บทที่ 9 อ๋องแปด

“สุดท้ายทุก ๆ อย่างที่หนิงกุ้ยเฟย ใต้เท้าหรง…รวมถึงอวี้เหิง ที่พยายามก็สูญเปล่า” หรงฟู่ฮ่านกล่าวขณะที่ตนเองกำลังเดินเล่นในสวนกลางบ้านของตนเอง เชยชมดอกไม้ที่แข่งกันเบ่งบานอวดรูปโฉมสวยงาม มือเรียวยาวลูบไล้กิ่งไม้และใบหญ้าเรื่อยเปื่อย ข้างหลังของนางมีทั้งจิงลั่วและเจียงชิง

“เจียงชิง…ทั้งแต่เจ้ามาอยู่รับใช้ข้าก็ร่วมเดือนแล้ว เป็นเช่นไรบ้าง?” หรงฟู่ฮ่านเอียงคอถามเจียงชิง บ่าวที่อวี้เหิงส่งมาจับตาดูนาง

“ทุกอย่างดีหมดเจ้าค่ะ พี่จิงลั่วก็ใจดีกับข้ามาก ท่านหญิงเองก็เอ็นดูข้ามาก” เจียงชิงอมยิ้มกลางกุมมือไว้ข้างหน้าด้วยท่าทีเขินอาย ดูแล้วไม่มีพิษภัยอะไร

อวี้เหิงส่งคนเช่นนี้มาจับตาดูนางจริง ๆ หรือ? แม้แต่หรงฟู่ฮ่านก็เริ่มลังเลแล้วว่าควรเชื่อใจนางดีไหม

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” หรงฟู่ฮ่านยิ้มให้เจียงชิงก่อนจะเดินชมดอกไม้ต่อ นางยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ อย่างเชื่องช้าเพื่อชื่นชมความงดงามของสวนแห่งนี้ แม้ภายนอกอวี้เหิงจะดูเย็นชาเพียงใดแต่เรื่องรสนิยมการจัดสวนของเขานับว่าไม่แย่เลยทีเดียว

จนสายตามองเห็นแผ่นหลังที่ไม่คุ้นเคยของใครบางคน บุรุษร่างสูงในชุดสีเรียบ ๆ กำลังมองดูดอกซิ่งฮวาตรงหน้า ฟู่ฮ่านเห็นใบหน้าของชายผู้นั้นไม่ชัดเจนแต่ภาพที่นางกำลังเห็นตรงหน้าทำให้นางมองตาไม่กระพริบ ทั้งสายลมอ่อน ๆ ที่พัดเอาผมยาวดำขลับของชายผู้นั้นโบกสะบัดไปตามแรงลม กลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นทำให้ทิวทัศน์ตรงหน้าช่างน่าพิศสมัย

บุรุษผู้นั้นค่อย ๆ หันมามองทางฟู่ฮ่านราวกับว่ารู้ตัวว่ากำลังมีใครบางคนจ้องมองเขาอยู่ ใบหน้าของเขาค่อย ๆ เผยแก่สายตาของหรงฟู่ฮ่าน ดวงตาเรียวยาวเหมือนอวี้เหิงแต่มีความอ่อนโยนมากกว่า ใบหน้าของเขาคล้ายกับอวี้เหิงถึงเจ็ดส่วนจนหรงฟู่ฮ่านมองชายผู้นั้นอยู่เนิ่นนาน

บุรุษผู้นั้นค่อย ๆ เดินมาหานางจนเมื่อหยุดตรงหน้าไม่กี่ก้าว เขาประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม

“จวิ้นเหยา คารวะพี่สะใภ้สาม”

จวิ้นเหยา…คือเขาผู้นี้เองหรือ เป็นชายที่เลิศเลอกว่าคำบรรยายในนิยายเสียอีก ใบหน้าของเขา ท่าทีที่องอาจแต่ถ่อมตนในเวลาเดียวกันของเขา ล้วนทำให้สตรีเช่นหรงฟู่ฮ่านตกอยู่ในภวังค์จนต้องคอยเตือนสติตนเองอยู่ช่วงหนึ่ง

