บทที่ 6 จะนอนหลับได้อย่างไร

“เจ้าได้ยินเสียงหัวเราะเหมือนข้าหรือไม่”

“เสียงหัวเราะ...ไม่ได้ยินเลยเพคะ”

“ตอนแรกข้าก็นึกว่าตัวเองหูฝาด แต่กลับได้ยินเป็นครั้งที่สอง ข้ามั่นใจแล้วว่าไม่น่าจะหูฝาด มีใครอยู่แถวนี้หรือไม่”

“ไม่มีเพคะ หม่อมฉันเข้ามาที่นี่เพียงคนเดียว ปกติแล้วหากไม่ได้รับอนุญาตใครก็เข้ามาในนี้ไม่ได้”

“หรือว่า...จะเป็นผี”

เมื่อคิดได้อย่างนั้นขนก็ลุกชันไปทั้งตัว นางกอดตัวเองพลางใช้มือลูบที่แขนไปด้วย นอกจากกลัวการขึ้นเตียงกับฮ่องเต้แล้ว ผีก็คืออีกหนึ่งอย่างที่นางกลัวขึ้นสมอง จำได้ว่าเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก นางเคยแอบหนีออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนจนค่ำมืดเลยเวลากลับบ้าน ทุกคนในจวนออกตามหา แต่นางกับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งจะรู้จักกันได้นั่งจับเข่าคุยอยู่ข้างกำแพงฝั่งหน้าจวน ทว่าคนที่เดินผ่านไปมากลับไม่มีใครเห็นเลยสักคน เมื่อเพื่อนคนนั้นขอตัวกลับบ้านไปจึงมีคนเห็นนาง หลังจากนั้นก็ไม่เคยเห็นเพื่อนคนนั้นอีกเลย เล่าให้คนอื่นฟังใคร ๆ ต่างก็บอกว่าเพื่อนคนนั้นคือวิญญาณเร่ร่อน ทำให้กลายเป็นคนกลัวผีมาตั้งแต่ตอนนั้น

“พระสนมอย่าทำให้หม่อมฉันกลัวไปด้วยสิเพคะ ตำหนักนี้คนยิ่งบอกว่ามีตำนานซะด้วยสิ”

“ตำนานอะไร?”

“เอ่อ...หม่อมฉันพูดไม่ได้เพคะ”

“บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ ข้าอยากรู้”

“หากรู้แล้วหม่อมฉันกลัวว่าพระสนมจะกลัวยิ่งกว่าเดิมน่ะสิเพคะ”

“หากเจ้าไม่บอกข้านอนไม่หลับเป็นแน่ บอกข้ามาเถิด”

“คือ...ตำหนักนี้ถูกปล่อยร้างมานานหลายปีแล้ว เพิ่งจะบูรณะใหม่ก่อนที่พระสนมจะย้ายเข้ามาอยู่ พวกขันทีคนที่เคยอยู่มานานเล่าให้หม่อมฉันฟังว่า...”

“ว่าอะไร!” แม้จะกลัวแต่หยางซินอวี่กลับตั้งหน้ารอฟังอย่างตั้งใจ ไม่รู้ทำไมกลัวผีแต่กลับชอบฟังเรื่องผี มันช่างเป็นอะไรที่ไม่เข้ากันเอาเสียเลย

“ตำหนักนี้เคยเป็นตำหนักของพระสนมคนหนึ่งของฮ่องเต้พระองค์ก่อนเพคะ นางสิ้นใจขณะกำลังมีประสูติการองค์ชายน้อย ฮ่องเต้พระองค์ก่อนทรงรักนางมาก จึงไม่ยอมให้ใครเข้ามาอยู่ในตำหนักนี้อีกเลย นับจากนั้นตำหนักนี้ก็ถูกปิดตายมาโดยตลอดเพคะ”

“มันเป็นเรื่องจริงงั้นหรือเนี่ย” หยางซินอวี่กอดตัวเองแน่นยิ่งขึ้น ดวงตาคู่สวยกลอกไปรอบตัวเพื่อหาสิ่งผิดปกติ

