4 ไม่มีอะไรดีขึ้นค่อยหย่ากัน

“พ่อกับแม่ทุกข์ใจและเครียดมากนะที่ลูกมัวแต่ฝังใจอยู่กับอดีตแบบนี้ พ่อกับแม่อยากให้ลูกกลับมามีความสุขอีกครั้ง” มณีนุชเอ่ยออกไปด้วยแววตาหมองเศร้าอย่างเห็นได้ชัด ภูริที่รับรู้ว่าพ่อกับแม่คงจะทุกข์ใจกับเขามานานแล้วจึงจำต้องตัดสินใจและพูดออกไป

“ผมจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นครับ”

“แม่ดีใจมากเลยที่ลูกยอมเชื่อฟังแม่” มณีนุชเอ่ยด้วยรอยยิ้มดีใจเป็นอย่างมากที่ลูกยอมทำตามที่ตัวเองขอ ก่อนที่สองแม่ลูกจะสวมกอดกัน

“ผมทำให้พ่อกับแม่ทุกข์ใจมานานแล้ว ถ้าการที่ผมแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นแล้วทำให้พ่อกับแม่มีความสุข ผมก็จะแต่งครับ แต่ผมอยากจัดงานแต่งที่นี่”

“ได้ ถ้าอย่างนั้นแม่ไปบอกหนูอัญญาก่อนนะว่าลูกตกลงแต่งงานกับเขา” ว่าแล้วมณีนุชก็ผละออกจากร่างแกร่งของลูกแล้วเดินไปหาอัญญาที่อยู่ในห้องนอน

“ป้าคุยเรื่องแต่งงานกับภูริแล้วนะ ภูริตกลงจะแต่งงานกับหนูอัญญา ป้าคิดว่าเขาจะค้านหัวชนฝาซะอีก แต่ก็ผิดคาด” มณีนุชเอ่ยด้วยสีหน้าแช่มชื่น หัวใจเบิกบาน ซึ่งสองปีมาแล้วที่ไม่ได้มีความรู้สึกมีความสุขแบบนี้

อัญญาที่ได้ยินอย่างนั้นก็คลี่ยิ้มบางๆ เธอรู้สึกยินดีกับคุณป้าที่เขายอมตกลงแต่งงานกับเธอง่ายๆ และเธอก็รู้สึกดีเมื่อคิดว่าที่เขายอมแต่งงานกับเธอเพราะคิดว่าเขาคงจะไม่รังเกียจเธอ

“วันมะรืนป้าจะกลับกรุงเทพ ส่วนหนูอัญญาก็อยู่ที่นี่ไปก่อน เพราะป้าอยากให้ภูริกับหนูอัญญาได้ทำความรู้จักกันและได้เรียนรู้กันมากขึ้นก่อนวันแต่งงาน”

“ได้ค่ะคุณป้า” เธอรับคำด้วยรอยยิ้มอ่อน

“ภูริอยากจัดงานแต่งที่นี่ ป้าคิดว่าถ้าแต่งเดือนหน้าก็คงจะทัน ก่อนป้ากลับป้าจะบอกให้ภูริพาหนูอัญญาไปเลือกชุดแต่งงาน”

“ค่ะ”

สองวันต่อมา

เมื่อภูริไปส่งแม่ของเขาที่สนามบินก็กลับมาบ้าน เมื่อเห็นว่าที่เจ้าสาวนั่งอยู่ในห้องรับแขกจึงเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มนิ่ง สีหน้าราบเรียบ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาชวนเธอคุย สองวันที่ผ่านมานี้อย่าว่าแต่คุยกับเธอเลย แม้แต่หน้าของเธอเขาก็ไม่สนใจที่จะมอง

“ที่ฉันต้องแต่งงานกับเธอเพราะฉันอยากให้พ่อกับแม่สบายใจ แต่ไม่ใช่เพราะฉันอยากได้เธอมาเป็นเมียหรอกนะ”

“เรื่องนั้นอัญญาทราบดีค่ะ เพราะคุณป้าได้คุยกับอัญญามาก่อนแล้วค่ะ”

“พรุ่งนี้สิบโมงฉันจะพาเธอไปเลือกชุดแต่งงาน”

“ได้ค่ะ”

“ฉันจะจัดงานแต่งแค่เล็กๆพอเป็นพิธีเท่านั้นแหละ เพราะฉันไม่อยากให้ใครรู้”

“อัญญาแล้วแต่คุณค่ะ คุณจะจัดงานแต่งหรือไม่จัดงานแต่งก็ได้ค่ะ อัญญาอะไรก็ได้ค่ะ” เธอพูดออกไปด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ได้อะไร

“ถ้าไม่กลัวแม่จะว่า ฉันก็ไม่ได้อยากจะจัดงานหรอกนะ เพราะคนที่ฉันอยากจัดงานแต่งด้วยก็คือแพรวคนรักของฉันเท่านั้น” พูดจบ เรียวขายาวก็ก้าวเข้าห้องนอนไป อัญญามองแผ่นหลังกว้างพลางคิดในใจว่าเธอจะสามารถทำให้เขาลืมคนรักเก่าได้หรือเปล่านะ เพราะดูๆแล้วเขาคงจะไม่ลืมรักเก่าง่ายๆ แต่ถึงมันจะยากเธอก็จะใช้ความพยายามให้มากเพื่อคุณป้าจะได้สบายใจ

