ตอนที่ 6: ข่าวลือในกอง 🌧

ตอนที่ 6: ข่าวลือในกอง 🌧

แสงจากสปอตไลท์ในงานเปิดตัววันนั้นมอดดับลงไปตามกาลเวลา ทว่า ‘แรงสั่นสะเทือน’ ของมันกลับยังทิ้งร่องรอยเป็นวงกว้างทอดตัวยาวอยู่ในกองถ่ายอย่างเห็นได้ชัด

หากเปรียบความสัมพันธ์ระหว่างผมกับทิวเขาเป็นผืนน้ำที่เคยสงบนิ่ง ตอนนี้มันคงกำลังถูกหินก้อนใหญ่โยนลงมาจนเกิดแรงกะเพื่อมไม่จบสิ้น จากเพียงคำหยอกเย้าที่เคยคิดว่าไร้สาระของเพื่อนร่วมงาน เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสายตาจ้องจับผิด และบทสนทนาที่มักจะถูกลดเสียงลงอย่างจงใจยามที่ผมก้าวเท้าเดินผ่าน

โดยเฉพาะยามที่ทิวเขาขยับเข้าใกล้... ระยะห่างที่เคยถูกจำกัดความว่าเป็น ‘หน้าที่’ กลับถูกตีความใหม่เป็นอย่างอื่นในมโนนึกของผู้คนที่จ้องมองมา

นาฬิกาทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ในเวลาตีห้าตรง ท้องฟ้าเบื้องบนยังไม่ทันเปิดม่านรับวันใหม่ดีนัก แต่กองละครกลับเริ่มเคลื่อนไหวด้วยความวุ่นวายที่เป็นเอกลักษณ์ ผมยังคงเลือกที่จะมาถึงเป็นคนแรกเสมอ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกรายละเอียดจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ผมนั่งจมอยู่กับการเช็กคิวบวงสรวง จัดเตรียมกาแฟรสชาติเฉพาะตัวที่เขาโปรดปราน ตรวจเช็กความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายในซีนเช้า พร้อมกับประสานงานกับฝ่ายโปรดักชันไปพลาง แม้ความล้าจากการข่มตาหลับไม่ลงทั้งคืนจะเข้าจู่โจมจนขอบตาร้อนผ่าว แต่คำว่า ‘ผู้จัดการ’ ที่ค้ำคออยู่ ก็ทำให้ผมต้องฝืนยิ้มละไมเพื่อขับเคลื่อนทุกอย่างให้เดินหน้าต่อ

ทว่า... สัมผัสเย็นเยียบที่กระทบผิวในเช้านี้กลับไม่ใช่ลมหนาว

แต่มันคือกระแสความเย็นชาจากสายตาหลายคู่ที่เริ่มผิดแผกไปจากเดิม

จังหวะที่เดินผ่านมุมพักผ่อนของทีมงาน บทสนทนาที่เคยเจื้อยแจ้วกลับเงียบกริบลงราวกับมีใครจงใจกดปุ่มตัดสัญญาณ หลายคนเบือนหน้าสบตากันอย่างมีเลศนัย ความอึดอัดที่มองไม่เห็นเริ่มโอบล้อมรอบตัวผมช้าๆ จนหายใจลำบาก

ขณะที่ผมกำลังใช้สมาธิจดจ่อกับการตรวจทานสคริปต์อยู่หลังฉากกั้น เสียงกระซิบกระซาบจากทีมงานหญิงสองคนที่ยืนอยู่ถัดไปไม่ไกลนักก็ลอยมากระทบหู

"แกว่าข่าวที่เขาลือกัน... มันมีมูลบ้างไหม"

"จะเหลือเหรอ เห็นกันอยู่ทั้งกองว่ามัน 'เกิน' คำว่าดูแลไปขนาดไหน"

"นั่นสิ เป็นแค่ผู้จัดการแต่ทำตัวติดหนึบกับพระเอกเบอร์หนึ่งไม่ยอมห่าง เห็นแล้วอดหมั่นไส้แทนคุณนับดาวไม่ได้จริงๆ"

เสียงหัวเราะในลำคอที่ตามมาด้วยประโยคถัดไป ทำให้มือที่ถือแฟ้มงานของผมเย็นเฉียบจนแทบควมคุมไม่ได้

"ไม่รู้ว่างานที่ดูแลน่ะ... มันคืองานในกอง หรือว่างานบนเตียงกันแน่"

ผมชะงักนิ่ง ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาไม่ใช่เพียงความโกรธขึ้ง แต่มันคือความอับอายที่ซึมลึกไปถึงขั้วหัวใจ เพราะส่วนลึกในมโนสำนึกของผมรู้ดีที่สุด...

