บทที่ 6 งานเทศกาล 2

หลี่หมิงได้แต่ก้มหน้าและยืนอยู่ด้านหลังเงียบ ๆ ทว่า… ในขณะที่ดวงตากลมกำลังเห่อร้อนเพราะพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล มือหนาของท่านอ๋องก็คว้ามือเล็ก ๆ ของหลี่หมิงเอาไว้ พร้อมกับโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหูของหลี่หมิง

“จับข้าเอาไว้ แล้วหลับตาอธิษฐาน”

            หัวใจของหลี่หมิงชื้นขึ้นทันที น้ำตาที่ฝืนเอาไว้ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ หลี่หมิงหลับตาอธิษฐานตามที่ท่านอ๋องบอก

            หลังจากปล่อยโคมไฟจนเสร็จเรียบร้อย ท่านอ๋องก็แจ้งให้นางกำนัลที่ติดตามมาแยกไปเดินเล่นได้ เมื่อถึงยามห้าย ให้กลับมาเจอกันที่เดิม       พระชายาทั้งสามคนเลือกที่จะเดินเล่นอยู่กับท่านอ๋อง

ผิดกับหลี่หมิงแม้ใจอยากจะไปเดินเล่นกับท่านอ๋องเช่นกัน แต่เขาเองก็ไม่อยากเป็นคนเข้าไปขวางความสุขของท่านอ๋อง หลี่หมิงเลยเลือกที่จะชวนอาลู่เดินกลับไปร้านขายเครื่องประดับที่เพิ่งเดินผ่านมา

            หลี่หมิงไปแจ้งกับท่านอ๋องว่าตนเองจะไปเดินเล่นกับอาลู่ ซึ่งท่านอ๋องเองก็อนุญาตแถมยังให้ถุงเงินมาจำนวนหนึ่งอีกด้วย หลี่หมิงรู้สึกเกรงใจ แต่ท่านอ๋องทรงบอกว่านี่คือค่าจ้างส่วนหนึ่ง

หลี่หมิงเลยจำใจรับไว้ เพราะสุดท้ายแล้วเขาเองก็เป็นเพียงแค่   พระชายาที่ท่านอ๋องจ้างมาอยู่ดี

            หลี่หมิงหยิบหวีไม้ขึ้นมาหนึ่งอัน ยื่นไปตรงหน้าอาลู่ “อาลู่อันนี้สวยหรือไม่”

            อาลู่ส่ายหน้า ก่อนจะหยิบปิ่นปักผมลายดอกเหมยขึ้นมา “ข้าว่าอันนี้สวยกว่าขอรับ”

            “เจ้านี่ตาถึง งั้นข้าเอาอันนี้กับอันนี้” หลี่หมิงหยิบปิ่นที่อยู่ในมืออาลู่มา พร้อมกับของที่ตนเองอยากได้เสร็จแล้วก็ยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้กับเถ้าแก่เจ้าของร้านที่ยืนรออยู่

            “นี่ของเจ้า” หลี่หมิงยื่นปิ่นที่อาลู่บอกไว้ว่าสวยให้กับบ่าวรับใช้

            “ให้ข้าหรือขอรับ ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก พระชายาเก็บไว้เถิดขอรับ” อาลู่ปฏิเสธ

            “เอาเถอะถือว่าข้าให้ของขวัญ หากเจ้ากล้าปฏิเสธข้าจะไม่คุยกับเจ้านะอาลู่” สุดท้ายอาลู่ก็ต้องยอมรับปิ่นในมือของหลี่หมิงมาอย่างจำใจ

            ทั้งสองคนเดินเที่ยวเล่นกันสักพัก หลี่หมิงเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็นว่าเล่น อาลู่ที่เดินตามถึงกับส่ายหน้า แต่ไม่ว่าจะเข้าร้านไหนพระชายาหลี่หมิงก็เอาแต่หยิบจับไม่ได้ซื้อสิ่งใดเพิ่มอีก เหมือนแค่อยากจะเข้าไปชมดูเท่านั้น แต่จู่ ๆ    หลี่หมิงก็เหมือนเกิดจะเจอร้านที่ถูกใจ

