Episode 05

“มึงพอจะรู้จัก คนที่ชื่อดารินรัตน์ไหม” ผมเอ่ยถามเพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยความอยากรู้ และหวังว่าพอจะมีใครรู้จักบ้าง

ถ้าพวกมันรู้จัก ผมก็คงได้ข้อมูลที่แคบลง แต่เพื่อน ๆ กลับส่ายหน้าไปมา

“มึงเห็นกูเป็นสมุดทะเบียนราษฎร์หรือไง ถึงจะได้รู้จักทุกคน” สุดท้ายผมก็ต้องถอนหายใจ เป็นเหมือนอย่างที่คิด ไม่ได้คำตอบไม่พอยังกวนผมอีก

“มึงอย่ากวน กูซีเรียส”

“คนชื่อดารินรัตน์มีเป็นร้อย กูจะรู้ได้ไงวะ”

“ดารินรัตน์ โสภิตาธารากุล พวกมึงคุ้นบ้างไหม” เอเดนมองดูหน้าผมก่อนจะทำหน้าเหมือนครุ่นคิด

"โสภิตาธารากุล เจ้าของบริษัทส่งออกจิวเวลรี่ไหม"

"มึงรู้จัก"

"ไม่ แต่รู้ว่านามสกุลดังพอใช้ได้ น่าจะพวกลูกคุณหนูไฮโซ" นามสกุลดังงั้นเหรอ ทำไมผมไม่รู้จักมาก่อน หรือเป็นเพราะผมไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ เพราะงั้นแหละผมเลยไม่ค่อยรู้จักนามสกุลใคร

“ดังมากเลยเหรอ”

“ก็พอมีชื่อเสียง พวกตระกูลผู้ดีกว่า ไม่ลองถามแด๊ดมึงล่ะ อาจจะรู้”

“เออ งั้นกูไม่รู้ดีกว่า” ผมเลิกสนใจทันที ไม่รู้ยังดีกว่าต้องถามเขาเสียอีก

“ว่าแต่มีอะไร ทำไมมึงดูสนใจผู้หญิงคนนี้แปลก ๆ” เอเดนเอ่ยถามผมในตอนที่มันยังเอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์สลับกับเงยหน้าถามผมไปมา

“มันก็สนใจผู้หญิงทุกคนนั่นแหละ มึงจะเอาอะไรกับมัน” ผมหันขวับไปมองดูไอ้สงครามทันที พอมันพูดสวนมาแต่ละที ผมก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน

“มึงไม่พูด กูก็ไม่ว่า”

“หึ” สงครามยกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ของมัน คงชอบใจมากที่ได้เหน็บแนมผม แต่ผมก็สายชิลไม่คิดอะไรมาก เพราะต่อให้พวกมันจะด่าว่าผมอย่างไร สุดท้ายก็เหมือนพวกมันด่าตัวเอง

“ไปเข้าเรียนได้แล้ว อาจารย์ภาวัตรยิ่งหมายหัวพวกมึงอยู่” พอไอ้สงครามมันด่าผมเสร็จ ก็ออกคำสั่งต่อทันที ทุกวันนี้สั่งยิ่งกว่าพ่อผมซะอีก ออกคำสั่งเก่งเหลือเกิน สงสัยออกคำสั่งกับรุ่นน้องเยอะจนติดนิสัย

“แต่อาจารย์ภาวัตรแม่งก็เล็งหัวพวกเราตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วไหมวะ”

“ไม่ใช่เพราะมึงหรือไง อยู่ดีไม่ว่าดีไปสอยน้องอาจารย์ เขาไม่ชอบขี้หน้ามึงก็ถูกแล้ว” ผมสวนมันไปอีกที ความผิดไอ้เอเดนตั้งแต่ต้น เข้าเรียนปีหนึ่งปุ๊บ ก็เจอแจ็คพอตปั๊บ

“เชี่ย ใครมันจะรู้วะ” ไอ้เอเดนมันก็ไม่รู้ห่าอะไรทั้งนั้นแหละ เขามาให้เอาก็เอา นิสัยมันเป็นแบบนี้แหละ ผมรู้ดี

“พวกมึงก็พอกันนั่นแหละจะเถียงกันเพื่อ ไปเรียน”

“ครับพ่อ กูจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”

เอเดนว่าแล้วก็ดันผมให้ขยับตัวตามไอ้สงครามไปทันที ผมยกยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมา แต่ก็เดินตามพวกมันไป ไม่ใช่ว่ากลัวมันหรอก แต่ก็เพราะว่า คนที่มันพูดน้อย ๆ พอมันพูดแต่ละที เจ็บไปหลายวัน

และในตอนที่ผมกำลังเดินใจลอยคิดอะไรไปต่าง ๆ นานา จู่ ๆ เอเดนก็เอ่ยถามผมอีกครั้งอย่างไม่มีสาเหตุ

