Episode 08/1

ผมมองดูไอ้ครามที่หันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่ชอบใจนัก เชื่อเถอะจะมีใครสักกี่คนที่พูดแล้วมันฟัง ก็เห็นจะมีแต่ลิลลี่คนนี้แหละมั้ง

สงสัยว่าคงไม่ใช่น้องจริง ๆ อย่างที่มันว่า

"เฮียคะ หนูขอลายเซ็นได้ไหมคะ" ว่าจบเธอก็ยื่นสมุดเชียร์ให้แล้วยิ้มหวานส่งมา เออ รู้แล้วว่าทำไมไอ้ครามมันถึงหวงนักหนา

แต่ทว่าพอผมยื่นมือไปรับ กลับมีสมุดเชียร์สองเล่ม ผมถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะเอ่ยถามอย่างนึกสงสัย

“ทำไมมีสองเล่ม ของใครอีก” ที่จริงมันผิดกฎแหละ ไม่รู้ไอ้ครามไม่บอกเมียมันหรือไง ถ้าคนอื่นเห็นเดี๋ยวก็ได้โดนซ่อมอีก

“เอ่อ... ของเพื่อนลี่เองค่ะ พอดีเพื่อนกลับแล้ว สมุดติดมาพอดี”

“มันผิดกฎ มึงไม่บอกเมีย” ไอ้ครามทำหน้านิ่งเหมือนเดิม แต่แล้วก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย แค่มองหน้าก็พอจะรู้ว่าเมียมันคงดื้อเอาเรื่อง

“ครั้งเดียวนะคะ” จากนั้นลิลลี่ก็แจกยิ้มทำตากะพริบปริบ ๆ ราวกับอ้อนผมอยู่ แต่อย่าทำแบบนั้น กูกลัวผัวมันครับ เอาเถอะรีบ ๆ เซ็นให้ไว ชีวิตจะได้ปลอดภัย

“ตาไม่สมประกอบ ก็ควรตัดแว่นใส่” นั่นไงกูว่าละ

“มึงนี่แม่ง” ไอ้เอเดนก็ยังจะแซวอยู่ได้ ไม่รู้เวลาคอจะขาดหรือไงนั่น ไอ้นี่

“ชื่อลลิตาเหรอเรา” ผมมองดูสมุดที่มีทั้งรหัสนักศึกษาแล้วก็ชื่อก่อนจะเอ่ยถามเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันดูวังเวงเกินไป

“ใช่ค่ะ” พอผมเซ็นใบแรกเสร็จก็ยื่นให้เอเดนต่อ แต่ในตอนที่ผมพลิกดูชื่อสมุดอีกเล่มเท่านั้นแหละ ถึงกับต้องอ่านชื่อกับนามสกุลอีกครั้ง

“เอวารินทร์ โสภิตาธารากุล...”

“ลิลลี่ คนนี้ใคร” ผมที่อดไม่ได้ก็เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ทุกคนต่างมองมาที่ผมอย่างนึกสงสัย ผมน่าจะตื่นเต้นเกินไป แต่เพราะผมตกใจเลยรีบร้อนถาม

“เพื่อนลี่เองค่ะ เฮียรามก็เคยเจอแล้วนะคะ คนเมื่อเช้าที่เผลอชนกัน” เด็กคนนั้น นามสกุลเหมือนคนที่ผมตามหา แสดงว่าสองคนนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกันแน่

หรือว่าเธอเคยเปลี่ยนชื่อหรือเปล่า

“เพื่อนเราเคยเปลี่ยนชื่อไหม”

“ไอ้ราม ถามเยอะกูปวดขา เร็ว ๆ” ไอ้ครามก็เร่งอยู่ได้ ผมยุ่งอยู่ไม่เห็นหรือไงเนี่ย

“ว่าไง เคยเปลี่ยนไหม...”

“ไม่นะคะ ชื่อเอวารินทร์มาตั้งแต่เกิดเลยค่ะ” ตอนแรกผมก็ยังรู้สึกว่าเด็กคนนั้นอาจจะเป็นผู้หญิงคนเมื่อคืน แต่ผมคงคิดมากไป

คิดแล้วโคตรปวดหัว มันจะง่ายกว่านี้มากถ้าทุกอย่างเป็นใจ แต่นี่แม่ง ผมหาอะไรไม่เจอเลยแม้แต่อย่างเดียว กล้องวงจรของโรงแรมก็เสือกมาเสียวันนั้น แม่งโรงแรมหัวxxx ซื้อทิ้งแม่ง ไอ้สัส...

