร่างเล็กหอบหายใจหนัก ๆ ตามจังหวะการรูดรั้ง เผลอครางเสียงหวานออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ “ทะ…ท่านพี่ ข้าไม่ไหว อื้อ…” ร่างเล็กครางกระเส่า ท้องน้อยหดเกร็งอย่างที่พร้อมจะปลดปล่อย“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าโดนลงโทษอยู่” คนโดนทำโทษ หยางหลิวมีหรือจะปล่อยให้ภรรยาแสนดื้อของเขาสุขสมง่าย ๆ เช่นนั้นจะเรียกว่าลงโทษได้อย่างไร มือหนาหยุดลงทันทีก่อนจะใช้นิ้วปิดรูตรงส่วนหัว ที่ยามนี้มีน้ำเหนียว ๆ สีขาวใสไหลเยิ้มออกมา บ่งบอกได้ว่าเจ้าของส่วนชูชันนี้เตรียมพร้อมจะปลดปล่อยอย่างที่สุดแล้วหลี่หมิงเหมือนถูกฉุดกระชากให้ลงเหว อารมณ์สุขสมก่อนหน้าหายวับไปทันที ร่างเล็กบิดเร่าไปมาบนตัก พลางกดสะโพกกลมเข้ากับหน้าขา ราวกับกำลังอ้อนวอนให้หยางหลิวชักนำตนเองต่อหยางหลิวเห็นร่างเล็กบนตักทรมานก็พึงพอใจ เขาปล่อยมือจากส่วนอ่อนไหวด้านล่าง ปลดอาภรณ์ของหลี่หมิงออกจนหมด เผยให้เห็นเนื้อผิวเนียนขาวที่เขาหลงใหล เขาอุ้มร่างเล็กให้เปลี่ยนท่า หันหน้ามาเผชิญหน้ากับเขาหยางหลิวมองร่างภรรยาที่
พระชายาว่าจ้าง ตอนพิเศษ 1 ตำราเล่มนั้นกับบทลงโทษ 1
สายลมพัดพลิ้วแผ่วเบา พอให้อากาศไม่ร้อนอบอ้าวจนเกินไป พระชายาหลี่หมิงถูกสั่งให้คัดตำรา 10 จบ เนื่องจากเจ้าตัวที่ตั้งใจเล่าเรียนอ่านเขียนกับท่านอ๋องมาหลายเดือน กลับเขียนอ่านไม่คล่องเสียทีผู้เป็นสามีจึงต้องลงโทษภรรยาผู้ไม่ได้ความอย่างโหดร้าย ทว่าการลงโทษคัดตำรา 10 จบภายใน 1 วันกลับไม่ได้ทำให้ผู้ที่ถูกลงโทษร้อนรนแต่อย่างใดหลี่หมิงนั่งพิงหลังอย่างสบาย มือหนึ่งหยิบขนมเข้าปาก มือหนึ่งจับพู่กันคัดตำราตามที่สามีสั่ง เจ้าของใบหน้าและดวงตากลมโต ยิ้มแย้มร่าเริงไม่เหมือนกับคนที่ถูกลงโทษแม้แต่น้อยยามนี้ท่านอ๋องไม่อยู่หลี่หมิงจึงแอบใช้โอกาสเพื่อผ่อนคลาย ที่จริงก็เริ่มเบื่อ ๆ เพราะตนเองนั่งคัดตำรามาครึ่งค่อนวันแล้ว ขนมที่กินไปก็เล่นเอาเจ้าตัวจุกจนลุกไม่ขึ้นหลี่หมิงวางพู่กันลงก่อนจะล้มตัวลงนอนทั้งอย่างนั้น มือเล็ก ๆ ลูบท้องตัวเองที่นูนออกมาเพราะความกินจุ ร่างเล็กนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างอารมณ์ดี หากยามนี้ท่านอ๋องอยู่ด้วยเห็นทีคนที่นอนสบายอยู่บนพื้น มีหวังได้นั่งคัดตำราจนหลังขดหลังแข็งแน่ ๆดูท่าคำว่ากินให้อิ่มนอนให้หลับนั้นจะมีผลไม่น้อย เมื่อนอนเล่นไปมาสายลมที่พัดพาเข้ามาจากทางด้านหน้าต่างกระทบกับเ
