Masukห้องนอน 21.45 น.
อัญญาที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นออกจากห้องน้ำมาก็เห็นร่างสูงที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูยืนอยู่หน้าห้องน้ำ ร่างเล็กเบี่ยงตัวหลบก่อนที่ร่างกำยำจะเข้าห้องน้ำไป ร่างบางเดินมาล้มตัวนอนบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอก ก่อนที่ไม่นานชายหนุ่มจะออกมาจากห้องน้ำแล้วหยิบเสื้อผ้าออกมาสวมใส่ ร่างแกร่งก้าวมาที่เตียงและล้มตัวนอนลงข้างเธอ อัญญาถึงกับใจเต้นรัวเมื่อเขามานอนข้างๆ ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งคืนนี้นี่แหละที่ต้องมานอนเตียงเดียวกับผู้ชาย คนตัวเล็กหันหน้าออกนอกเตียงเพราะอยากลดความประหม่า ก่อนที่ไม่นานเสียงทุ้มของคนด้านข้างจะเอ่ยขึ้น “ที่แม่ฉันอยากให้ฉันแต่งงานกับเธอเพราะอยากให้ฉันลืมคนรัก แล้วเธอคิดไว้หรือยังว่าจะทำให้ฉันลืมคนรักได้ยังไง” “…” เธอชะงักเมื่อเขาถามแบบนั้น เพราะเธอก็บอกไม่ถูกหรอกว่าจะต้องใช้วิธีไหนถึงจะทำให้เขาลืมคนรักได้ เธอคิดแค่ว่าถ้าเขาได้อยู่กับเธอและได้พูดคุยกับเธอทุกๆวัน เขาอาจจะลืมคนรักของเขาก็ได้ “ถ้าเธอยังไม่รู้ งั้นเดี๋ยวฉันจะบอกวิธีการให้เธอรู้ก็ได้” เธอพลิกตัวนอนหงายแล้วหันถามเขา “อัญญาจะต้องทำยังไงเหรอคะคุณถึงจะลืมคนรักของคุณ” “เธอจะต้องเยียวยาจิตใจของฉันด้วยการนอนกับฉันไง…” “เธอจะต้องทำให้ฉันมีความสุขกับเรื่องบนเตียง ถ้าเธอทำให้ฉันมีความสุขมากๆ ฉันอาจจะลืมแพรวก็ได้” “คุณ…จะมีอะไรกับอัญญาเหรอคะ” เธอถามด้วยแววตาตื่นตระหนกเมื่อคิดว่าแต่งงานวันแรกเขาก็พูดไปถึงเรื่องนั้นแล้ว “ฉันกับเธอแต่งงานกันแล้วนะ เธอคิดเหรอว่าฉันจะให้เธอมานอนเฉยๆโดยที่ไม่ทำอะไร” “ค คุณจะมีอะไรกับอัญญาคืนนี้เลยเหรอคะ” “อืม” “อัญญายังไม่ได้เตรียมใจกับเรื่องนั้นเลยค่ะ” “เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องเตรียมใจ” พูดจบเขาก็หยัดตัวลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าออกจนร่างกายเปลือยเปล่า อัญญาที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับมีสีหน้าตื่นตกใจ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมือมาจัดการกับเสื้อผ้าของเธอ “เดี๋ยวก่อนค่ะคุณภูริ มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ เราแค่แต่งงานกันวันเดียวเองนะ” เธอจับเสื้อไว้แล้วพูดออกไปด้วยท่าทีหวั่นวิตก “แล้วต้องกี่วันล่ะถึงจะเอากันได้” “ให้อัญญาเตรียมใจอีกสักสองสามวันไม่ได้เหรอคะ” “ฉันไม่อยากรอ ถอดเสื้อผ้า” ว่าจบเขาก็จัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนร่างสวยเปลือยเปล่าโดยที่เธอไม่สามารถต่อต้านเขาได้เลย เธอหยิบผ้าห่มมาทำท่าจะปิดร่างกาย แต่เขาดึงออกพร้อมกับพูดออกไป “จะอายทำไม เธอก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าการที่มาแต่งงานกับฉันจะต้องเจอกับอะไร” “เอ่อ…ค่ะ งั้นคุณภูริก็ทำเถอะ” เมื่อคิดได้อย่างนั้นเธอจึงพูดออกไปด้วยสีหน้าหวั่นกลัว ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มลงไปจูบริมฝีปากสวยและสอดลิ้นชิมความหวาน ลิ้นร้อนกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กที่ยังไม่ประสีประสาอย่างดูดดื่มอยู่หลายอึดใจ จ๊วบ จากนั้นจึงถอนจูบออกมาจูบที่ซอกคอหอมกรุ่นแล้วเลื่อนลงมาดูดหัวนมสีหวานอย่างกระหาย เพราะนานแล้วที่เขาไม่ได้ไปทำแบบนี้กับใคร ตอนที่เป็นแฟนกับแพรว เขากับแพรวก็มีอะไรกันตามปกติ แต่พอหลังจากแพรวแต่งงานเขาก็ไม่เคยไปมีอะไรกับผู้หญิงคนไหนอีกเลย สองปีแล้วที่เขาไม่ได้ไปนอนกับใคร เพราะฉะนั้นคืนนี้เขาจะปลดปล่อยความต้องการที่อัดอั้นมานานให้สาสม มือหนาบีบขยำสองเต้ากลมกลึงด้วยความมันมือแล้วเคลื่อนลงไปลูบไล้ผิวกายเนียนนุ่มจนไปถึงเนินเนื้อนูน ฝ่ามือใหญ่บีบขยำความเป็นสาวอย่างเบามือพลางนิ้วหนากรีดกรายร่องกลีบที่ยังปิดสนิท ในขณะที่ริมฝีปากยังดูดเลียดอกบัวคู่สวย เขาผละจากสองเต้าอวบอิ่มแล้วยืนเข่าแทรกระหว่างสองขาพลางเข่าแกร่งดันขาเรียวแยกออกเป็นรูปตัวเอ็ม ภูริเลื่อนมือเข้ามาจับตัวตนยาวใหญ่พร้อมกับสอดใส่เข้าไปในร่องแคบสีสวย เขาพยายามยัดความแข็งขืนเข้าไปหลายต่อหลายครั้งเพราะของเธอแน่นมาก “คุณภูริคะ ช่วยเบาๆหน่อยนะคะ อัญญายังไม่เคย” เธอนิ่วหน้าบอกร่างสูงที่กำลังพยายามดันความเป็นชายเข้ามา “อืม” เขารับคำพลางคิดในใจว่าถึงเธอไม่บอกเขาก็รู้ว่าเธอยังไม่เคย เพราะถ้าเธอเคยมาก่อนมันจะไม่เข้ายากแบบนี้ ภูริกดสะโพกดันท่อนรักยาวใหญ่เข้าไปเรื่อยๆจนสุดความยาวเท่าที่มี จึงรู้ได้ว่าเส้นพรหมจรรย์ของเธอขาดออกจากกัน สวบ! กึก! “อ อ๊ะ!” ร่างเล็กบิดเกร็งทันทีทันใดเมื่อเขาดันความใหญ่โตเข้ามาจนชนกับผนังมดลูกของเธอ “ซี้ด เสียวหัว” เสียงทุ้มครางออกมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อแก่นกายร้อนที่ไม่ได้ใช้งานมาสองปีได้สัมผัสกับโพรงรักที่ตอดรัดแน่นจนของเขาเกือบขาด จากนั้นจึงขยับเนิบนาบแล้วค่อยๆเร่งจังหวะเข้าออกให้เร็วขึ้น ตั่บ! ๆๆๆ สะโพกสอบเร่งจังหวะเคลื่อนไหวเข้าใส่ร่องกลีบสีหวานที่คับแคบอย่างรัวเร็วจนได้ยินเสียงหน้าขากระทบกันจนนับครั้งไม่ถ้วน