“งั้นขอเก็บสมุดนี้ไว้ก่อน พรุ่งนี้ให้เพื่อนเรามาเอาแล้วกัน”

“อ้าว ทำไมคะ เฮียมีอะไรหรือเปล่า” ลิลลี่ทำหน้าสงสัย แต่ดวงตากลมก็แฝงไปด้วยความหวั่นใจเล็กน้อย หากเป็นเมื่อก่อนสมุดรับน้องหายคงโดนทำโทษแน่

แต่ผมไม่ได้อยากทำโทษ แค่อยากรู้ความจริงอะไรบางอย่างจากเจ้าของสมุดลายเซ็นเล่มนี้ก็เท่านั้น

“ไม่มีอะไรหรอก แค่บอกให้มาหาพี่ก็พอ” แม้ลิลลี่จะไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมทำ แต่เธอก็ยอมพยักหน้าให้อย่างจำใจ ยอมไม่ยอมก็คงต้องยอม

“เฮียจะไม่ดุเพื่อนลี่ใช่ไหมคะ” เสียงเล็กเอ่ยถามอ้อมแอ้ม คงเพราะกลัวว่าเพื่อนจะถูกลงโทษแหละมั้ง แต่อย่างที่บอกผมไม่ได้ต้องการลงโทษ

“ไม่หรอก”

“กลับได้แล้ว ยุงกัด” เสียงไอ้สงครามบ่นตั้งแต่เมื่อกี้ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่หยุดบ่น พอมีเมียแม่งพูดมากฉิบหาย

“งั้นลี่ไปนะคะ” ลิลลี่เอ่ยลาพวกผมก่อนจะยิ้มให้ ผมรู้แล้วว่าทำไมไอ้สงครามมันถึงได้ดูเปลี่ยนไป สงสัยว่าจะหวงเมียมาก แต่ก็อย่างว่า หน้าตาดีขนาดนั้น ก็ต้องหวงเป็นธรรมดา

“ให้พี่ไปส่งไหมคะคนสวย” เสียงของเอเดนแทรกเข้ามา ไอ้นี่ก็หาเรื่องให้โดนด่าอยู่เรื่อย

“เสือก!” ผมยิ้มกริ่มทันทีเมื่อคนที่อยู่ดีไม่ว่าดียังจะแซวมันอยู่ได้ สมน้ำหน้าโดนไปหนึ่งดอก ตอกเข้าหน้าเต็ม ๆ

“กูไม่ได้ถามมึง กูถามลิลลี่”

“ถามใครก็เหมือนกัน ไปกลับ” ว่าแล้วมันก็ลากเมียมันไปทันที เพราะไม่งั้นจะโดนเอเดนแทะเล็มอีก

แต่เอเดนก็ยังไม่หยุดแค่นั้น มันยังโบกมือให้ลิลลี่ และลิลลี่เองก็หันมาโบกไม้โบกมือให้ จนไอ้สงครามเห็นก็ดันมือข้างนั้นของลิลลี่ลง สงสัยว่าจะหวงเอามาก ๆ

“มึงก็แกล้งมัน ไม่รู้หรือไง มันหวง”

“หวงจนน่ากลัวไอ้สัส พูดไปขนลุกไป สงสารน้องลิลลี่ ไอ้บ้าครามมันเหมือนคนอื่นที่ไหน” เอเดนพูดไปทำท่าไปด้วย

ผมที่มองดูก็ยิ่งอดหัวเราะไม่ไหว พอเห็นมันทำท่าทางว่ากลัวไอ้สงคราม ผมก็ยิ่งชอบและอยากจะแกล้งมันต่อ รู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันที

“แซวเมียมันเยอะ ๆ ระวังได้เป็นปุ๋ย”

“เชี่ย น่ากลัวไอ้สัส กลับดีกว่า” ผมก็แค่พยักหน้าให้ก่อนที่พวกเราจะแยกย้ายกันกลับ ผมจับสมุดลายเซ็นขึ้นมาดู

ไม่รู้สิว่าทำไมผมถึงนึกถึงผู้หญิงคนนั้น ทั้งกลิ่นน้ำหอมที่รู้สึกคุ้นเคย และนามสกุลนั้นก็เหมือนเชื่อมโยงกันไปหมด แต่เอาเถอะ ไม่นานผมต้องรู้แน่