ว่าคำครหาเหล่านั้น มีเศษเสี้ยวของ 'ความจริง' ที่ผมพยายามปกปิดปนเปอยู่ในนั้นเสมอมา

ท่ามกลางอากาศที่อบอ้าวในช่วงพักกอง ทิวเขาเดินกลับเข้ามาในห้องพักด้วยสีหน้าอิดโรย ทันทีที่สายตาคมกริบปะทะเข้ากับร่างของผม เขาก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่นำพาต่อสายตาของเหล่านักแสดงสมทบที่กระจายตัวอยู่รอบห้อง

"ปวดหัวว่ะ..." เสียงทุ้มพึมพำแผ่วเบา

สัญชาตญาณสั่งให้ผมเคลื่อนไหวโดยอัตโนมัติ ผมรีบคว้าซองยาที่เตรียมไว้ส่งให้เขา พร้อมยื่นน้ำตามไปอย่างรู้งาน ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสกัน นักแสดงรุ่นน้องคนหนึ่งที่นั่งอยู่อีกฟากกลับส่งยิ้มที่ชวนให้รู้สึกประหลาดมาให้

"พี่ธาราดูแลดีเกินบทบาทผู้จัดการไปหรือเปล่าครับเนี่ย? เห็นแล้วผมล่ะอยากมีคนคอยประคบประหงมแบบพี่บ้างจัง"

บรรยากาศในห้องคล้ายจะถูกแช่แข็งในฉับพลัน ผมรีบชักมือกลับและก้าวถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวทันที

"มันคือหน้าที่ครับ... ผมต้องมั่นใจว่านักแสดงในความดูแลจะพร้อมที่สุดสำหรับการทำงาน" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามเค้นให้เรียบเฉยที่สุด

ทว่าท่าทีที่ผม ‘เว้นระยะ’ ออกไปนั้น กลับทำให้ทิวเขาขมวดคิ้วมุ่น แววตาที่เคยอ่อนแสงกลับฉายแววขุ่นมัวอย่างปิดไม่มิด เขาคงไม่ชอบใจนักที่ผมทำเหมือนเราเป็นเพียงคนแปลกหน้าต่อหน้าสาธารณชน

ในช่วงบ่ายที่แสงแดดเริ่มโรยรา ต้นกล้าเดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดเกินกว่าที่เพื่อนสนิทคนหนึ่งจะเป็น

"ธารา... มึงไหวไหม"

"ครับ? พี่ต้นกล้าหมายถึงเรื่องอะไรเหรอ" ผมแสร้งถามกลับ พร้อมส่งยิ้มเจื่อนๆ

"อย่ามาทำหน้าซื่อหน่อยเลย ช่วงนี้คนเอาเรื่องมึงไปพูดกันสนุกปากขนาดไหนมึงก็น่าจะรู้" ต้นกล้าถอนหายใจยาวเหยียด "เขาหาว่ามึงใช้อำนาจความเป็นผู้จัดการส่วนตัวเข้าหาพี่ทิวเกินขอบเขต บางคนก็... หาว่ามึงจงใจอ่อยเขา"

ผมเงียบงันไปเนิ่นนาน ก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะแผ่วเบาออกมา แต่มันกลับเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขื่นขมที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา

"มันก็สมควรแล้วนี่ครับ... ที่คนเขาจะพูดแบบนั้น"

"มึงพูดอะไรออกมาน่ะ ธารา!"

