ตอนที่ 3 ค่ำคืนหนึ่ง [1]

ภาพบุรุษรูปร่างโดดเด่นประคองกันออกจากหอบุปผชาติมิอาจห้ามรั้งสายตาของผู้คนในหอเยว่เซียนที่จะไม่หันมาให้ความสนใจพวกเขาได้ จึงเป็นเหตุให้อวี้หลางต้องเร่งพาผู้เป็นนายรีบออกไปให้พ้นหอแห่งนี้โดยเร็วที่สุด และทันทีที่ก้าวออกพ้นชายคาของหอคณิกาขึ้นชื่อรถม้าของตำหนักฉือเหอก็มาจอดเทียบรับในทันที และด้วยเห็นท่าทางของผู้เป็นนายมิสู้ดีนักอวี้หลางจึงเปลี่ยนเป็นผู้ขับรถม้าเสียเองเหตุเพราะร้อนใจและเป็นห่วงผู้เป็นนาย แต่กระนั้นสีหน้าก็ยังคงราบเรียบมิได้แสดงอารมณ์ออกมาแต่อย่างใด

“คุณหนูแย่แล้วเจ้าค่ะ ทำเช่นไรดีเจ้าคะ” เซิ่งเหม่ยรีบละล่ำละลักบอกผู้เป็นนายปากคอสั่นที่แผนการที่วางไว้นั้นล้มเหลวไม่เป็นท่า

“เจ้า! เร่งไปบอกท่านพ่อให้ใช้แผนสำรอง เร็วเข้า!” อี้เหยาเดินออกจากหลังม่านไหมที่ใช้กำบังตน พร้อมเอ่ยสั่งสาวใช้ของตนให้เร่งไปหาผู้เป็นบิดา งานนี้นางจะพลาดมิได้หากวันนี้พลาดเกิดท่านอ๋องสืบหาที่มางานนี้นางจบแน่ ในเมื่อถอยมิได้เช่นนั้นก็เดินหน้าแผนต่อไปมิดีกว่าหรือ

“เจ้าค่ะ บ่าวจะเร่งไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” เซิ่งเหม่ยรับคำก็เร่งรีบเดินออกไปในทันที สีหน้าเผยความร้อนรนในใจอย่างชัดเจน ส่วนซ่างกวนอี้เหยาผู้เป็นนายนั้นก็มิได้แตกต่างกันไปมากเท่าใดนัก

[จวนหนานจวิ้นอ๋อง]

ทันทีที่รถม้าจอดเทียบประตูจวนทหารยามที่เฝ้าประตูก็รีบเปิดประตูกว้างออกอย่างรู้หน้าที่

“ท่านอ๋อง นะนี่เกิดอันใดขึ้นกัน...อวี้หลาง!” เสี่ยวกงกงขันทีรับใช้ประจำตำหนักที่ฝ่าบาททรงประทานให้ผู้เป็นพระนัดดาหลานรักเร่งเดินตรงปรี่เข้ามาในทันทีที่เห็นท่าทางไม่ปกติของผู้เป็นนายเจ้าตำหนัก

“ยังไม่ต้องถาม เสี่ยวกงกงให้คนไปตามท่านหมอเร็วเข้า ท่านอ๋องถูกวางยา เอ่อ...” อวี้หลางเองมิอยากให้มีคนรู้เรื่องราวมากนักประโยคหลังจึงเลือกที่ป้องปากกระซิบเสี่ยวกงกงแทน

“ห๊ะ! ไป ๆ เจ้าพยุงท่านอ๋องเข้าไป เจ้า! ไปตามหมอหลวง ส่วนเจ้าไปตามคน! ให้พวกนางนำน้ำแข็งเข้าไปตำหนักฉือเหอ...เอ่อ เอามามากหน่อยนะ เร็วเข้า! ไปสิ” เสี่ยวกงกงเมื่อได้ยินก็ถึงกับตกใจอุทานเสียงดังออกมา ก่อนจะเร่งเอ่ยสั่งงานบ่าวรับใช้และนางกำนัลด้วยเสียงดังและปากคอนั้นสั่นไปหมด เป็นผู้ใดกันช่างอาจหาญยิ่งนัก โธ่! ท่านอ๋องนะท่านอ๋องพึ่งกลับมาแท้ ๆ ไม่รู้ไปต้องตาสตรีโฉดชั่วที่ใดเข้าถึงได้กล้าวางยาพระองค์เช่นนี้

หลังจากอวี้หลางประคองผู้เป็นนายเข้ามาในตำหนักอย่างทุลักทุเล ฝนฟ้าที่ก่อนหน้านี้มิได้มีเคล้าว่าจะตกมาก่อนก็สาดเทลงมาอย่างหนัก ยิ่งทำให้ผู้คนทั้งจวนใหญ่ต่างวิ่งเก็บข้าวของกันชุลมุน ไหนจะบรรดานางกำนัลบ่าวรับใช้ที่เร่งขนน้ำแข็งเข้าไปให้หนานจวิ้นอ๋องอย่างเร่งรีบอีก แม้จะนึกกลัวเสียงสายฟ้าฟาดลงมาเป็นระยะ ๆ จนพวกนางตัวสั่นระริกก็มิอาจเมินเฉยต่อคำสั่งของเสี่ยวกงกงไปได้