ใบหน้าหล่อเหลาก้มมองยังส่วนกลางกลายที่ตอนนี้กลีบอูมปลิ้นเข้าปลิ้นออกตามจังหวะที่ท่อนรักของเขาเข้าออกโดยมีน้ำเมือกใสเคลือบท่อนลำของเขาจึงทำให้การเข้าออกง่ายขึ้นและมีเสียงของความฉ่ำแฉะดังออกมาเป็นจังหวะที่ท่อนเอ็นแข็งกระแทกกระทั้น เมื่อเขารับรู้ได้ถึงการตอดรัดถี่ๆ เอวสอบจึงเร่งความเร็วอย่างหนักหน่วงและดุดัน จนกระทั่งร่างบางเกร็งกระตุกปล่อยน้ำรักออกมาพร้อมกับเสียงครางหวานๆน่าฟังจนทำเอาภูริต้องกระหน่ำแทงสวนเข้าไปจนมิดด้าม ตั่บ!! ๆๆๆ ก่อนที่เขาจะเกร็งกระตุกพร้อมกับลาวาร้อนก็ได้พุ่งทะลักเข้าไปในโพรงสวาทของเธอจนหมดทุกหยาดหยด “อ อาา” “ต่อนะ ถึงจะเจ็บก็ทนหน่อย” เขาบอกร่างเล็กที่นอนสีหน้าเหยเกอยู่ใต้ร่าง ก่อนที่เขาจะจัดการร่วมรักต่อไปอีกหลายรอบสมกับที่ไม่ได้ทำมานาน“เป็นแผนของนายงั้นเหรอ” เธอมีสีหน้างุนงง“งานเลี้ยงที่บ้านฉันคืนนั้น ฉันเป็นคนอยากให้มันมีขึ้นมาเองแหละ”“…”“คืนนั้นฉันแอบใส่ยานอนหลับในแก้วเหล้าของเธอ พอเธอหลับฉันก็พาเธอไปนอนในห้องกับฉัน เพราะอยากให้พ่อกับแม่มาเห็น เพราะถ้าพ่อกับแม่มาเห็น ฉันรู้ว่าท่านจะให้ฉันรับผิดชอบเธอด้วยการแต่งงาน”“นายทำไปเพื่ออะไร”“ฉันรักเธอตั้งแต่เธออยู่มอสี่ พอฉันรู้ว่าเธอมีแฟนฉันก็รู้สึกไม่สบายใจ พอรู้ว่าเธอจะแต่งงาน ฉันก็เลยคิดแผนการนี้ขึ้น”“โธ่…โฮป นายรักฉันมากถึงขนาดนี้เลยเหรอ” แพรวที่ได้รู้ความจริงและความในใจของโฮปก็คลี่ยิ้มแล้วสวมกอดโฮปด้วยความรัก เขาดีกับเธอเสมอต้นเสมอปลาย“เธอไม่โกรธฉันใช่ไหม” เขากอดเธอแล้วถามออกไป“ที่นายทำไปเพราะรักฉันมาก แล้วจะให้ฉันโกรธนายได้ยังไงล่ะ”“เธอรักฉันไหมแพรว”“ฉันบอกรักนายตั้งหลายครั้งแล้วนะ นายยังจะไม่เชื่ออีกเหรอ” ตอนที่อยู่ด้วยกันสองปี เธอไม่เคยบอกรักเขา แต่ตอนที่กลับมาอยู่ด้วยกันครั้งนี้เธอบอกรักเขาหลายครั้งแล้ว“ฉันรักเธอนะแพรว”“ฉันก็รักนายเหมือนกัน”“ฉันแก่กว่าเธอสามปี เธอเรียกฉันว่าพี่ได้ไหม” ตอนนี้เขาอายุยี่สิบเก้าปี ส่วนแพรวอายุยี่สิบหกปี“ได้สิ งั้นขอพูด
เมื่อภูริลุกไปรับยาและจ่ายเงินเสร็จก็เดินมาที่ร่างเล็กที่นั่งอยู่แล้วพูดออกไป“นั่งรถเข็นดีกว่านะ” เขาไม่อยากให้เธอเดินจึงอยากให้เธอนั่งรถเข็นไปขึ้นรถ“ไม่เป็นไรค่ะ อัญญาเดินเองดีกว่า”“พี่ไม่อยากให้เธอเดินเอง”“รอให้อัญญาท้องโตก่อนนะคะ แล้วค่อยให้นั่งรถเข็น”“งั้นก็กลับกันเถอะ” ว่าจบเขาก็จับข้อมือเรียวให้ลุกขึ้นแล้วพากันเดินออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกลบนรถ“ที่เธอไม่บอกพี่เรื่องท้องเพราะเธอคิดไปถึงคำพูดของพี่ตอนนั้นใช่ไหม