บทที่ 4

"เยว่อิง ยามนี้เจ้ามีหน้ามีตาแล้ว ก็ลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นผู้มอบโอกาสนี้ให้แก่เจ้า

เป็นเจ้า...เป็นเจ้าที่แย่งชิงโชคชะตาของข้าไป!

หากวันนั้นข้าเป็นผู้ยอมรับด้วยตนเอง ยามนี้ผู้ที่ได้เป็นพระสนมก็คือข้า! ผู้ที่ได้พักอยู่ตำหนักปีกก็คือข้า! ผู้ที่ได้ปรนนิบัติอยู่ข้างพระวรกายฝ่าบาทก็ต้องเป็นข้าเช่นกัน!"

ข้านั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ มองนางด้วยสายตาเรียบเฉย

"พี่หญิงโปรดสำรวมวาจา วันนั้นเป็นท่านเองที่อ้อนวอนให้ข้ายอมรับแทน และท่านก็เคยสาบานแล้วด้วย"

นางแสยะหัวเราะ น้ำตาร่วงหล่นลงมา

"คำสาบานมันจะไปสำคัญอะไร!

ยามนี้ข้ายังเป็นเพียงนางกำนัลที่ต้องทำงานหนัก! แต่เจ้ากลับเสวยสุข มีทั้งอาหารดี ๆ กับข้าทาสบริวารคอยปรนนิบัติ!"

นางสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ก่อนจะปรับเปลี่ยนน้ำเสียงใหม่

"เยว่อิง เจ้าช่วยย้ายข้าไปทำงานที่สบาย ๆ หน่อย แล้วก็ช่วยเอ่ยคำยกยอข้าต่อหน้าท่านอ๋องจิ้งด้วย มิเช่นนั้น ข้าจะไปกราบทูลความจริงต่อหน้าฝ่าบาท ฉุดเจ้าให้ร่วงลงมาจากฟ้า ให้ตายโดยไร้ผืนดินฝังกลบ!"

ลึก ๆ ในดวงตาข้าฉายแววเย็นเยียบทีละน้อย

ก่อนหน้านี้ที่ข้ายอมถอยให้ก้าวหนึ่ง เป็นเพราะไม่ต้องการให้เกิดเรื่องราวลุกลามใหญ่โต

แต่ยามนี้นางกลับได้คืบจะเอาศอก เก็บนางไว้คงต้องกลายเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่ในวันหน้าเป็นแน่

ข้าไม่แสดงสีหน้าท่าทางใด ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"หอตำรากำลังขาดคน งานที่นั่นค่อนข้างเงียบสงบ ข้าจะช่วยย้ายท่านไปที่นั่นก็แล้วกัน"

ข้ายังหยิบเงินอีกไม่กี่ตำลึงยื่นให้นางด้วย "เงินพวกนี้ ท่านรับไปใช้ก่อนเถิด"

หนานเซียงรับเงินไป สีหน้าของนางดูคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย แต่ในใจกลับยังไม่ยอมแพ้

"เงินแค่นี้จะไปพออะไร สิ่งที่ข้าต้องการคือท่านอ๋องจิ้ง คือลาภยศสรรเสริญ!"

นางถลึงตาใส่อย่างดุดัน "เจ้ารีบช่วยข้าจะดีกว่า ไม่เช่นนั้น พวกเราก็จะพังไปด้วยกันทั้งคู่!"

ข้ามองคล้อยหลังนางเดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ หายไปจนหมด

นับตั้งแต่วันนั้น ข้าก็เริ่มคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของนางอยู่เงียบ ๆ ในเงามืด

คอยสั่งให้ขันทีน้อยตามดูว่านางเดินทางไปที่ใด พบปะกับผู้ใดบ้าง

ดูเหมือนว่าหนานเซียงเองก็กำลังเฝ้ารอคอยอยู่เช่นกัน

รอคอยโอกาส โอกาสที่จะเหยียบย่ำข้าให้จมลงดินได้อย่างราบคาบ

ข้ารู้ดี ว่านางไม่มีวันยอมเลิกลาไปง่าย ๆ

และสิ่งที่ข้าต้องทำ ก็คือการคิดหาทางหนีทีไล่เตรียมไว้ก่อนที่นางจะลงมือ

ผ่านไปพริบตาเดียวก็ถึงงานเฉลิมพระชนมพรรษาของฮ่องเต้ ขุนนางนับร้อยเข้ามายืนประจำตำแหน่ง