อีกฟากฝั่งหนึ่งของตัวตำหนักใหญ่ ตำหนักเซียนหรูตำหนักรองที่ปลูกติดสวนดอกเหม่ยงามสะพรั่ง บัดนี้ถูกสายฝนเทกระหน่ำลงใส่จนกิ่งเหม่ยโยกเอนไหวตามแรงลมอย่างน่ากลัว ด้วยเหตุนี้เว่ยฟางเฟยจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลังสาวใช้คู่ใจนามซูหนิวปิดหน้าต่างที่เปิดไว้เพื่อรับลมลง

“คุณหนูด้านนอกฝนตกหนักเลยเจ้าค่ะ” ซูหนิวเดินสำรวจตำหนักพร้อมทั้งเอ่ยบอกคุณหนูของตนไปด้วย โดยมิทันได้สนใจมองว่าบัดนี้คุณหนูของนางนั้นได้ลุกเดินออกไปด้านหน้าห้องนอนเพื่อสูดดมกลิ่นหอมอายดอกเหม่ยที่เคล้ากลิ่นไอฝนเสียแล้ว

กลิ่นที่นางชื่นชอบ ฟางเฟยยืนหลับตากางแขนรับละอองฝนนางสูดหายใจเข้าลึกเสียจนเต็มปอด และในขณะที่กำลังมองสายฝนสาดซัดกระหน่ำลงใส่กิ่งเหม่ยอยู่นั้น ในใจพลันเกิดนึกอาลัยความงามของมันอยู่มิน้อยที่ความงามต้องมาถูกพรากไปเพราะพายุฝน และในขณะที่นางกำลังมองสายฝนที่กระหน่ำตกโดยมิมีทีท่าว่าจะหยุดตกอยู่นั้น พลันสายตาก็หันไปเห็นตำหนักใหญ่ที่เวลานี้จุดไฟสว่างเสียทั่วทั้งตำหนัก อีกทั้งบรรดานางกำนัลและขันทีผู้ช่วยท่าทางกำลังเร่งรีบก้าวเดิน ในมือคนเหล่านั้นถือถังคนละใบทยอยเดินเข้าออกในตำหนักอย่างนึกประหลาดใจ

“ซูหนิว ตำหนักฉือเหอเกิดเรื่องอันใดขึ้นกัน” ฟางเฟยเอ่ยถามสาวใช้คู่ใจอย่างใคร่รู้ แม้นางไม่อยากจะรู้ก็ตามทีด้วยเพราะนางรู้แจ้งแก่ใจดีว่าเจ้าของตำหนักรูปงามนั้นเกลียดชังหน้านางปานใด

“บ่าวกำลังจะไปถามอยู่พอดีเจ้าค่ะ เพียงแต่ฝนดันตกหนักลงมาเสียก่อน”

“ช่างเถอะ มิใช่...” ฟางเฟยยังเอ่ยมิทันได้จบคำเสียงกรีดร้องของนางกำนัลคนหนึ่งก็ดังขึ้น เสียงนั้นดังจนนางได้ยินอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งแม้พายุฝนกำลังกระหน่ำ

กรี้ด!

“มีคนบุกรุก ๆ !” เสียงทหารคุ้มกันจวนตะโกนขึ้น พร้อมบรรดาองครักษ์เงาที่ออกมาจากที่ซ่อนในจวน เพียงไม่นานทั้งตำหนักใหญ่ก็เกิดการโกลาหลขึ้นจากบรรดาชายชุดดำที่บุกเข้ามากลุ่มใหญ่

“คุ้มกันท่านอ๋อง!” อวี้หลางที่ได้ยินก็รีบเร่งวิ่งออกไปเพื่อควบคุมสถานการณ์ความวุ่นวาย ในใจเกิดความสงสัยเหตุใดถึงได้มีคนร้ายบุกจวนหนานจวิ้นอ๋องได้

“นะนี่มันเรื่องอันใดกันนี่ ระเร็วเข้าพวกเจ้าเร่งพาท่านอ๋องแช่น้ำเย็น เจ้าไปปิดประตู เจ้ามากับข้า!” เสี่ยวกงกงบัดนี้เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เนื้อตัวแม้สั่นเทาแต่ก็พยายามสะกดกลั้นข่มความหวาดกลัวในใจ เขาพยายามควบคุมสติที่เหลือน้อยนิดเอ่ยสั่งกำชับบรรดานางกำนัลและบ่าวไพร่ให้ดูแลและปกป้องผู้เป็นนายอย่างสุดกำลัง