Episode 06

“เอวา”

“หะ หา” พอได้ยินเสียงแม่งก็ยิ่งคุ้นเข้าไปอีก ผมเคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหนสักที่ แต่ผมแค่จำไม่ได้

จากนั้นเราสองคนก็ขยับห่างออกจากกันทันที ผมมองดูหน้าผู้หญิงสองคนที่กำลังมองดูหน้าพวกผมราวกับตกใจ

ผู้หญิงหน้าตาสะสวย ตากลม ผิวขาวอมชมพู มองดูชุดแล้วเดาว่าน่าจะอยู่ปีหนึ่ง เพราะยังดูมีระเบียบเรียบร้อย

“เฮียคราม” เสียงผู้หญิงเอ่ยทักทายเพื่อนผมราวกับคนกันเอง แต่เพื่อนผมก็แค่พยักหน้าให้แค่นั้น แล้วหันมองดูพวกผม ไอ้นี่ดูมีพิรุธที่สุด

“เป็นอะไรหรือเปล่า” ผมเอ่ยถามคนตรงหน้าเพราะกลัวว่าเธอจะเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

“อ๋อ มะ ไม่เป็นไรค่ะ พอดีหนูรีบเลยเดินไม่ระวัง ขอโทษรุ่นพี่ด้วยนะคะ” คนตรงหน้าเอ่ยขอโทษขอโพยพร้อมกับยกมือไหว้ผมอยู่แบบนั้น

“ไม่เป็นไร พี่ไม่ทันได้ดูเอง ขอโทษนะ” ผมเป็นคนมารยาทดีอยู่แล้ว ไม่เหมือนเพื่อนหรอก มารยาทติดลบ ทักทายกับคนอื่นแค่พยักหน้า

“หนูไม่เป็นไรเลยค่ะ ขอโทษรุ่นพี่อีกครั้งนะคะ” รุ่นพี่งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้น เด็กพวกนี้ก็เรียนคณะวิศวะเหมือนกันสินะ

“อืม”

“งั้นพวกหนูขอตัวนะคะ” เธอโค้งตัวลงอีกครั้งก่อนจะดึงแขนเพื่อนอีกคนที่มองดูเพื่อนผมแบบไม่ละสายตา แปลกมากสองคนนี้ต้องมีอะไรแน่

“ใคร มึงรู้จักใช่ไหม”

“กูไม่รู้จัก”

“กูหมายถึงคนนั้น” ซึ่งมันรู้ดีว่าผมหมายถึงใคร แต่มันก็เฉยไม่ตอบ ผมกับเอเดนจึงได้แค่มองหน้ากันอย่างปลงใจ กูไม่น่าถาม

“ไปเรียนได้แล้ว” จากนั้นสงครามก็เดินหนีไปเลย ผมกับเอเดนได้แค่มองตาม แล้วก็แอบพูดกันเบา ๆ

“มึงว่าใคร”

“กูไม่รู้ แต่คิดว่ามันต้องรู้จักแน่”

“เออ ช่างมัน” เพราะตอนนี้ผมยังติดใจกับกลิ่นน้ำหอมนั้นไม่หายเลย ซ้ำยังมีเรื่องของเมื่อคืนที่กวนใจผมไม่หยุด ผมสงสัยไปต่าง ๆ นานา รวมไปถึงว่าผมก็รู้สึกคุ้นกับผู้หญิงคนนั้นมาก

ตอนนี้พวกเรากำลังเดินไปยังตึกคณะ มีเจอคนมาทักทายเป็นเรื่องปกติ แต่ผมเองไม่มีอารมณ์ว่างจะสนทนากับใคร เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน

เอาจริงผมคิดมากบอกเลย ถ้ารู้ว่าเป็นใครมันก็จบ แต่นี่ผมไม่รู้ไง เมื่อคืนผมเมามาก อีกอย่างห้องของโรงแรมเป็นเหี้ยอะไรก็ไม่รู้ ไฟเสือกเปิดไม่ติด

มันเลยค้างคาใจอยู่แบบนี้ ยิ่งคิดถึงสัมผัสเมื่อคืน เสียงนุ่ม ๆ ก็ยิ่งทำให้ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใคร

“ฉิบหายมากไอ้ราม ฟุ่ว” ผมถอนหายใจพร้อมกับด่าตัวเองไปหนึ่งที เพราะผมกำลังฟุ้งซ่าน ผมต้องบ้าแน่ถ้าเกิดยังไขข้อสงสัยนี้ไม่ได้

“อยู่ ๆ ก็ทำหน้าเครียด เป็นอะไรอีกมึง”

“มึงตามหาคนให้กูหน่อย” พูดจบผมก็ยื่นป้ายชื่อที่เก็บได้ในห้องพักเมื่อเช้าให้กับเพื่อนสนิททันที ตอนนี้อยากรู้มากว่าเธอคนนั้นคือใคร ทำไมป้ายชื่อไปตกในห้องที่โรงแรมได้

“อีกอย่างเมล์ก็หายไปเลย กูทักก็ไม่ตอบ” ทักไปตั้งแต่เช้าจนตอนนี้เมล์ก็ยังไม่ตอบกลับ ผมไม่เข้าใจเลยว่าเพราะอะไร ปกติไม่เคยรอให้ผมรอนานแบบนี้