“น่าจะจริงเพคะ หม่อมฉันได้ยินมาจากหลายคน แล้วก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน แต่ไม่ต้องกลัวนะเพคะ เพราะก่อนที่พระสนมจะย้ายเข้ามา หม่อมฉันได้เข้ามาสังเกตการณ์หลายวันแล้วไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ เลยเพคะ มั่นใจได้ว่าไม่มีผีแน่นอน”

“เรื่องแบบนี้ไว้ใจได้ซะที่ไหนกัน เหตุใดฝ่าบาททรงเลือกตำหนักนี้ให้ข้าก็ไม่รู้ สงสัยอยากจะแกล้งข้าแน่ ๆ”

“อย่าคิดเช่นนั้นสิเพคะ แม้ตำหนักนี้จะถูกปล่อยให้ร้างมานาน แต่เป็นตำหนักที่มีความงดงามและทรงคุณค่า เหมาะกับพระสนมเป็นอย่างยิ่งแล้วเพคะ”

“ช่างเถอะ ถึงอย่างไรข้าก็ปฏิเสธอะไรไม่ได้ คงจะต้องอยู่ในนี้ต่อไป ในวังหลวงน่าเบื่อไหมเข่อซิง”

“ไม่น่าเบื่อเลยเพคะ มีเรื่องสนุก ๆ ให้ทำตั้งหลายอย่าง”

“เช่นอะไรบ้าง”

“การได้ทำงานรับใช้พระสนมอย่างใดเล่าเพคะ”

“ไม่เห็นน่าสนุกตรงไหนเลย วัน ๆ อยู่แต่ในตำหนัก ไม่ได้ออกไปไหน ข้ามาวันแรกยังรู้สึกอึดอัดเลย”

“ในวังหลวงช่างกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก พระสนมคงมีโอกาสได้ไปเยี่ยมชมในโอกาสถัดไปเพคะ”

“ข้าไม่มีอะไรจะถามเจ้าแล้ว ไปพักผ่อนตามสบายเถิด หากมีอะไรข้าจะเรียกอีกที”

“เพคะพระสนม”

เข่อซิงออกไปแล้ว พระสนมคนใหม่ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินสำรวจห้องแห่งนี้ทุกซอกทุกมุม มันช่างใหญ่โตและหรูหราสมกับเป็นตำหนักของพระสนมเอกอย่างนาง ทว่ากลับรู้สึกวังเวงและเงียบเหงาพิกล

“คิก ๆ”

“เสียงหัวเราะอีกแล้ว ใครกันนะ วันนี้ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเป็นเสียงของผู้ใด”

หยางซินอวี่เดินตามเสียงหัวเราะไปเรื่อย ๆ ดูเหมือนว่าเสียงนั่นกำลังหยอกล้อเล่นกับนาง กำลังมีความสุขที่นางหาไม่เจอสักที ยิ่งเดินเร็วเท่าไหร่เสียงหัวเราะยิ่งดังใกล้หู

“ไม่ไหวแล้วนะ! เจ้าเป็นใครกันแน่ อยากหัวขาดหรืออย่างไรมาล้อเล่นกับพระสนมเอกอย่างข้า”

เมื่อเริ่มเหนื่อยจึงยืนเท้าสะเอวหายใจเหนื่อยหอบ มองไปรอบตัวเพื่อหาต้นตอของเสียงหัวเราะนั่น

“ข้าอยู่นี่”

เสียงนั้นดังมาจากด้านบน นางจึงเงยขึ้นไปมองจนพบว่ามีเด็กชายหน้าตาน่ารักนั่งอยู่บนคานไม้ แกว่งเท้าทั้งสองข้างสลับไปมาอย่างสนุกสนาน การแต่งตัวนั้นดูดีกว่าเด็กที่เคยเห็นทั่วไป