“ท่านอ๋องจวิ้นเหยานี้เอง” หรงฟู่ฮ่านกล่าวพลางยิ้มให้อีกฝ่าย “ท่านมาจวนของข้าไม่บอกไม่กล่าว เสียมารยาทแล้วที่ต้องรับแขกเช่นนี้”

จวิ้นเหยาส่ายหน้าเบา ๆ ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองพระชายาสาม

“ท่านพี่อวี้เหิงให้ข้ามาหารือเรื่องราชกิจที่จวน เป็นข้าเองต่างหากที่มาจวนของท่านโดยไม่บอกไม่กล่าว”

หรงฟู่ฮ่านยิ้มอีกครั้งให้อีกฝ่ายก่อนจะกวาดสายตามองใครบางคน

“ท่านอ๋องไม่ได้มากับท่านด้วยหรือ?”

“ท่านพี่ให้ข้ามารอที่จวนของท่านพี่ก่อน ประเดี๋ยวท่านพี่ก็มาถึงแล้ว”

หรงฟู่ฮ่านพยักหน้าขึ้นลงพลางกอดอกตนเอง คิดในใจว่าอีกประเดี๋ยวอวี้เหิงคงกลับจวน

“งานแต่งงานของพวกท่าน จวิ้นเหยาอยากขออภัยพี่สะใภ้ที่ไม่ได้ไปร่วมยินดี”

“ไม่เป็นไร น้องแปดมีกิจต้องจัดการเยอะ” หรงฟู่ฮ่านไม่เอาความ

จวิ้นเหยายิ้มดีใจทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นก่อนเขาจะหันไปสบตากับเจียงชิงที่อยู่ข้าง ๆ วินาทีนั้นเองใบหน้าของจวิ้นเหยาถึงกับเปลี่ยนสีราวกับกำลังตกใจบางอย่าง ในขณะที่เจียงชิงยังคงก้มหน้าลงมองไม่เห็นใบหน้าของจวิ้นเหยา หรงฟู่ฮ่านเห็นเช่นนั้นจึงรอดูท่าทีของท่านอ๋องผู้นี้ เขาสองคนอาจเคยรู้จักกันมาก่อนก็เป็นได้

แต่แล้วจวิ้นเหยากลับมาสีหน้าเช่นเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“บ่าวคนใหม่ของข้าเอง นางชื่อเจียงชิง” หรงฟู่ฮ่านกล่าวพลางเดินไปยืนข้าง ๆ เจียงชิง “หากนางทำอะไรไม่ถูกใจท่าน ท่านอย่าได้ถือสานางเลย นางเพิ่งมาไม่นาน”

จวิ้นเหยาไม่ตอบ ได้แต่ยืนมองใบหน้าของเจียงชิง เจียงชิงเองค่อย ๆ เงยหน้ามองจวิ้นเหยา ประกายในตาของนางเปลี่ยนไปครู่หนึ่งจนฟู่ฮ่านที่สังเกตอยู่ข้าง ๆ รับรู้ได้ว่าเจียงชิงผู้นี้ต้องมีอะไรปิดบังนางอยู่เป็นแน่

“เจียงชิง เจ้าไปบอกห้องครัวให้เตรียมชา เตรียมอาหารต้อนรับท่านอ๋องจวิ้นเหยากับท่านอ๋องอวี้เหิงให้ข้าหน่อย อย่าได้ขาดตกบกพร่อง” หรงฟู่ฮ่านรับสั่งกับเจียงชิง

บ่าวผู้นั้นรับคำสั่งก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ จวิ้นเหยาได้แต่มองแผ่นหลังของนางตาไม่กระพริบ

ฟู่ฮ่านซึ่งมองอยู่ไม่ห่างนัก ได้เห็นท่าทางของจวิ้นเหยาทำให้นางนึกอยากรู้ว่าจริง ๆ แล้วทั้งสองคนนี้มีความสัมพันธ์อย่างไรต่อกัน แต่นางไม่อยากถามเขาตอนนี้ รอให้มีโอกาสครั้งหน้านางจะลองถามเขาดู

