บทที่ 3 อ้อมกอด

นางกำลังจะตอบโต้กลับไปทว่าฮ่องเต้กลับประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากบางเสียก่อน รสจูบอันร้อนแรงจากองค์ฮ่องเต้ถาโถมเข้ามาอย่างไร้ความปรานี มือน้อย ๆ ที่เกาะเกี่ยวพระศอไว้ถอยร่นลงมาผลักแผงอกแกร่งให้ออกห่าง ใช่ว่าไม่รู้สึกดีแต่นางหายใจไม่ทันต่างหาก นี่คือจูบแรกในชีวิตของนาง และมันเป็นจูบที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น หากทว่ามันคือจูบที่สร้างความหวามไหวให้หัวใจดวงน้อยสั่นระรัว อีกฝ่ายไม่ได้แค่จูบแต่กำลังสูบเอาเรี่ยวแรงของนางออกไปด้วย จนตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวที่จะต่อสู้ขัดขืนแล้ว

พระหัตถ์ขององค์ฮ่องเต้ถูกส่งไปลูบไล้แผ่นหลังบางผ่านผ้าเนื้อดี ราวกับกำลังขับกล่อมให้พระสนมเอกหลงระเริงกับรสจูบที่มอบให้ เนิ่นนานแล้วที่ริมฝีปากบดเบียดกัน ทว่าพระองค์กลับยังคงไม่รู้เบื่อ ไม่อิ่มเอมกับมันสักที ยิ่งได้ลิ้มลองยิ่งหลงใหล ราวกับถูกนางผู้นี้ทำเสน่ห์คุณไสยให้ลุ่มหลง อยากจะทำให้มากกว่านี้ แต่ได้ลั่นวาจาไว้แล้วว่าจะให้ทำใจสามวันเสียก่อน หากไม่เช่นนั้นนางคงได้ถวายงานบนเตียงในค่ำคืนนี้เป็นแน่แท้

พระองค์จะอดใจรอให้ถึงวันนั้น วันที่จะได้เห็นเรือนกายของนาง ได้สัมผัสทุกสัดส่วนอย่างตามใจ พระองค์ไม่ได้แต่งตั้งนางเป็นสนมเอกเพียงเพราะต้องการเรื่องอย่างว่า แต่เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เห็นหน้าครั้งแรกก็ถูกชะตาอยากให้นางมาอยู่ใกล้ ๆ อยากเห็นหน้าทุกวัน นอกเหนือจากว่าคำว่า พรหมลิขิต อีกหนึ่งคำที่จะอธิบายความรู้สึกนี้ได้ดีคือคำว่า...รักแรกพบ

“เจ้าลองคิดดูสิ แค่จูบมันยังทำให้มีความสุขมากถึงเพียงนี้แล้ว หากเป็นอย่างอื่นจะมีความสุขมากแค่ไหน” ฮ่องเต้กล่าวหลังจากผละริมฝีปากออกมาแล้ว รอยยิ้มและสายตาอันเจ้าเล่ห์ทำให้หยางซินอวี่นึกหมั่นไส้ยิ่งนัก เขาคงคิดว่าตัวเองเก่งกาจเรื่องบนเตียงมาก จนทำให้สตรีหลงใหลได้อย่างง่ายดายแต่ไม่ใช่สำหรับนางเลย

“หม่อมฉันไม่ได้มีความสุขเลยเพคะ”

“ข้าไม่มีทางเชื่อ เจ้ามีความสุขที่ได้รับรสจูบจากข้า ได้อยู่ในอ้อมกอดข้า”

“ไม่จริงเพคะ หม่อมฉันรู้สึก...” ก่อนจะหลุดปากออกไปเสียก่อน หยางซินอวี่รีบยกมือมาปิดปากไว้ได้ทันเวลา

“รู้สึกอย่างไร” ฮ่องเต้ขมวดพระขนงเป็นปม ถามนางด้วยความอยากรู้ซะเต็มประดา

“หม่อมฉันไม่กล้าพูดหรอกเพคะ กลัวว่าจะโดนฝ่าบาทลงอาญาอีก”

“พูดมาเถิด ข้าไม่ทำอะไรเจ้าแน่นอน ข้าสัญญา”

“แน่นะเพคะ”

“แน่สิ”

“หม่อมฉันรู้สึก...ขยะแขยงมากกว่ามีความสุขเพคะ”

“เจ้านี่มัน!” ได้ยินเช่นนั้นจากใบหน้าที่เปี่ยมสุขกลับบึ้งตึงขึ้นมาทันที หยางซินอวี่รีบพยุงตัวจะลุกขึ้นออกจากอ้อมกอดของฝ่าบาท ทว่าอีกฝ่ายกลับรั้งตัวนางไว้แน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

“ไหนฝ่าบาทบอกว่าจะไม่ทำอะไรหม่อมฉันไงเพคะ ฝ่าบาททรงไม่รักษาสัญญา”

“แล้วข้าทำอะไรเจ้าหรือยัง” คนพูดจ้องเขม็งมองนางอย่างเป็นต่อ จับข้อมือน้อย ๆ ให้เลื่อนเข้ามาใกล้พระพักตร์ จนปลายพระนาสิกสัมผัสกับหลังมือนาง พระองค์สูดกลิ่นกายที่หอมเป็นเอกลักษณ์เข้าปอดฟอดใหญ่

“เจ้าต้องอยู่ในอ้อมกอดของข้าไปจนกว่าจะถึงวังหลวง เจ้าจะได้รู้สึกคุ้นชินและไม่ขยะแขยงข้าอย่างใดเล่า หึ ๆ”

พระองค์ตรัสเช่นนั้นแล้วมีหรือที่หยางซินอวี่จะกล้าต่อปากต่อคำอีก นางได้แต่นั่งอยู่เงียบ ๆ วางสายตาไว้ที่แผงอกของฝ่าบาทอย่างนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำเมื่อได้มีโอกาสอยู่ในอ้อมกอดบุรุษ ปากก็บอกว่าขยะแขยงหากทว่าความเป็นจริงแล้วรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ทำให้มั่นใจว่าหากไปถึงวังหลวงแล้วพระองค์จะสามารถปกป้องและดูแลนางได้อย่างแน่นอน