“เจ้าเป็นใคร ทำไมมาอยู่ในตำหนักนี้ได้ ลงมาเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวก็ได้ตกลงมาแข้งขาหักเอาหรอก”

“ข้าไม่ลง ข้าชอบอยู่บนนี้ สนุกดี คริ ๆ” ว่าแล้วก็หัวเราะชอบใจ แม้จะรู้สึกประหลาดใจที่มีเด็กในตำหนัก แต่หยางซินอวี่ไม่ได้เอะใจอะไร เพียงแค่อยากจะให้เด็กชายคนนี้ลงมาเสียก่อน กลัวว่าจะตกลงมาจนได้รับบาดเจ็บ

“ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นข้าจะขึ้นไปเอาตัวเจ้าลงมาเอง”

“พระสนมเพคะ เหวินกงกงขอเข้าเฝ้าเพคะ”

“เหวินกงกงมาก็ดี จะได้ช่วยกันจับตัวเจ้าลงมา” คิดได้อย่างนั้นหยางซินอวี่ก็ยิ้ม แล้วหันไปตะโกนตอบ “ให้เข้ามาได้”

“ถวายพระพรพระสนมพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านเหวินกงกงมาได้เวลาพอดีเลย มาช่วยข้าเอาตัวเด็กลงมาจากบนนั้นหน่อย”

“เด็กที่ไหนกันพ่ะย่ะค่ะ” เหวินกงกงมองตามขึ้นไปก็ไม่เจออะไร

หยางซินอวี่มองตามขึ้นไป กลับพบเพียงความว่างเปล่าเช่นกัน นางขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย มองหาเด็กคนนั้นแต่กลับไม่พบตัว ทั้งที่ในห้องแห่งนี้มีทางเข้าออกแค่ทางเดียว จะเป็นไปได้อย่างไรกันหากจะมองไม่เห็นเลย

“เอ่อ...เมื่อครู่ยังอยู่บนนี้เลย”

“กระหม่อมว่าพระสนมคงตาฝาดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ในตำหนักแห่งนี้ไม่เคยมีเด็ก หรือแม้แต่ตำหนักอื่นก็ไม่เคยมี”

“ไม่จริงข้าเพิ่งจะเห็น” นางยังเถียงหน้าตั้ง

“กระหม่อมว่าเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทมีบัญชาให้กระหม่อมมาช่วยสอนกฎระเบียบและการวางตัวของพระสนมพ่ะย่ะค่ะ”

“ตอนนี้เลยหรือ ข้ายังไม่ได้พักเอาแรงเลยนะ”

“กระหม่อมต้องเร่งมือ เพราะมีเวลาเหลือเพียงแค่สามวันเท่านั้นที่พระสนมจะต้องถวายงานต่อฝ่าบาทแล้ว”

“นี่ท่านรู้เรื่องนี้ด้วยหรือ” ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงเรื่อเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางไม่นึกว่าฮ่องเต้จะกล้าบอกเรื่องนี้ต่อคนอื่น มันน่าอายยิ่งนัก

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ฝ่าบาทนะฝ่าบาท ทำไมต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นด้วย”

“กระหม่อมจำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องพ่ะย่ะค่ะ เพื่อจะได้รับใช้ฝ่าบาทได้อย่างเต็มที่ที่สุด”

“เอาเถอะ ข้าคงขัดพระทัยฝ่าบาทไม่ได้อยู่แล้ว และก็ขัดใจท่านไม่ได้เช่นกัน เริ่มเลยก็แล้วกัน” แม้สีหน้าจะบูดบึ้งแต่นางก็ยอมทำใจรับฟังอย่างไม่มีข้อแม้ แต่ก็ยังมีเรื่องคาใจอยู่ อยากรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นคนหรือผีกันแน่ ทำไมนางถึงได้ยินเสียงและเห็นตัวตนของเด็กคนนั้นเพียงคนเดียวเท่านั้น

แล้วคืนนี้จะนอนหลับได้อย่างไร นางได้แค่คิดในใจ