ข้าคัดอักษรคำว่าอายุยืนจำนวนหนึ่งร้อยตัวด้วยตนเองเพื่อเป็นของขวัญถวายพระพร

ฮ่องเต้ทรงพอพระทัยยิ่งนักจึงมีพระบัญชาทันที

"เลื่อนขั้นฮวาตาอิ้งขึ้นเป็นฮวาผิน พระราชทานทองคำร้อยตำลึง ผ้าไหมสิบพับ"

ข้าคุกเข่าน้อมรับพระมหากรุณาธิคุณ ยามนี้สวมชุดหรูหราอลังการ รายล้อมไปด้วยไข่มุกและอัญมณี ไม่ใช่นางกำนัลแห่งกองซักล้างในวันวานอีกต่อไป

หนานเซียงยืนปะปนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนางกำนัลรับใช้ นางจ้องข้าไม่ละสายตา แววตาแดงก่ำราวกับจะมีเลือดหยดออกมา

เมื่องานเลี้ยงดำเนินไปได้ครึ่งทาง ในที่สุดนางก็เริ่มเคลื่อนไหว

นางอาศัยข้ออ้างว่ารินสุรา ค่อย ๆ ขยับกายเข้าไปใกล้เบื้องพระพักตร์ ก่อนจะแสร้งเอ่ยขึ้นมาอย่างลอย ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ

"หากกล่าวถึงดอกเหมย หม่อมฉันกลับนึกขึ้นได้ถึงเรื่องบางอย่าง คืนนั้นที่สวนอี่เหมย ดอกเหมยเบ่งบานงดงามยิ่งนัก ยามนั้นหม่อมฉันเกิดคิดถึงบ้าน จึงอดใจไม่ไหวจนต้องท่องบทกวีออกมาประโยคหนึ่ง..."

นางชะงักไปชั่วครู่ เสียงพูดไม่ได้ดังมาก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนโดยรอบได้ยินอย่างชัดเจน

"หากสายลมทวนรู้ความในใจ โปรดอย่าพัดทำลายดอกเหมยเลย"

ภายในตำหนักตกอยู่ในความเงียบทันที

สายตาทั้งหมดจับจ้องมาบนร่างข้า

ทั้งสายตาที่สมน้ำหน้า สายตาที่เมินเฉยดูแคลน และสายตาที่สืบเสาะจับผิด

สิ่งเหล่านี้กดทับเข้ามาอย่างมืดฟ้ามัวดิน จนแทบจะหายใจไม่ออก

พระพักตร์ของฮ่องเต้พลันมืดครึ้มลงทันที

เขามองหนานเซียง แล้วก็หันมามองข้าอีก แววตาคู่นั้นเยือกเย็นราวแผ่นน้ำแข็งในเดือนสิบสอง

"ฮวาผิน" เสียงเขาไม่ได้ดังนัก แต่กลับกดดันคนจนแทบหายใจไม่ออก

"บทกวีนี้ ตกลงว่านางเป็นคนท่อง หรือเจ้าเป็นคนท่องกันแน่"

ลี่ผินยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นป้องปากหัวเราะ

เสียนเฟยยกชาขึ้นจิบพลางก้มหน้าต่ำ ราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

หนานเซียงยืนอยู่ด้านข้าง นางก้มหน้าก้มตา แต่แอบยกมุมปากยิ้มเล็กน้อยอย่างผู้มีชัย

ภายในตำหนักเงียบกริบ

ฮ่องเต้จับจ้องข้าเขม็ง เน้นย้ำทีละคำ "เรากำลังถามเจ้าอยู่"

ข้าค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปคุกเข่ากลางตำหนัก ขยับริมฝีปากเบา ๆ

"ทูลฝ่าบาท บทกวีนี้... แท้จริงแล้วเป็นหนานเซียงที่ร่ายขึ้นมาก่อนเพคะ"