พระชายาว่าจ้าง บทที่ 24 สุขสันต์ 2
หลี่หมิงที่อารมณ์ไม่คงที่ได้ยินอาลู่กล่าวลาจะจากไป น้ำตาเจ้าตัวก็ไหลเอาเสียอย่างนั้น “อาลู่ ขะ…ข้าไม่อยากให้เจ้าไปเลย อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้หรือ ท่านอ๋องกับคุณชายเหยียนอี้ไม่ว่าอันใดหรอกจริงไหมขอรับ” หลี่หมิงพูดทั้งน้ำตา ก่อนจะหันไปหาสามีเพื่อให้ช่วยรั้งอาลู่หยางหลิวที่เห็นน้ำตาของภร
พระชายาว่าจ้าง บทที่ 23 สุขสันต์ 1
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดทุกคนต่างเสียใจ แต่เมื่อคิดแล้วทุกอย่างล้วนเกิดจากความริษยาของตนเองแทบทั้งนั้น หลังจบปัญหาทั้งหลายท่านอ๋องก็ดูแลหลี่หมิงอย่างดี และต่างไม่มีใครพูดถึงเรื่องนั้นอีกหลายวันก่อนท่านอ๋องส่งขบวนรถม้าไปรับครอบครัวของหลี่หมิงมาที่ตำหนัก เหตุผลก็เพราะไม่อยากให้เหตุการณ์ต่าง ๆ
พระชายาว่าจ้าง บทที่ 22 ความจริงคลี่คลาย 2
“เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้า”เขาเองไม่ใช่คนใจร้าย หากนางบอกสักคำว่านางมิได้เต็มใจที่จะแต่งเข้าตำหนัก เขาหรือจะบีบบังคับ “ท่านเป็นถึงท่านอ๋อง ข้าเป็นแค่บุตรสาวขุนนางตำแหน่งเล็ก ๆ มีหรือจะกล้าบอกปฏิเสธว่าไม่ยินดี หากข้าทำเช่นนั้นบิดาของข้าจะเป็นเช่นไร”นางพูดด้วยน้ำตา ใช่ว่านางอยากให้เป็นเช่น
พระชายาว่าจ้าง บทที่ 21 ความจริงคลี่คลาย 1
“แล้วเจ้า…เลิกแสร้งทำได้แล้วเหมยหลิน” มือหนาชี้ไปที่ นางกำนัลคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากพระชายาหวงลี่ ทุกคนที่ได้ยินต่างจับจ้องไปที่นาง นางกำนัลคนที่หยางหลิวบอกว่าเป็นพระชายาเหมยหลิน นางก้าวเท้าออกมายืนตรงหน้า รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าอ่อนหวาน นางแสยะยิ้มเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบั
También te puede gustar
คนของข้าคือจอมมารไร้ใจ
นักเขียนบ้านนา1.7K vistasข้าวโพดในไร่ชา (Mpreg)
กุหลาบดิน1.9K vistasทรยศรักนายมาเฟีย
อินทิตา1.7K vistasผัวของผมมันคลั่งรักเกินไปแล้วนะ [YAOI] + [BDSM] + [NC30+]
ณ ธารา1.5K vistasแต่งมาเถอะหมอ กำนันดูแลเอง
Tawan miki245 vistas[แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]
silver구슬331 vistasLaw In Love #นิติติดแจ
เจ้ามูนวูฟล์557 vistasหลังบ้านแอคเค่อ #หลงสายลม
เจ้ามูนวูฟล์894 vistas