ที่พี่บอกว่าไม่อยากมีลูกกับเธอ” เขาถามพลางในใจก็ยังรู้สึกผิดและเสียใจอยู่ที่เคยพูดแบบนั้น“ใช่ค่ะ”เขารั้งร่างสวยสมส่วนเข้ามากอดด้วยความอ่อนโยนทะนุถนอมแล้วลูบหัวเล็กพร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมและพูดออกไป“ตอนนั้นพี่แย่มากเลยนะที่พูดแบบนั้นออกไป พี่ต้องขอโทษอัญญาอีกครั้ง”“อัญญาไม่โกรธพี่ค่ะ ตอนนั้นอัญญาเข้าใจค่ะว่าพี่ไม่ได้รักอัญญา พี่จึงไม่อยากมีลูกกับอัญญา เพราะถ้าเกิดมีลูกแล้วพ่อแม่ไม่ได้รักกัน ต่อไปพ่อแม่อาจจะแยกทางกันก็ได้ แล้วปัญหาก็มาตกอยู่ที่ลูกค่ะ”“เธอเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีจริงๆอัญญา และเธอก็เข้าใจความรู้สึกของคนรอบข้าง พี่รักเธออัญญา”“อัญญาก็รักพี่ภูริค่ะ”เขา
ภูริวางคนตัวเล็กลงบนเคาน์เตอร์แล้วจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอและของตัวเอง เขาจับขาของเธอให้อ้าออกกว้าง มือแกร่งจับท่อนรักยาวใหญ่ถูไถในร่องกลีบสีสวยสี่ห้าครั้งจนน้ำหล่อลื่นไหลเยิ้มออกมา ก่อนที่เขาจะสอดใส่แก่นกายแข็งร้อนเข้าไปในโพรงรักที่คับแน่น จากนั้นไม่นานทั้งสองก็ได้ปลดปล่อยน้ำกามออกมาในปริมาณมากมายจนไหลย้อยลงมาเปรอะเปื้อนบนแผ่นหินอ่อนสีขาวที่ร่างบางนั่งอยู่“อาบน้ำเลยนะ เดี๋ยวค่อยไปทำต่อบนที่นอนอีก” “ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็อาบน้ำด้วยกันในอ่างยี่ห้อหรูเมื่อทั้งคู่ใส่เสื้อผ้าเสร็จ ชายหนุ่มก็พาคนตัวเล็กมานั่งบนโซฟาโดยภูริให้เธอนั่งบนตักแล้วสวมกอดเธอจากทางด้านหลังภูริหยิบโทรศัพท์แล้วถือไว้ตรงหน้าเธอ เขาเปิดเข้าไปในคลังภาพแล้วพูดออกไป“เธอดูรูปในนั้นสิ”“พี่จะให้อัญญาดูรูปอะไรเหรอคะ”“เธอลองเลื่อนดูสิ” จากนั้นเธอก็เลื่อนดูภาพจึงเห็นว่าในนั้นมีแต่รูปแต่งงาน แต่ไม่มีรูปเขาที่ถ่ายกับแพรว“พี่ลบรูปที่ถ่ายกับแพรวออกหมดแล้วนะ พี่ลบออกไปเกือบเดือนแล้ว” ตอนที่เขาคลื่นไส้และนอนซมอยู่แต่ในห้องสามวัน เขาได้ลบรูปที่เขาถ่ายคู่กับแพรวออกหมด“…” อัญญาที่เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกหัวใจพองโตพลางคิดในใจว่าในที่ส
โรงพยาบาล ตอนเย็นภูริลงจากรถหรูก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่แพรวก็ลงจากรถแท็กซี่มาเหมือนกัน แพรวที่เห็นร่างสูงของแฟนเก่าจึงระบายยิ้มพร้อมกับถามออกไป“พี่ภูริมาทำอะไรที่นี่คะ”“พี่มารับอัญญา อัญญาทำงานอยู่ที่นี่ แล้วแพรวล่ะมาทำอะไร” เขาพูดด้วยสีหน้าปกติ“แพรว…มาหาสามีเก่าค่ะ เขาทำงานอยู่ที่นี่เหมือนกัน”“อ๋อ” เขาพยักหน้ารับรู้พลางคิดในใจว่าหรือจะเป็นหมอคนนั้นที่คอยตามติดเมียของเขาตลอด เมื่อคิดได้อย่างนั้นภูริจึงเอ่ยถามออกไป“สามีเก่าแพรวชื่อโฮปใช่ไหม”“ใช่ค่ะ”“เขาเป็นหมอหรือเปล่า”“ใช่ค่ะ โฮปเป็นหมอสูตินรีเวชค่ะ”“พี่เคยเจอเขาหลายครั้งแล้วตอนมาหาอัญญาที่นี่ พี่เคยได้ยินอัญญาเรียกชื่อเขา อัญญาสนิทกับเขา”“อ๋อค่ะ”“งั้นพี่ขอตัวเข้าไปข้างในก่อนนะ” เขาทำท่าจะเดิน แต่แพรวเรียกไว้“พี่ภูริเดี๋ยวก่อนค่ะ แพรวมีเรื่องอยากคุยกับพี่ เราไปนั่งคุยกันตรงนั้นดีกว่านะคะ”“ได้” จากนั้นทั้งสองก็พากันไปนั่งที่โต๊ะซึ่งอยู่ไม่ไกล แล้วเธอก็เอ่ยกับร่างสูงที่นั่งตรงข้าม“แพรวย้ายกลับไปอยู่บ้านแล้วค่ะ”“พ่อแพรวหายโกรธแล้วเหรอ” ว่าแล้วหญิงสาวก็ยกมือไหว้คนตัวสูงแล้วเอ่ยออกไปด้วยท่าทีรู้สึกผิดกับเรื่องที่ตัวเองโกห
ร่างแกร่งผละจากหน้าอกอวบสวยหลังจากที่ได้เชยชิมอยู่นานหลายนาที ภูริปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตแล้วถอดออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงจัดการปลดเข็มขัด เมื่อทำท่าจะดึงกางเกงออก ร่างบางที่มองอยู่ก็เอ่ยออกไป“อย่าถอดกางเกงในออกนะ”“เธออยากให้ฉันเอาเธอทั้งกางเกงในเหรอ”“ค่ะ”“แล้วเธอจะท้องได้ไง”“เอ่อ…เรื่องลูกคุณไม่ต้องรีบหรอกค่ะ ค่อยมีก็ได้”“งั้นฉันแล้วแต่เธอ…”“แต่…เธอช่วยใช้ปากให้ฉันได้ไหม” เธอจ้องใบหน้าหล่อเหลาแล้วคิดว่าเขาใช้ปากให้เธอแล้ว ถ้าเธอจะใช้ปากให้เขาเสร็จด้วยถือว่าได้แฟร์ๆกัน เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงบอกออกไป“อัญญาจะให้คุณเสร็จด้วยปากก็ได้ค่ะ แต่คุณห้ามแตกใส่ปาก”“ได้” เขารับคำทันที “งั้นก็ลุกขึ้นมาสิคะ” ว่าแล้วร่างแกร่งก็ลุกขึ้นยืนแล้วถอดกางเกงออก ก่อนจะจับแท่งร้อนหนาจ่อไปที่ปากเล็ก มือบางจับท่อนรักยาวใหญ่ที่มีน้ำสีใสไหลออกมาตรงหัว จากนั้นจึงอ้าปากแลบลิ้นเลียอย่างนุ่มนวล“ซี้ด” ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มพลางขนลุกซู่เมื่อลิ้นเล็กๆปาดเลียที่หัวหยักอย่างนุ่มนวลหญิงสาวอ้าปากครอบครองหัวหยักพร้อมกับรูดรั้งเข้าออกด้วยความนุ่มนวลแล้วขยับเข้าออกถี่ขึ้นบ๊วบๆ อ๊อกๆ“อืม…” ภูริก้มมองปากอวบอิ่มที่ขยั
เพ้นท์เฮาส์เมื่อเข้ามาในเพ้นท์เฮาส์ที่ไม่ได้เข้ามาเกือบเดือน ร่างบางอรชรก็เดินมาหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาหรูด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย ร่างแกร่งหย่อนกายนั่งข้างเธอก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยโทนเสียงทุ้มนุ่ม“จะไม่เข้าไปอาบน้ำก่อนเหรอ”“จะอาบยังไงล่ะคะ ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน”“ใส่เสื้อฉันนอนไปก่อน หรือเธอจะไม่ใส่ก็ได้นะ ฉันชอบเวลาที่เธอไม่ใส่อะไรเลยมากกว่า” ใบหน้าหล่อยกยิ้มเย้า“อัญญาไม่อยากใส่เสื้อผ้าคนอื่น”“คนอื่นที่ไหนกันล่ะ ฉันเป็นผัวของเธอนะ เธอมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวฉันและสิ่งของทุกอย่างของฉัน เธอมีสิทธิ์จะได้มันคนเดียว”“แล้วตอนนี้แฟนของคุณยังอยู่ที่คอนโด…” เธอพูดไม่ทันจบประโยค เขาก็พูดขัดขึ้นเสียก่อน“แพรวคือแฟนเก่า แพรวไม่ได้เป็นแฟนของฉันนานแล้ว ทีหลังถ้าจะพูดถึงแพรวก็ใส่คำว่าเก่าเข้าไปด้วยนะ…”“เมื่อกี้เธอจะถามว่าแพรวยังอยู่ที่คอนโดหรือเปล่าใช่ไหม”“ใช่”“เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ฉันจะบอกให้แพรวย้ายออกแล้วกัน”“ก็ไหนบอกว่าเขามีปัญหากับที่บ้านไง ถ้าคุณให้เขาย้ายออกจากคอนโด แล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ”“เรื่องนั้นฉันไม่รู้หรอก แต่เพื่อความสบายใจของเธอ ฉันก็จะให้แพรวย้ายออก”“คุณไม่ต้องให้เขาย้ายออกหรอก ให้
เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติที่อยู่ในเสื้อยืดคอกลมสีเทาดำกับกางเกงยีนส์สีดำเดินเข้ามาในห้องรับแขกที่มีแม่กับหญิงสาวร่างเล็กนั่งอยู่ภูริไม่ได้ชายตาไปมองหญิงสาว ขายาวก้าวมาหย่อนกายนั่งข้างคนเป็นแม่แล้วเอ่ยถาม“แม่หิวหรือยังครับ ถ้าหิวเดี๋ยวผมจะเรียกให้แม่บ้านมาทำอาหาร” เขาจ้างแม่บ้านไว้คอยดูแลบ้านแ
อัญญาอยู่กับแม่มาตั้งแต่เกิด ที่บ้านเธอเปิดร้านขายของชำเล็กๆ พอได้ใช้จ่ายกันสองคนแม่ลูก เงินที่เรียนหนังสือก็ได้จากการขายของในแต่ละวันกระทั่งเธอขึ้นมอสี่แม่ของเธอก็ตรวจพบว่าเป็นโรคหัวใจ ตั้งแต่นั้นมาแม่ก็ป่วยออดๆ แอดๆ ขายของได้ไม่เต็มที่ แม่ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ เงินเก็บที่มีอยู่บ้างก็เริ่มร่อยหร
แนะนำตัวละคร ภูริ อายุ28ปี สูง187เซนติเมตร เจ้าของธุรกิจโรงแรมชื่อดังและมีไร่ชาหลายพันไร่อยู่ที่ต่างจังหวัด อัญญา อายุ22ปี สูง159เซนติเมตร . . . . . ตัวอย่าง “คือ…เพื่อนฉันมีเรื่องเดือดร้อน เขาต้องการความช่วยเหลือจากฉัน” “เพื่อนของคุณเดือดร้อนเรื่องอะไรเหรอคะ” เธอยกยิ้มมุมปากแล้วถามพลางค
เมื่ออัญญาออกจากห้องน้ำมาก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นร่างสูงจึงคิดในใจว่าเขาคงจะเข้าไปในไร่อย่างเช่นทุกวัน เธออยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือน ทุกเช้าเธอจะเห็นเขาเข้าไปในไร่ทุกวันร่างบางเดินออกไปจากห้องนอนจึงเห็นน้าเดือนที่เป็นแม่บ้านกำลังถูพื้นอยู่ ซึ่งช่วงหลังๆมานี้เธอกับน้าเดือนเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้




![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