“ว่าแต่มึงเถอะ เมื่อคืนจัดไอ้เมล์จนยับเลยหรือไง เช้ามากูยังไม่เห็นหน้ามัน”

“กูไม่รู้” ตื่นมาก็ไม่เจอใคร เจอแค่ซากถุงยางที่ใช้ไปแล้วกับรอยเลือดบนเตียง ยอมรับว่าเมื่อคืนผมดื่มเยอะเกินไปด้วย ผมยังรู้สึกตัวทุกอย่าง แต่ว่าในห้องโคตรมืดผมจึงไม่เห็นหน้า

อีกอย่างประตูห้องก็ถูกล็อกอย่างดี ถ้าไม่มีคีย์การ์ด ต่อให้ใครก็เข้ามาไม่ได้หรอก

“เอ้า ไอ้นี่” เอเดนหันมองหน้าผมด้วยสีหน้าตั้งคำถาม และยังคาดคั้นผมด้วยแววตาคม

“เอ่อ มึงบอกให้เมล์โทรหากูด้วยแล้วกัน” ผมเอ่ยบอกมันด้วยความร้อนใจ เพราะถ้าเป็นเมล์จริงแล้วเลือดออกขนาดนั้น คงเจ็บน่าดู นั่นแหละผมก็สงสารเด็กมัน เมาแล้วชอบปล่อยตัวจนเกินไป

“เออ มึงก็เรียกหาแต่ไอ้เมล์ ส่วนไอ้เมล์มันก็รอมึงคนเดียว ไม่คิดจะเอามันจริง ๆ หน่อยหรือไง”

“มึงจะทิ้งแล้ว อย่ามาโยนขี้ให้กู กูไม่เอาของเพื่อน”

“ไม่เอาเชี่ยไร เลือกแต่ตัวท็อปกูทั้งนั้น” ผมไหวไหล่ให้เพื่อนรัก การเลือกเด็กมานอนด้วยไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เพราะเอเดนเป็นเจ้าของผับ มีเด็กในปกครองก็มากอยู่

“เอเดน มึงจะไม่ให้มันใช้งานเลยหรือไง แค่ปีละครั้ง มึงก็ยังบ่น” พอไอ้สงครามพูดจบ ผมนี่โคตรจะถูกใจ ผมไม่ใช่เอเดนที่ขั้วผู้หญิงได้ทุกวัน แล้วเลือกแบบไม่ซ้ำหน้าด้วยนะ

“จริง วันนี้มึงพูดเข้าหูกูมากไอ้คราม กูรักมึง” ผมเดินเข้าไปกอดคอเพื่อนทันที จนไอ้เอเดนที่เห็นส่ายหน้ากลั้วหัวเราะในลำคอ

เห็นผมเป็นแบบนี้ จะร่วมปีแล้วมั้งที่ผมแตะผู้หญิง แล้วเสือกไม่รู้ตัวด้วยนะว่าเป็นใคร แต่เอาเถอะไว้ถามเมล์ก็คงรู้แหละว่าใช่หรือเปล่า

“อย่ามารักกู ไอ้สัส” ว่าแล้วไอ้ครามมันก็ผลักผมเบา ๆ แต่ทว่าผมอาจจะเล่นใหญ่เกินไป เพราะในตอนที่ผมแกล้งเซตัวมาอีกฝั่ง ก็บังเอิญชนเข้ากับอะไรบางอย่างจัง ๆ

ปึก !

ด้วยการตอบสนองอันแสนรวดเร็วของร่างกาย ผมใช้มือโอบเอวบางของใครคนหนึ่งแล้วดึงมากอดเอาไว้ได้ และในตอนนั้นเองที่กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูก็กระทบเข้าหาจมูกของผมอย่างจัง

ผมรู้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นนี้เป็นอย่างมาก แน่นอนเพราะมันคือน้ำหอมกลิ่นเดียวที่ผมใช้ และชอบมาก

แต่ทำไมพอผมได้กลิ่นมันจากคนอื่น มันกลับทำให้ผมรู้สึกแปลกไป แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จู่ ๆ ผมก็รู้สึกถึงความร้อนในร่างกายที่เพิ่มขึ้นอย่างอัตโนมัติ

มันอาจไม่แปลกที่ผมจะชอบน้ำหอมกลิ่นนี้ แต่ที่มันน่าแปลกคือตรงที่พอผมได้กลิ่น ก็ทำให้ผมหวนคิดถึงอะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่า

ใช่ ผมเคยได้กลิ่นนี้มาก่อน

แม้จะเป็นกลิ่นน้ำหอมเดียวกัน แต่กลิ่นของมันจะแตกต่างกันออกไปเมื่ออยู่บนตัวคนซึ่งกลิ่นของเธอดันเหมือนกับกลิ่นที่ผมรู้สึกคุ้นเคย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ผมกับเธอไม่เคยเจอกัน

“เอวา”