บทที่ 7 ต้องการสิ่งใด

ช่วงสามวันที่ผ่านมาหยางซินอวี่ต้องเผชิญกับความยากลำบากมาโดยตลอด มันคือช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ ช่วงกลางวันต้องเรียนรู้กฎการใช้ชีวิตในวังหลวง รวมถึงการปฏิบัติตนในฐานะพระสนมเอกของฮ่องเต้ เมื่อได้มีโอกาสเรียนรู้นิสัยใจคอของเหวินกงกง ก็พบว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นผู้ใหญ่ที่เคร่งครัดในเรื่องกฎระเบียบมาก จริงจังแต่ก็มีช่วงเวลาให้นางได้ผ่อนคลายจากความตึงเครียดเป็นระยะ เป็นขันทีที่เก่งรอบด้าน เหมาะสมแล้วสำหรับเป็นบุคคลที่ไว้วางพระทัยของฮ่องเต้เช่นนี้

ส่วนกลางคืนต้องมาผวากับผีเด็กตนนั้น การไม่คุ้นที่คุ้นทางก็ว่านอนลำบากแล้ว ยังต้องมาเจอกับสิ่งลี้ลับอีก มันเป็นอะไรที่น่าปวดหัวยิ่งนัก พยายามข่มตานอนแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ นางจึงให้เข่อซิงเข้ามานอนเป็นเพื่อนในห้อง ทำให้สามารถนอนหลับเอาแรงไปได้บ้าง

ในระหว่างนี้ฮ่องเต้ไม่เคยเสด็จมาหาที่ตำหนักหย่งเจิ้นเลยสักครั้ง แต่วันนี้ครบกำหนดที่พระองค์จะมาทวงคำสัญญาแล้ว เหวินกงกงกำชับสิ่งที่เคยสอนไว้นักหนาเมื่อต้องถวายงานรับใช้บนเตียง นางไม่เคยนึกเลยว่าการจะมาเป็นคนของฮ่องเต้ มันจะมีพิธีรีตองที่ยุ่งยากเช่นนี้ หากเลือกได้คงไม่อยากเข้าวังมาเป็นสนมเช่นนี้แน่

“ทำไมพระสนมจึงได้เดินวนไปมาเช่นนี้เพคะ”

“ข้ากำลังกลุ้มใจน่ะสิ”

“กลุ้มใจเรื่องอะไรเพคะ วันนี้เป็นวันดีของพระสนมนะเพคะ ที่จะได้ถวายงานรับใช้ฝ่าบาทแล้ว”

“ก็เรื่องนั้นล่ะ”

ยิ่งใกล้ถึงเวลาหยางซินอวี่ยิ่งวิตกกังวล นางอยากจะมีวิชาหายตัวได้เหลือเกินในตอนนี้ อีกไม่กี่ชั่วยามก็ต้องถวายงานรับใช้ฮ่องเต้เสียแล้ว ได้แต่ภาวนาขอให้เกิดเหตุการณ์อะไรก็ได้ ที่ทำให้ฮ่องเต้ทรงไม่สามารถมาหานางในค่ำคืนนี้ได้

“เข่อซิงเจ้าออกไปรอข้างนอกก่อนนะ ข้าอยากอยู่เพียงลำพัง”

“เพคะพระสนม”

“อ้อ หากไม่เรียกห้ามเข้ามาเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจแล้วเพคะ”

เข่อซิงออกไปจากห้องตามคำสั่ง หยางซินอวี่เดินไปหย่อนก้นลงบนเตียง คิดหาหนทางที่จะถ่วงเวลาเอาไว้ ในวินาทีนั้นไม่รู้อะไรดลใจให้นางคิดถึงผีเด็ก หากเป็นผีจริงจะต้องช่วยนางได้แน่นอน แม้จะรู้สึกกลัวจับใจแต่นางก็ต้องลองเสี่ยงเพื่อเอาตัวรอดให้ได้

“ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่แถวนี้ ออกมาสิเจ้าผีน้อย”

“คริ ๆ”

เสียงหัวเราะนั่นดังขึ้นอีกแล้ว นางกลอกลูกตามองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกกลัว แต่พยายามทำใจดีสู้เสือเข้าไว้

“หยุดหัวเราะ ข้าไม่สนุกด้วยหรอกนะ บอกมาว่าต้องการอะไร เหตุใดจึงต้องการให้ข้าเห็นเพียงคนเดียวเท่านั้น เจ้าต้องการให้ข้าช่วยใช่หรือไม่ หากใช่เจ้าต้องช่วยข้าก่อน”

“พูดจริงงั้นหรือ”

“กรี๊ดดด!!!!”

เสียงนั้นดังอยู่ข้างใบหู หยางซินอวี่หันมามองก็พบว่าตอนนี้ผีเด็กตนนั้นนั่งอยู่ข้าง ๆ นี่เอง แถมยังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่อีกต่างหาก นางกรีดร้องเสียงดังด้วยความกลัว ลุกออกจากตรงนั้นจนเสียหลักล้มลงบนพื้น

โครม!!!

“เกิดอะไรขึ้นเพคะพระสนม”

เข่อซิงรีบวิ่งเข้ามาด้านในเมื่อได้ยินเสียง เห็นพระสนมนั่งอยู่บนพื้นก็รีบเข้าไปช่วยพยุงตัวลุกขึ้น ในตอนนั้นหยางซินอวี่กลับรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าจนไม่สามารถทรงตัวยืนได้

“โอ๊ย ข้าเจ็บที่ข้อเท้า”

“ขึ้นไปนั่งบนเตียงก่อนเพคะ หม่อมฉันจะไปตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้ล่ะ”

“ลำบากเจ้าแล้วเข่อซิง”

“ว่าแต่...เหตุใดพระสนมจึงลงมานั่งบนพื้นเช่นนี้เพคะ เกิดอะไรขึ้น”

“ข้า...สะดุดขาตัวเองจนล้ม ไม่มีอะไร เจ้ารีบไปเถิด”

“เพคะ”

เข่อซิงออกไปแล้วนางจึงจ้องมองไปยังเด็กน้อยที่นั่งหัวเราะชอบใจอยู่ข้างกัน แม้จะยังรู้สึกกลัวอยู่แต่พยายามข่มใจเอาไว้ เหตุการณ์นี้ทำให้นางมั่นใจว่าผีเด็กตนนี้ ต้องการให้นางเห็นเพียงคนเดียวจริง ๆ

“เจ้าหัวเราะอะไรกัน”

“ก็อยากให้ข้าช่วยข้าก็ช่วยแล้ว เจ้าต้องขอบใจข้าเสียมากกว่า”

“ช่วย? ช่วยอย่างไร”

“ก็เจ้าไม่อยากมีอะไรกับฮ่องเต้มิใช่หรือ ขาเจ็บเช่นนี้พระองค์คงไม่กล้าทำอะไรเจ้าหรอก”

“นี่เจ้าอ่านใจข้าได้งั้นหรือ ถึงเป็นผีแต่เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาอ่านใจข้าเช่นนี้นะ”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่ข้าได้ยินสิ่งที่เจ้าคิดในใจทุกคำก็เท่านั้น”

“สรุปว่าเจ้าเป็นผีจริง ๆ สินะ”

“คิดว่าข้าเป็นคนงั้นหรือ หากไม่เชื่อข้าจะให้เจ้าเห็นตอนที่ข้าตายใหม่ ๆ ดีหรือไม่”

“ไม่ต้อง ๆ แค่นี้ข้าก็ขนลุกมากแล้ว สรุปว่าเจ้าอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว ต้องการให้ข้าช่วยอะไรก็รีบบอกมา เราจะได้รีบหายกัน ข้าไม่อยากเจอเจ้าบ่อยนักหรอก”

“ก็ไม่นานเท่าไหร่หรอก แค่เกือบร้อยปีเท่านั้นเอง ส่วนเรื่องที่ข้าอยากให้ช่วย...ไม่มี”

“แล้วเจ้าต้องการสิ่งใด สรุปว่าเจ้าเป็นองค์ชายน้อยของพระสนมเจ้าของตำหนักนี้ใช่หรือไม่”