5 อร่อยถูกปาก

เมื่ออัญญาออกจากห้องน้ำมาก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นร่างสูงจึงคิดในใจว่าเขาคงจะเข้าไปในไร่อย่างเช่นทุกวัน เธออยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือน ทุกเช้าเธอจะเห็นเขาเข้าไปในไร่ทุกวัน

ร่างบางเดินออกไปจากห้องนอนจึงเห็นน้าเดือนที่เป็นแม่บ้านกำลังถูพื้นอยู่ ซึ่งช่วงหลังๆมานี้เธอกับน้าเดือนเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น

“มีอะไรให้อัญญาช่วยไหมคะน้าเดือน” เธอถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามประสา

“ไม่ต้องช่วยหรอกค่ะคุณอัญญา น้าขอบคุณมากนะที่คุณอัญญามีน้ำใจกับน้าเสมอมา ทั้งที่น้าก็เป็นแค่คนรับใช้เท่านั้น”

“อัญญาไม่เคยคิดที่จะแบ่งชนชั้นวรรณะหรอกค่ะ อัญญาก็คนธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้น”

“จะว่าไป ตอนที่คุณภูริพาคุณแพรวมานอนที่นี่ แต่คุณแพรวไม่ได้มาพูดคุยกับน้าเหมือนกับที่คุณอัญญาคุยกับน้าหรอกนะคะ”

“อ๋อค่ะ บางทีเขาอาจจะไม่ใช่คนที่ชอบคุยก็ได้ค่ะ”

“ก็คงจะอย่างนั้นค่ะ ตอนคุณแพรวมาอยู่ที่นี่ น้าเห็นคุณภูริจะตามใจคุณแพรวทุกอย่างเลยนะคะ คุณแพรวอยากได้อะไร อยากจะไปไหนคุณภูริก็ไม่เคยขัดเลยค่ะ”

“คุณภูริเขารักคุณแพรวมาก เขาก็ต้องตามใจคนรักเป็นธรรมดาค่ะ” เธอพูดพลางระบายยิ้มบางๆ

“งั้นน้าขอตัวกลับบ้านพักก่อนนะคะ ตอนเย็นน้าจะมาทำอาหารให้ค่ะ”

“น้าเดือนไม่ต้องมาทำก็ได้ค่ะ เดี๋ยวอาหารมือเย็นอัญญาจะทำเองค่ะ”

“น้ากลัวว่าคุณภูริจะเอ็ดเอาค่ะ”

“น้าไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวอัญญาจะบอกคุณภูริเองค่ะ”

“ขอบคุณมากนะคะคุณอัญญา งั้นน้ากลับแล้วนะ ถ้ามีอะไรให้น้าทำก็โทรได้เลยนะคะ”

“ได้ค่ะ” จากนั้นเดือนก็เดินออกจากบ้านไป

ตอนเย็น

เมื่อภูริเดินเข้ามาในบ้าน อัญญาที่ออกจากครัวมาพอดีเมื่อเห็นร่างสูงจึงเดินเข้าไปหาพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ถึงแม้สีหน้าของเขาจะเคร่งขรึมอย่างเช่นทุกๆวัน

“อัญญาทำอาหารเสร็จพอดี พี่ภูริจะกินเลยไหมคะ”

คิ้วหนาขมวดมุ่นเมื่อได้ยินเธอเรียกเขาว่าพี่ ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ใครใช้ให้เธอเรียกฉันว่าพี่”

“ไม่มีใครใช้ให้เรียกค่ะ แต่อัญญาอยากเรียกเอง”

“กลับไปเรียกฉันเหมือนเดิม ฉันไม่อยากให้เธอเรียกฉันว่าพี่ คนที่ฉันอยากให้เรียกพี่ก็คือแพรวเท่านั้น”

เธอสีหน้าเจื่อนลงก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม

“ให้อัญญาเรียกคุณว่าพี่ด้วยไม่ได้เหรอคะ อัญญาอ่อนกว่าคุณตั้งหลายปี อัญญาอยากเรียกคุณว่าพี่ค่ะ”

“ไม่ได้” เขาพูดเสียงเข้ม สีหน้าขรึม

เธอถึงกับหน้าถอดสีเมื่อได้ยินน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังของเขา ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆแล้วพูดออกไป

“ก็ได้ค่ะ อัญญาจะไม่เรียกคุณว่าพี่อีกแล้วค่ะ ขอโทษนะคะคุณภูริ…”

“แล้วคุณภูริจะกินข้าวไหมคะ อัญญาทำเตรียมไว้แล้วค่ะ”

“เธอทำอาหารเองเหรอ”

“ค่ะ”

“แล้วเดือนไปไหน ทำไมเธอถึงต้องทำเอง”

“อัญญาอยากทำเองค่ะ อัญญาก็เลยบอกให้น้าเดือนกลับบ้าน”

“เธอทำอาหารเป็นด้วยเหรอ” เขาถามด้วยสีหน้าไม่เชื่อว่าเธอจะทำอาหารเป็น

“ทำเป็นค่ะ”

“อร่อยหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“คุณภูริลองชิมดูก่อนสิคะ จะได้รู้ว่าอร่อยหรือไม่อร่อย”

“งั้นก็ไปยกมา”

“ได้ค่ะ” เธอรับคำด้วยรอยยิ้มแล้วเดินเข้าครัวไปยกอาหารมาวางบนโต๊ะจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนที่ร่างสูงจะเดินไปหย่อนตัวนั่งและลงมือรับประทานจึงได้รู้ว่าอาหารที่เธอทำรสชาติอร่อยถูกปากกว่าที่เดือนทำ

เมื่อเห็นว่ารสชาติอาหารถูกปากเขาจึงรับประทานด้วยสีหน้ามีความสุข อัญญาที่ยืนมองอยู่จึงระบายยิ้มด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่าเขาทานได้

เมื่อเขารับประทานเสร็จก็ลุกจากโต๊ะ อัญญาจึงเอ่ยถามทันที

“อาหารที่อัญญาทำ ไม่ทราบว่ารสชาติถูกปากคุณภูริไหมคะ”

“ก็พอกินได้” เขาตอบอย่างไม่ได้ใส่ใจ

“วันหลังคุณอยากให้อัญญาทำให้อีกไหมคะ”

“ถ้าเธอว่างมากก็ทำสิ แต่ถ้าเธอไม่อยากทำงานในครัว ฉันก็มีงานอื่นให้เธอทำนะ”

“งานอะไรเหรอคะ”

“เก็บใบชา เธอจะทำไหม”

“ถ้าคุณภูริอยากให้อัญญาทำงานในไร่ชา อัญญาก็จะทำค่ะ”

“ช่วงนี้เธอทำอาหารให้ฉันกินไปก่อน ถ้าเกิดวันไหนคนงานขาด ฉันก็จะให้เธอไปเก็บใบชา” พูดจบเขาก็เข้าห้องไป

“ได้ค่ะ” เธอรับคำอย่างไม่เรื่องมากพลางคิดในใจว่าไม่ว่าเขาจะให้เธอทำอะไรเธอก็จะทำ เธอจะไม่ขัดใจเขาเพื่อให้การอยู่ร่วมกันกับเขาเป็นไปอย่างราบรื่น