บทที่ 2 ข้าไม่อนุญาต

หยางฮูหยินได้เล่าเรื่องราววีรกรรมสุดแสบในวัยเด็กของบุตรีให้ฮ่องเต้ฟังอย่างลื่นไหล หลังจากพระองค์ได้ตรัสถามเพียงแค่ไม่กี่คำ ไม่เพียงแค่นั้นผู้เป็นพี่ชายยังเสริมทัพเข้าไปอีก ทำให้หยางซินอวี่ได้แต่นั่งเงียบมองดูทั้งสามสนทนากันอย่างออกรส ดูเหมือนว่าฮ่องเต้จะทรงพอพระทัยเมื่อได้ฟังเรื่องราวของพระสนม ทำให้ได้รู้จักนางมากยิ่งขึ้น

“ยิ้มบ้างสิเพคะพระสนม ทำหน้าบูดบึ้งอย่างนี้เดี๋ยวฝ่าบาทก็ไม่พอพระทัยเอาหรอก” เหม่ยหวากระซิบกระซาบอย่างเบาเสียง เมื่อสังเกตสีหน้าของเพื่อนรักอยู่นาน

“ทำไมต้องเรียกข้าอย่างนี้ด้วย ข้าเป็นเพื่อนเจ้านะ”

“ถึงจะเป็นเพื่อนแต่ก็ต้องเรียกตามยศที่เจ้าได้รับมา คนอื่นจะได้เรียกตามและให้ความเคารพเจ้าอย่างใดเล่า”

“แต่ข้าไม่อยากให้เรียกนี่นา เป็นพระสนมไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย”

ทั้งสองกระซิบกันจนลืมสังเกตรอบตัว ตอนนี้ฮ่องเต้ยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว พระองค์กระแอมไอเบา ๆ ทำให้ทั้งสองหันไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มเจื่อน ใบหน้าซีดเซียวเลยทีเดียว

“ถึงเวลากลับเข้าวังแล้ว”

“เพคะฝ่าบาท”

หยางซินอวี่ตอบกลับเสียงอ่อน รีบหลบตาเขาในทันที เมื่อครู่คงจะได้ยินสิ่งที่นางกล่าวหมดแล้วสินะ หวังว่าคงจะไม่โกรธจนลงอาญานางอีกหรอกนะ

บัดนี้ทั้งหมดเดินออกมาส่งที่หน้าจวนอีกครั้ง หยางซินอวี่กล่าวคำร่ำลากับทุกคน สวมกอดอย่างแนบแน่นแทบไม่อยากจะปล่อย อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา แม้ที่นี่กับวังหลวงจะอยู่ไม่ห่างกันมากแต่การที่จะได้เจอหน้ากันแทบไม่มีเลย

รถม้าเคลื่อนล้อออกจากหน้าจวนไปอย่างช้า ๆ เพื่อกลับไปยังวังหลวง หยางซินอวี่ได้แต่นั่งก้มหน้าอยู่บนที่นั่งถัดมา ปล่อยให้อีกฝ่ายจ้องมองอยู่อย่างนั้น นางไม่รู้ว่าเขามองด้วยสายตาแบบไหน แต่ที่รู้ตอนนี้มันเป็นเวลาที่สุดแสนจะอึดอัดเกินจะทน นิ้วทั้งสิบประสานกันไว้บนตักอยู่ตลอดเวลา มีเหงื่อซึมออกมาที่อุ้งมือน้อย ๆ จนเปียกชุ่ม

“เจ้าเป็นใบ้หรืออย่างไรกัน”

“เปล่าเพคะ”

“เวลาพูดให้มองหน้าข้าด้วย ใบหน้าข้าไม่ชวนมองขนาดนั้นเชียวหรือ”

“เปล่าเพคะ”

“เปล่าอีกแล้ว เจ้าใช่สตรีคนเดียวกับที่ข้าเจอที่โรงหมอหรือไม่ เหตุใดจึงกลายเป็นคนละคนเช่นนี้” พระองค์ทรงรู้ว่านางแค่กำลังตื่นเต้นและกลัวกับการเปลี่ยนแปลงเพียงเท่านั้น เห็นอย่างนี้ยิ่งอยากจะแกล้งให้หนัก ๆ อยากให้นางได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา จึงเอื้อมไปจับข้อมือน้อย ๆ ดึงตัวให้มานั่งบนตัก ด้วยที่ตัวของนางเล็กกว่ามาก เรี่ยวแรงก็น้อย ทำให้ร่างของหยางซินอวี่แทบจะปลิวมาเสียอย่างนั้น