“มึงไปทำอะไรไว้หรือเปล่า” เอเดนถามอย่างนึกสงสัย แต่หน้าแบบผมเนี่ยนะ จะทำอะไรใครได้ ถึงแม้ว่าหน้าตาอาจจะดูโหดไปหน่อยก็เถอะ แต่ผมก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายอะไรขนาดนั้น ถ้าแบบไอ้สงครามก็ว่าไปอย่าง

“กูไม่ใช่ไอ้คราม” ทันทีที่ได้ยินสงครามก็หันขวับมองหน้าผม แต่ผมกับไอ้เอเดนก็ทำแค่ยิ้มกริ่มส่งให้มันไป เรื่องเลว ๆ ยกให้มันรับไปคนเดียวพอ

“มึงกล้าว่าพ่อมึง ระวังหัวขาด”

“กูแค่ว่ามัน ส่วนมึงอะ เอาชื่อมันไปหลอกสาว มึงคิดว่ามันจะเอาเรื่องใครก่อน”

“ไอ้เชี่ยราม มึงจะพูดทำไมเนี่ย”

“พวกมึงนี่โตแค่หัวล่างจริง ๆ” โดนใครด่าไม่เจ็บเท่ากับไอ้สงครามด่าแล้ว เบา ๆ แต่เจ็บได้ใจ ผมกับไอ้เอเดนดูเป็นเด็กน้อยไปเลย แค่ท่ายืนมองดูด้วยหางตาก็กินขาดแล้ว

“มึงตายไอ้ราม”

“ถ้ากูตายมึงก็ตาย ไปเข้าห้อง อาจารย์มาแล้ว” ผมไม่โง่อยู่รอให้เพื่อนด่าอีก รีบเผ่นเข้าเรียนก่อนดีกว่า

 -เวลาต่อมา-

ผมพยายามตั้งใจเรียนจนจบคาบเรียน แต่ดูเหมือนสิ่งที่อาจารย์พูดจะไม่เข้าหัวผมเลยสักนิด เพราะในใจก็ยังคิดฟุ้งซ่านไม่หยุด เลยเลือกที่จะถามเพื่อนเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“คนที่มึงส่งมาให้กูเป็นเมล์จริง ๆ ใช่ไหม”

“ก็เออดิวะ ไอ้นี่ มึงเป็นอะไรของมึง หรือคนที่มึงนอนด้วยไม่ใช่เมล์” นั่นแหละที่ผมสงสัย

“มึงก็รู้ใช่ไหม ผู้หญิงมันเปิดซิงได้แค่ครั้งเดียว” ผมพูดแค่นี้มันคงเข้าใจได้ไม่ยากแน่ หัวแบบมันฉลาดเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว

“มึงกำลังจะบอกว่า คนที่มึงนอนด้วยเมื่อคืนไม่ใช่เมล์”

“กูไม่แน่ใจ กูเลยต้องถามเมล์นี่ไง แล้วเสือกโทรหาก็ไม่รับ ปิดเครื่องเฉย” หายไปไหนก็ไม่บอก ปกติแล้วผมกับเมล์ก็สนิทกันพอประมาณ

“มันเกี่ยวข้องกับเจ้าของป้ายชื่อนั่นเหรอ”

“กูก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ ป้ายชื่อนี่ตกในห้อง กูเก็บได้ตอนเช้า” นั่นแหละเป็นที่มาว่าทำไมผมถึงต้องหาผู้หญิงที่นอนด้วยให้เจอ ทว่าในตอนที่พวกผมกำลังเก็บของก็มีเพื่อนในห้องเอ่ยถามขึ้นมา

“วันนี้จะเข้ารับน้องไหม” ไอ้เรย์เอ่ยถามพวกผมสามคน ซึ่งมันไม่ใช่ใคร เป็นพี่ว้ากเหมือนกับพวกผม

พอได้ยินแบบนั้นพวกผมก็หันมองหน้ากันไปมา ตั้งแต่เปิดภาคเรียนมายังไม่ได้เข้าไปดูพวกปีหนึ่งเลยสักวัน มอบหน้าที่ให้พวกปีสามไปจัดการ แล้ว พวกผมก็มองดูอยู่ห่าง ๆ

“มึงไปดูหน่อยก็ดีสงคราม กูว่าปีนี้เละว่ะ” จู่ ๆ เพื่อนในห้องก็เอ่ยบอก สงสัยว่าการรับน้องก็คงไม่ราบรื่นสักเท่าไหร่ แต่ก็คงเหมือนทุกปี ไม่เคยมีปีไหนราบรื่นหรอก

“ถ้าไอ้ครามมันไป กูละสงสารพวกรุ่นน้องเด็กน้อยตาดำ ๆ” จู่ ๆ ไอ้เอเดนก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ อยากจะโดนด่าเล่นว่างั้นแหละ

“มึงสงสารแค่ผู้หญิงครับ อย่ามาอ้าง” ผมตอบกลับมันไปอย่างรวดเร็วเพราะรู้ไส้รู้พุงมันหมด อีกอย่างชิงด่าก่อนถ้าไอ้สงครามพูด รับรองมีเจ็บกว่านี้

“พูดอย่างกับมึงไม่คิด”

“จิตใจกูสะอาด”

“ครับพ่อคนจิตใจสะอาด อย่าให้กูเห็น ว่ามึงลากใครไปกินอีกแล้วกัน”

“กูไม่เอารุ่นน้อง มันเสียระบบ”

“เออ กูจะรอดู”