10

อุตส่าห์ตามหาหมอเทวดาไปทั่วสารทิศแท้ ๆ ดันมาเป็นคนใกล้ตัวเสียได้

แม่ทัพใหญ่เค้นเรี่ยวแรงอันริบหรี่ที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด เอ่ยน้ำเสียงแหบพร่าประหนึ่งเสียงกระซิบ

“บุญคุณครานี้ ข้าไม่มีวันลืม หากเจ้าสามารถรักษาข้าให้หายขาดได้... ส่วนเรื่องคนเนรคุณที่เจ้าเอ่ยถึงผู้นั้น หากร่างกายของข้าฟื้นตัวดีขึ้นเมื่อใด จะให้ข้าไปลากคอทวงแค้นให้เจ้า... หรือหากเจ้าต้องการสิ่งใดในใต้หล้า ข้าเว่ยเสวียเฉิงยินดีจะทำเพื่อตอบแทนเจ้า”

หมิงอวี้ได้ฟังคำสัญญามั่นจากปากของแดดดี้หนุ่มใหญ่ก็นึกขำอยู่ในใจ นางพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบา ๆ “ท่านแม่ทัพเจ้าคะ ท่านเป็นเพียงคนไข้ จงตั้งมั่นรักษาตัวให้ดีเถิดเจ้าค่ะ... ท่านคงลืมไปแล้วกระมังว่าบิดาของข้าเป็นใคร ไม่จำเป็นต้องรบกวนให้ถึงมือของท่านหรอก ใช่ไหมเจ้าคะ? ท่านพ่อ”

“ใช่แล้วลูกรัก...”

กู้เหวินชางยื่นมือหนามาลูบศีรษะของบุตรสาวเบา ๆ ด้วยความรักใคร่เอ็นดูเต็มเปี่ยม แต่เมื่อเขาผละสายตาจากบุตรสาว ตวัดมองแม่ทัพใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงรับรอง แววตาของเสนาบดีฝ่ายซ้ายกลับทอประกายอาฆาตแค้นดุดันจนน่ากลัว ก่อนจะเค้นเสียงขู่ฟ่อรอดไรฟันออกมา

“คนพรรค์นั้น... ข้ากู้เหวินชางจะลากคอมันมาบดขยี้ให้แหลกคามือด้วยตนเองแน่!”

-------------

หมิงอวี้จำต้องพับแผนการเข้าเฝ้าองค์ฮองเฮาเก็บลงไปก่อน เมื่ออาการของแม่ทัพเสวียเฉิงหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะปล่อยปละละเลยได้

ครึ่งค่อนวันนี้ชีพจรของเขายังคงเต้นปั่นป่วนคล้ายคลื่นคลั่งในมหาสมุทร แม้จะฝังเข็มสกัดจุดลมปราณไปแล้ว ตัวเขาจำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาอย่างใกล้ชิดจากแพทย์ผู้ชำนาญการ

บิดานั้นเห็นพ้องกับบุตรสาว ขณะยืนเฝ้าดูการรักษาไม่ห่างตา ก่อนจะรีบสั่งการให้คนสนิทเดินทางไปทูลรายงานสถานการณ์ต่อองค์ฮองเฮา ณ ตำหนักฉางเล่อ

ฝ่ายมารดาแห่งแผ่นดินเมื่อรับทราบถึงอาการป่วยของท่านแม่ทัพใหญ่ก็ทรงห่วงใยยิ่งนัก แต่ด้วยคำสั่งห้ามเด็ดขาดจากทางกรมแพทย์หลวงที่ระบุว่า พิษกระดูกชาดแห่งแคว้นเป่ยเยี่ยนนี้เป็นพิษโบราณสายป่าเถื่อน หากกระบวนการถอนพิษเกิดความผิดพลาดแม้เพียงสักนิด โลหิตพิษที่ถูกขับออกมาอาจแผ่ไอระเหยจนเกรงว่าจะระบาดเข้าสู่ร่างกายของผู้อื่นได้ พระนางจึงมิอาจเสด็จมาเยือนด้วยพระองค์เอง ทำได้เพียงส่งหีบสมุนไพรล้ำค่าใบใหญ่มาแทน

ทางด้านองค์ฮ่องเต้เองก็ทรงร้อนพระทัยไม่น้อยไปกว่า พวกขันทีและองครักษ์ข้างพระวรกายยิ่งพากันกราบทูลคัดค้าน ห้ามมิให้พระองค์เสด็จมายังห้องพักรับรองนี้ จนกว่าทางกรมแพทย์หลวงจะรับประกันว่าพ้นขีดการแพร่กระจายของไอพิษอย่างเด็ดขาด ความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับแรก!