“อุ้ย! ฝ่าบาททรงทำอะไรเพคะ”

“หากไม่ทำเช่นนี้เจ้าคงจะเอาแต่นั่งก้มหน้า ไม่ยอมพูดจากับข้า หามีอันใดต้องกลัว ทำตัวตามสบาย เป็นเหมือนอย่างที่เจ้าเคยเป็น ข้าชอบแบบนั้น”

“หม่อมฉันกลัวว่าจะเป็นแผนของฝ่าบาท กลัวพระองค์จะหลอกให้ตายใจแล้วลงอาญาหม่อมฉันเหมือนครั้งนั้น ปล่อยหม่อมฉันให้นั่งที่อื่นเถิดเพคะ”

“ไม่ปล่อย เจ้าเป็นของข้าตั้งแต่ข้าได้แต่งตั้งเจ้าเป็นสนมแล้ว รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงทำเช่นนี้”

“เพราะฝ่าบาทต้องการแกล้งหม่อมฉันเพคะ ทรงสนุกมากไหมเพคะที่ทำให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งต้องห่างจากครอบครัวมา” นางรีบตอบกลับอย่างไม่ต้องคิดอะไร อีกฝ่ายหัวเราะเสียงดังอย่างพอใจที่ธาตุแท้ของนางได้เผยออกมาแล้ว

“ข้าไม่ได้แกล้งเจ้าสักหน่อย ข้ากำลังมอบสิ่งดี ๆ ให้เจ้าต่างหาก ใคร ๆ ก็อยากเข้ามาเป็นสนมของข้ากันทั้งนั้น มีแต่เจ้าเท่านั้นล่ะที่ไม่ชอบใจ เป็นเมียข้ามันน่าอายตรงไหนงั้นหรือ” พระองค์โน้มพระพักตร์เข้ามาใกล้ หยางซินอวี่จึงรีบซุกหน้าเข้าที่แผงอกแกร่งเพื่อหาทางหนีทีไล่ มือน้อย ๆ ทั้งสองยังคงกอดพระศอฮ่องเต้ไว้แน่น

“อย่าทำอะไรหม่อมฉันเลยเพคะ หม่อมฉันกลัวแล้ว”

“ถึงแม้ว่าเจ้าจะยังไม่รู้ว่าการเป็นสนมเอกต้องปฏิบัติตัวอย่างไรบ้าง แต่ไม่น่าจะซื่อจนไม่รู้ว่า...เจ้าจะต้องขึ้นเตียงกับข้า แค่หอมแก้มเจ้ายังกลัวถึงเพียงนี้ หากเราได้...”

“หม่อมฉันยังไม่พร้อมเพคะ ไม่ว่าจะอะไรก็ตามยังไม่พร้อมสักอย่าง ขอฝ่าบาททรงเมตตาด้วยเพคะ” พระสนมเอกรีบกล่าวออกมาแทบไม่หายใจ เรื่องแบบนี้สำหรับนางมันคือสิ่งที่แปลกใหม่ จู่ ๆ ก็มีบุรุษมาแตะเนื้อต้องตัวใครจะตั้งตัวทัน แม้ว่าบุรุษคนนั้นจะเป็นถึงองค์ฮ่องเต้ก็ตามที มันก็ไม่รู้สึกต่างจากบุรุษทั่วไปเลย เพียงแต่นางไม่อาจปฏิเสธได้เท่านั้น

“นานแค่ไหน”

“เอ่อ...สามเดือนเพคะ”

“สามเดือน! นี่เจ้าคิดว่าคนอย่างข้าจะรอได้ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ”

“ถ้าเช่นนั้นสองเดือนได้ไหมเพคะ” ซินอวี่รีบเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตาเว้าวอนขอร้องให้ฝ่าบาททรงใจอ่อน หากทว่าแววตาที่ส่งกลับมานั้นนิ่งเฉย เย้ยหยันนางว่าเป็นคนอ่อนต่อโลกเสียอย่างนั้น แค่นี้ก็รู้คำตอบที่กำลังจะเปล่งออกมาแล้ว

“เรื่องบนเตียงข้าให้เวลาเจ้าทำใจได้เพียงแค่สามวัน ส่วนเรื่องอื่นข้าไม่อนุญาตให้เจ้าปฏิเสธแม้แต่น้อย”

“แต่อื้อ...”