"ในเมื่อสิ่งที่คนอื่นเห็นมันคือความจริง... มีแต่ผมคนเดียวที่ยังหลอกตัวเองว่ามันเป็นความลับ"

น้ำเสียงของผมเบาหวิวราวกับจะปลิวไปกับสายลม ผมเริ่มหมดเรี่ยวแรงที่จะแบกรับหน้ากาก ‘ผู้จัดการผู้ภักดี’ นี้ไว้บนบ่าอีกต่อไป

หลังจากนั้น ผมพยายามถอยห่างออกมาอย่างจริงจังในทุกย่างก้าว

ไม่เฉียดเข้าใกล้ทิวเขาในยามที่มีสายตาคู่อื่นจ้องมอง

ไม่เผลอไผลแตะต้องผิวกายกันแม้เพียงปลายนิ้ว

และเลือกที่จะยืนอยู่ในเงาสลัวที่ไกลออกไป แม้เขาจะส่งสายตาเรียกหากันเพียงใด

ทว่า... ยิ่งผมเพียรพยายามถอยห่าง ทิวเขากลับยิ่งรุกไล่ให้จนมุม

ในซีนสำคัญช่วงเย็น ทิวเขาเริ่มแสดงอาการขุ่นเคืองอย่างชัดเจนเมื่อกวาดสายตาหาผมไม่เจอ สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเดินฝ่าโซนทีมงานออกมาตามหาผมด้วยตัวเอง ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่เฝ้ามองอย่างใคร่รู้

"หายไปไหนมา!" น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบ ทว่าทรงพลังจนความวุ่นวายรอบข้างดับวูบลง

"ผม... ผมแค่มาคุยประสานงานกับทีมคอสตูมครับ" ผมตอบพลางก้มหน้าหลบเลี่ยงสายตาคมปลาบ

"แล้วทำไมไม่บอกกู"

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ทำเอาทีมงานหลายคนหันไปสบตากันด้วยความหมายที่ยากจะอธิบาย เพราะน้ำเสียงที่เขาสื่อออกมา... มันไม่ใช่สุ้มเสียงของพระเอกที่ถามหาผู้จัดการส่วนตัว

แต่มันคือสุ้มเสียงของคนรักที่กำลังตั้งคำถามต่อความห่างเหินที่ได้รับ

คืนนั้นภายในพื้นที่ส่วนตัวของคอนโด ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ผมนั่งนิ่งอยู่ที่ปลายเตียงเนิ่นนาน ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้า เอ่ยสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจออกมา

"คุณทิวครับ..."

"หืม?" เขาขานรับแผ่วเบาขณะกำลังถอดเสื้อคลุมทิ้งลงบนโต๊ะ

"ต่อไปเวลาอยู่ข้างนอก... เราอย่าใกล้ชิดกันมากนักเลยนะครับ"

มือหนาชะงักกึกทันที เขาเบือนหน้ากลับมามองผมด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ทำไม"

"กระแสสังคมเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว... ผมไม่อยากให้ชื่อเสียงที่คุณสร้างมาต้องด่างพร้อยเพราะผม" ผมตอบพลางหลุบตาลงต่ำ เพื่อซ่อนความร้าวรานที่เริ่มเอ่อล้น

ทิวเขานิ่งไปอึดใจ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหาผมช้าๆ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเย็นเยียบทว่าแฝงด้วยกระแสอารมณ์ที่รุนแรง "แล้วมึงแคร์สิ่งที่คนอื่นพล่ามกันขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ผมทำได้เพียงส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนการร่ำไห้มากกว่าการดีใจ "ผมแคร์... เพราะผมไม่อยากให้ใครมองคุณในแง่ร้าย"

ประโยคนั้นทำให้เขานิ่งงันไปราวกับถูกสาป

ก่อนเข้าสู่ห้วงนิทราในคืนนั้น ผมพยายามนอนหันหลังให้เขา ตั้งใจเหลือเกินที่จะก่อกำแพงล่องหนขึ้นมาเพื่อกั้นระยะห่าง ทว่าไม่ถึงห้านาที อ้อมแขนแข็งแกร่งของทิวเขาก็พาดผ่านเอวผม พร้อมกับรั้งร่างของผมให้เข้าไปแนบชิดกับแผ่นอกกว้าง อ้อมกอดนั้นรัดแน่นกว่าทุกครั้ง... ราวกับเขากำลังหวั่นเกรงว่าผมจะเลือนหายไป

"ต่อให้คนทั้งโลกจะพูดอะไร... กูก็ไม่สน" เสียงทุ้มที่ดังอยู่ชิดริมหูหนักแน่นจนใจสั่น

ผมหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหมอนอย่างเงียบเชียบ เพราะความจริงที่แสนโหดร้ายคือ สิ่งที่ผมหวาดกลัวที่สุดในยามนี้ไม่ใช่เสียงนินทาของคนทั้งโลก

แต่มันคือหัวใจของผมเอง... ที่รักผู้ชายคนนี้เกินกว่าจะหาทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว 🌧