“เหมี่ยวเหมี่ยว ในเมื่อทั้งองค์ฮ่องเต้และองค์ฮองเฮามิอาจเสด็จมาได้ หมอหลวงเฒ่าพวกนั้นก็พึ่งพาไม่ได้สักคน... ฝ่าบาททรงมอบสิทธิ์ขาดให้เจ้าเป็นผู้ดูแลท่านแม่ทัพใหญ่แต่เพียงผู้เดียว เจ้ามีแผนการอย่างไรต่อไปรึ? ลูกสาว” เหวินชางเอ่ยถามบุตรสาวด้วยความกังวล ยามนี้ตัวเขาและบุตรสาวต่างใช้ผ้าขาวปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ยามหยิบจับสิ่งใดในห้องพักรับรองก็ต้องคอยใช้น้ำโอสถซักล้างมือให้สะอาดอยู่ร่ำไป

งานนี้ใช้เพียงวิชาแพทย์อย่างเดียวมิได้ ยังต้องใช้ความเด็ดเดี่ยวกล้าเสี่ยงตายเข้าช่วยเหลือเขาด้วย เห็นได้ชัดจากการที่รอบกายนางไม่มีข้าราชบริพารหน้าไหนกล้าแม้แต่จะโผล่หน้ามาเลยสักคนเดียว พวกเขาคงแอบได้ยินข่าวลือมาแล้วว่าพิษร้ายแรงนี้ไร้เทียบยาแก้พิษที่แน่นอน มีเพียงหมอหญิงเช่นนางที่ดันทุรังจะลองรักษาเขาเป็นคนแรกด้วยเทียบยาที่มิอาจรับประกันผลลัพธ์ ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่ว่าใครต่างก็รักตัวกลัวตายกันทั้งนั้น!

ทั้งสองปรายสายตามองตรงไปยังบุรุษร่างกำยำที่นอนหอบหายใจโรยรินอยู่บนฟูกนอน แม่ทัพใหญ่ได้ผล็อยหลับไปด้วยฤทธิ์ของเทียบยาชนิดแรง ซึ่งนางสั่งการให้ห้องโอสถหลวงจัดต้มมาให้เขาอย่างเร่งด่วน

“ในวังหลวงผู้คนพลุกพล่าน ซ้ำยังมีลมโกรกพาไอเย็นเข้ามาตลอดเวลา ไม่เหมาะแก่การเคี่ยวยาและควบคุมไอพิษไม่ให้แพร่กระจาย นางกำนัลพวกนั้นไม่มีความรู้เรื่องโอสถหรือสุขอนามัยทางการแพทย์ พวกนางอาจละเลยเรื่องความสะอาด หลังหยิบจับโลหิตพิษเหล่านี้ก็เป็นได้เจ้าค่ะ” หมิงอวี้หันไปสบตากับบิดา นางถอนหายใจออกมาหนัก ๆ “การจะรักษาชีวิตท่านแม่ทัพใหญ่ให้รอดพ้นความตาย แถมปลอดภัยต่อทุกคน ทางที่ดีที่สุดคือต้องเคลื่อนย้ายตัวเขาไปรักษาที่เรือนแพทย์ท้ายจวนเสนาบดีของเรา ที่นั่นทั้งเงียบสงบ มิดชิด มีตัวยาสมุนไพรเพียบพร้อมพอสมควร ท่านพ่อคิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ?”

“ข้าไม่กลัวพิษอะไรนี่หรอก เรือนรับรองคนไข้ท้ายจวนของเราก็เงียบสงบอย่างที่เจ้าว่า ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเจ้าระหว่างการรักษาแน่ พ่อคิดว่าหากเร่งส่งคนไปทูลฝ่าบาทว่าจะนำตัวท่านแม่ทัพใหญ่ที่ถูกพิษร้ายแรงออกจากเขตพระราชฐานไปเสีย... พวกเขาคงจะพากันจัดงานเลี้ยงฉลองด้วยซ้ำ!”

ท่านเสนาบดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน กู้เหวินชางโลดแล่นกุมอำนาจในฐานะขุนนางใหญ่มาเนิ่นนาน จนอายุล่วงเลยเข้าสู่วัยสี่สิบแปดปีแล้ว ย่อมรู้นิสัยใจคอและความเห็นแก่ตัวของคนในวังหลวงเป็นอย่างดี

“ถ้าหากท่านพ่อให้คำอนุญาตแล้ว ลูกว่าพวกเราไม่ควรรอช้าให้เสียเวลาเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพอาการน่าเป็นห่วง ข้าจะต้องเร่งมือรักษาเขา”

“อื้ม... พ่อจะสั่งการให้องครักษ์ประจำตระกูลเตรียมรถม้าที่ปิดมิดชิด เพื่อย้ายตัวท่านแม่ทัพใหญ่ไปพำนักรักษาที่จวนของเราเดี๋ยวนี้” พูดจบ บิดาก็เร่งไปจัดการเรื่องการย้ายตัวท่านแม่ทัพ ในขณะที่เสวียเฉิงนอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ปรือตาคมมองภาพสองพ่อลูกตระกูลกู้ที่กำลังจัดการชีวิตของเขาเสร็จสรรพ...