            “อาลู่ไปร้านนั้นกันเถิด” หลี่หมิงรีบเดินไปจนอาลู่วิ่งตามแทบไม่ทัน ดีที่ไม่พลัดหลงกัน

            “พระชายาวิ่งไปเช่นนี้ หากข้าตามท่านไม่ทันอาจพลัดหลงกันเอาได้นะขอรับ” เมื่อโดนบ่าวรับใช้ดุ หลี่หมิงก็หน้าเจือสำนึกผิดทันที

            “ข้าขอโทษ ข้าแค่ตื่นเต้นคราวหลังข้าจะระวังไม่วิ่งหนีเจ้าแบบนี้อีกแล้ว”

            “ข้าน้อยไม่ได้ต่อว่าพระชายานะขอรับ ข้าน้อยแค่เป็นห่วงเท่านั้น” อาลู่รีบแก้ไขคำพูดทันที และเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ที่อาลู่เป็นห่วง เพราะหากเกิดอันตรายขึ้นมาเขาก็อาจไม่สามารถยื่นมือช่วยเหลือพระชายาได้ทันการณ์

            “แล้วพระชายาจะเข้าไปดูร้านไหนดีขอรับ”  อาลู่หันมองตามนิ้วเรียวที่ถูกชี้ไปฝั่งตรงข้าม “ร้านขายตำรา ?”

            หลี่หมิงพยักหน้า

            ทั้งสองพากันเดินข้ามฝั่งเพื่อตรงไปร้านตำราที่ว่า เมื่อไปถึงอาลู่ก็ขอแยกไปดูอีกทาง ส่วนหลี่หมิงก็เดินดูอยู่ไม่ไกลนัก หลี่หมิงกวาดสายตามองดูชั้นตำราที่ตั้งเรียงรายเต็มไปหมดอย่างตื่นเต้น

            “คุณชายสนใจตำราประเภทไหนขอรับ” เสียงทุ้มเอ่ยทัก หลี่หมิงหัน กลับไปมองก็พบกับชายหนุ่มแต่งกายสะอาดสะอ้าน ท่าทางเหมือนบัณฑิต กำลังยืนส่งยิ้มหวานมายังตน

            “เอ่อ…ข้า สนใจเล่มนี้” หลี่หมิงรีบคว้าหนังสือตรงหน้ามาถือไว้ ทว่าชายตรงหน้าเขากลับหัวเราะออกมาเสียอย่างนั้น “ทะ…ท่านหัวเราะอันใด”

            “หากคุณชายชอบเล่มนั้นถือว่าข้าให้เป็นของขวัญก็แล้วกันขอรับ ข้าขอแนะนำตัวนามข้าคือ เหยียนอี้ ไม่ทราบว่าคุณชาย…” เหยียนอี้แนะนำตัวเองเสร็จสรรพ พร้อมกับส่งยิ้มหวาน ๆ ให้กับหลี่หมิง

            หลี่หมิงมีท่าทีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “หลี่หม….” ทว่าไม่ทันจะพูดจบ อาลู่ก็เดินมาคว้าแขนหลี่หมิงเสียก่อน ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูหลี่หมิงเบา ๆ ให้พอที่จะได้ยินเพียงแค่สองคน หลี่หมิงทำตาโตตกใจ ก่อนจะเอ่ยกล่าวลาเหยียนอี้

“ข้าต้องไปแล้ว ตำราเล่มนี้ไว้วันหน้าข้าจะตอบแทน”

เหยียนอี้ไม่ว่าอะไร เขาเพียงโค้งอย่างสุภาพให้หลี่หมิงพร้อมกับส่งยิ้มหวาน ๆ กลับไปเช่นเคย เขายืนดูเจ้าตัววิ่งจากไปจนลับตา ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในร้านของตนเอง