วันต่อมา

ร้านชุดแต่งงาน

เมื่อทั้งสองเข้ามาในร้าน เจ้าของใบหน้าหล่อก็เอ่ยบอกกับว่าที่เจ้าสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่เขาไม่ได้หันมามองเธอ

“รีบเข้าไปเลือกสิจะได้รีบกลับ เพราะฉันต้องรีบไปทำงานอื่นต่อ แล้วก็เลือกแค่ชุดที่ใส่เข้าพิธีรดน้ำสังข์ก็พอ”

“ค่ะ” รับคำเสร็จ เธอก็เข้าไปเลือกชุดแต่งงานโดยมีเจ้าของร้านช่วยเลือก ใช้เวลาไม่นานเธอก็เลือกชุดของตัวเองและของเขาเสร็จ จากนั้นทั้งสองจึงพากันไปขึ้นรถหรูและกลับบ้านไป

หลายอาทิตย์ต่อมา

เป็นเวลาสามอาทิตย์แล้วที่อัญญามาอยู่ในบ้านหลังเดียวกับภูริ หลังจากกลับจากไปเลือกชุดแต่งงานครั้งก่อน เขาก็ไม่ได้คุยอะไรกับเธอเลย ตื่นเช้ามาเขาจะออกไปดูไร่ ส่วนเธอก็อยู่แต่บ้าน ได้คุยกับน้าเดือนที่มาทำงานบ้านทุกวันจึงรู้สึกไม่เบื่อ ซึ่งอาทิตย์หน้าก็เป็นวันแต่งงานแล้ว

วันแต่งงาน

เมื่องานแต่งเล็กๆได้เสร็จสิ้นไปในตอนเที่ยง จากนั้นก็เป็นพิธีส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องหอ ซึ่งงานที่จัดขึ้นมีแค่พิธีในช่วงเช้าเท่านั้น ไม่ได้มีงานเลี้ยงฉลองเอิกเกริกในช่วงตอนเย็นเหมือนงานทั่วๆไป คนที่ร่วมงานวันนี้ก็มีแค่ญาติสนิทฝ่ายพ่อและแม่ของเขาที่มาจากกรุงเทพแค่ยี่สิบคนเท่านั้น ทุกอย่างเป็นความประสงค์ของภูริทั้งหมด เขาไม่อยากจัดงานเลี้ยงให้ใหญ่โต เพราะเขาคิดว่าเป็นการแต่งงานด้วยความจำเป็นเท่านั้น ภูริคิดว่าถ้าอยู่ด้วยกันแล้วไม่มีอะไรดีขึ้นก็ค่อยหย่ากัน

ห้องนอนภูริ

“พ่อขอให้ลูกๆทั้งสองอยู่ครองคู่กันให้นานๆจนแก่เฒ่านะ” คนเป็นพ่อเอ่ยอวยพรลูกชายและลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้มปริ่มเปรม ก่อนคนเป็นแม่จะเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รู้สึกอิ่มเอมใจที่เห็นลูกชายได้เป็นฝั่งเป็นฝา

“แม่ก็ขอให้ลูกๆอยู่กันอย่างมีความสุข ถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน และที่สำคัญคือมีหลานให้พ่อกับแม่ได้อุ้มเร็วๆนะ”

ทั้งคู่ไม่มีใครรับคำ ได้แต่ส่งยิ้มบางๆให้ท่านทั้งสอง จากนั้นจึงก้มลงกราบเท้าผู้อาวุโสก่อนที่มณีนุชจะเอ่ยขึ้น

“งั้นพ่อกับแม่กลับกรุงเทพก่อนนะ”

“พ่อกับแม่นอนที่นี่อีกสักคืนสิครับ ค่อยกลับพรุ่งนี้ก็ได้” คนเป็นลูกเอ่ยออกไป

“ไม่นอนดีกว่า พ่ออยากกลับวันนี้เลย” พ่อเอ่ย

“งั้นเดี๋ยวผมไปส่งสนามบินนะครับ”

“ไม่ต้องหรอกลูก เรื่องคนไปส่งพ่อจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว วันนี้เป็นวันแต่งงานลูกก็ไม่ควรจะออกไปไหนนะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ”

“งั้นแม่ไปแล้วนะ” มณีนุชบอกลูกชายและลูกสะใภ้

“เดินทางปลอดภัยครับพ่อ แม่”

“เดินทางปลอดภัยนะคะคุณลุงคุณป้า”

“หนูอัญญาก็ต้องเรียกพ่อกับแม่ด้วยสิ” มณีนุชเอ่ยกับลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้มใจดี

อัญญายิ้มแห้งแล้วเอ่ยออกไป

“เอ่อ…อัญญาขอให้คุณพ่อคุณแม่เดินทางปลอดภัยนะคะ”

“จ้ะ” จากนั้นทั้งสี่คนก็พากันออกไปจากห้องนอน ภูริกับอัญญาเดินไปส่งพ่อกับแม่ที่รถหรูซึ่งจอดรออยู่หน้าบ้าน

เมื่อรถหรูเคลื่อนตัวออกไปแล้ว จากนั้นคู่บ่าวสาวก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอน ภูริจัดการถอดชุดสูทออกแล้วใส่ชุดใหม่ ส่วนอัญญาก็หยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไปก่อนที่ร่างสูงจะออกไปขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังไร่ชา