“หากท่านอ๋องเบื่อชมดอกไม้สามารถเข้าไปนั่งรอในจวนได้นะ” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยขึ้นมา “อีกประเดี๋ยวท่านอ๋องอวี้เหิงจะกลับจวน พวกท่านคงมีเรื่องให้สนทนาเยอะ ข้าไม่ขออยู่รบกวนพวกท่านดีกว่า”

“พี่สะใภ้ไม่อยู่กินอาหารกับพวกข้าล่ะ?” จวิ้นเหยาเอ่ยถาม

“ไม่ดีกว่า ท่านอ๋องไม่ชอบให้ข้าอยู่ร่วมทานข้าวด้วย ข้าเองก็อยากออกไปเดินเล่นนอกจวนอยู่พอดี” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยพลางหันไปสบตาจิงลั่วเชิงให้รีบเดินออกจากที่นี้ให้เร็วที่สุด ไม่รอให้จวิ้นเหยาเอ่ยอะไรไปมากกว่านี้ นางรีบเดินหนีออกจากสวนหย่อมทันที

“ท่านหญิง วันนี้คุณหนูจะออกเดินตลาดหรือเจ้าคะ” จิงลั่วกระซิบถามน้ำเสียงไม่แน่ใจ

“ไปเดินตลาดก็ได้ ข้าไม่อยากอยู่จวนกับอวี้เหิง” หรงฟู่ฮ่านกระซิบตอบปัด ๆ ไป

ไม่ทันจะก้าวขาออกจากจวน อยู่เพียงทางเดินในจวนเท่านั้น หรงฟู่ฮ่านต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นใบหน้าที่นางไม่อยากเห็นมากที่สุด บุรุษในชุดสีดำ ช่างเหมาะสมกับใบหน้าเย็นชาของเขาเป็นอย่างยิ่ง อวี้เหิงเพิ่งกลับจวนมาหลังจากไม่อยู่จวนมาหลายวันจนจะเปลี่ยนเป็นหลายเดือน

หรงฟู่ฮ่านได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเดินไปหยุดทำความเคารพอวี้เหิง

“ท่านอ๋องกลับจวนแล้วหรือ?” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยถามน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“เจ้าจะไปไหน?” อวี้เหิงถามย้อน

“ข้าจะไปเดินตลาด ข้าให้บ่าวเตรียมสำรับต้อนรับแขกแล้ว”

“ไม่คิดจะอยู่รับแขกด้วยกันหรือ?”

หรงฟู่ฮ่านเงยหน้ามองอวี้เหิง “ข้ารับแขกเรียบร้อยแล้ว”

อวี้เหิงไม่ตอบอะไร มองใบหน้าของหรงฟู่ฮ่านด้วยแววตาว่างเปล่า

“ข้าขอตัว เชิญท่านอ๋องตามสบาย”

หรงฟู่ฮ่านรีบเดินหลบหน้าอวี้เหิงทันที หากต้องสนทนากับคนเช่นนี้นานกว่าเดิม นางคงอยู่ไม่เป็นสุขอย่างแน่นอน

“เจียงชิงไม่ไปกับเจ้าด้วยหรือ?” อวี้เหิงเอ่ยถาม คำถามที่มีเป้าหมายบางอย่างซ่อนอยู่

หรงฟู่ฮ่านหยุดนิ่งลงทั้งยังถอนหายใจก่อนจะหันหน้าไปตอบคำถามของอวี้เหิงช้า ๆ “ข้าให้นางไปเตรียมสำรับต้อนรับแขก ข้าว่านางกับแขกของท่านดูจะคุ้นเคยกันไม่น้อย”

อวี้เหิงขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ริมฝีปากเขาเผยอเล็กน้อยราวกับมีคำถามจะถามหรงฟู่ฮ่านมากมายแต่ไม่ทันเอ่ยปากออกไป ร่างบางของพระชายาเดินห่างออกไปทันตา