ตามหาจนเจอ

กำลังเลือกซื้อของแบรนด์เนมหรูอยู่กับสาวสวยอีกคนทั้งคู่หัวเราะกันสนิทสนม

มือจับสินค้าไปมาราวกับเป็นเรื่องสนุก

รอยยิ้มของเขา ดูอบอุ่นและเป็นธรรมชาติกับเธอนั้น

ราวกับเตวิชญ์ไม่เคยอยู่ในคืนที่ทำให้หัวใจเพียงฝันปั่นป่วนเลยสักนิด

เพียงฝันกะพริบตา

พยายามตอกย้ำใจตัวเองว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องของฉัน…แค่ผ่านมาเห็น”

แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆจนทำให้เธอต้องสะกิดนับดาวเบา ๆ

“นับ…..ดูกระเป๋าใบนั้นสิสวยมากเลยนะแก”

นับดาวมองตามสายตาเพียงฝันแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“โอ๊ยมันแพงมากเลยนะยะ”

เพียงฝันกัดริมฝีปากกลั้นลมหายใจ

“ก็จริงของแกเงินเดือนทั้งปีเรายังไม่พอซื้อเลย งั้นเราไปกันเถอะ”

แต่สายตาของเตวิชญ์กับสาวสวยตรงหน้า ทำให้ความรู้สึกในอกเธอร้อนขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ทั้งเจ็บปวด ทั้งอิจฉา

เหมือนถูกเตือนว่า…..แม้เธออยากลืมแค่ไหน

โลกก็ยังย้ำเตือนให้เห็นเขาอยู่ดี

นับดาวเอื้อมมือมาบีบแขนเพียงฝันเบา ๆ

“เดินไปฝั่งอื่นกันเถอะ เรามีสิทธ์ได้แค่มอง”

เพียงฝันพยักหน้า

แต่สายตายังคงแอบชำเลืองกลับไปอีกหลายครั้ง

ทั้งที่รู้มันทำให้ใจเธอพังอีกครั้งโดยไม่ตั้งใจ

เตวิชญ์ยืนนิ่งอยู่ตรงมุมหนึ่ง

มือกำถุงช้อปของหมอน้ำอิงแน่น แต่สายตาไม่อาจละจากเพียงฝันที่เพิ่งผ่านเข้ามาในสายตาเขา

เขาใจเต้นแรง แต่ไม่ใช่เพราะความรู้สึกหวั่นไหวแบบก่อนหน้า

นี่……เป็นความตกใจเมื่อพบเธอในห้างหรูนี้โดยบังเอิญ

หมอน้ำอิงขยับมาข้าง ๆ เขา

หัวเราะเบา ๆ “หมอมาร์ช ช่วยดูหน่อยได้ไหม?กระเป๋าใบนี้เหมาะกับอิงไหม”

เขาพยักหน้า ยิ้มบาง ๆ

“เหมาะครับ”

เพียงฝันสะดุ้งนิด ๆ เมื่อสายตาของเขาสบเข้ากับเธอ

เหมือนเขากำลังประเมินว่า เธอไม่คิดมากกับการเจอกันครั้งนี้ใช่ไหม

เตวิชญ์ถอนหายใจเบา ๆ

สายตาเขายังคงมองเพียงฝันอย่างระวัง

ไม่ใช่เพราะอยากจ้องมองเกินจำเป็น แต่เพราะไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดว่าเขามากับผู้หญิงอีกคน

เขารู้ดีว่าหัวใจของเธอยังบอบช้ำจากความรักครั้งก่อน

และเขา ไม่อยากเป็นคนที่เพิ่มความสับสนให้เธออีก

เพียงฝันเห็นท่าทีของเขา

หัวใจเธอค่อย ๆ ผ่อนคลายลงบ้าง

แม้สายตาแอบกังวลอยู่เล็กน้อย

แต่เธอกลั้นใจไม่ให้ความหึงหวงสะกดใจตัวเอง

“จะหึงเขาได้ยังไง” เธอกระซิบในใจ

“แม้แต่ชื่อเขา เรายังไม่รู้จักเลย”

เธอหันไปยิ้มนับดาว

“เราเดินต่อกันเถอะ”

เตวิชญ์พยักหน้าให้หมอน้ำอิงบางๆแต่ในใจ……

ความรู้สึกที่เห็นเพียงฝันยิ้มกับเพื่อนสนิท

กลับทำให้หัวใจเขาเต้นแรงเกินกว่าจะนิ่งเฉย

เขาเดินข้าง ๆ หมอน้ำอิง

แต่สายตากลับมองเพียงฝันที่เดินห่างออกไปจนลับตา

ราวกับอยากจำทุกการเคลื่อนไหวของเธอ

ทุกแววตาที่ปรากฏ……แม้เพียงแวบเดียว

แต่หัวใจเตวิชญ์…..เริ่มรู้สึกถึงความผูกพันบางอย่าง

ราวกับว่าการพบกันครั้งนี้ไม่ใช่แค่บังเอิญ

หลังจากวันที่เพียงฝันเจอเตวิชญ์ในห้างหรู

หัวใจเธอยังเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึง แต่เธอก็บอกตัวเองซ้ำ ๆลืมเขา……เขาคงมีแฟนแล้ว

เธอพยายามย้ำความคิดนั้นทุกเช้าเวลาแต่งตัว

ทุกครั้งที่เพื่อนสนิทอย่างนับดาวพูดถึงชายหนุ่มรูปหล่อที่เจอในห้างวันนั้น

เธอก็แค่หัวเราะเบา ๆ และเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

เพียงฝันยังรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ ทั้ง ๆ ที่เธอพยายามลืม

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะโทษตัวเองสำหรับคืนนั้น

คืนนั้นที่เธอเมาและเผลอ……ไปมีวันไนท์กับผู้ชายที่เพิ่งรู้จัก

เธอรู้สึกว่า…..เธออาจทำร้ายเขาโดยไม่ตั้งใจ

แม้เขาเองยังไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

ส่วนเตวิชญ์

ตั้งแต่เจอเพียงฝันวันนั้น

เขาก็สังเกตได้ทันทีว่า…..เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยเจอ

ความเศร้า ความเกรงใจตัวเอง และความระมัดระวังในสายตาเธอ

ทำให้เขาสงสัยว่าเธอเป็นใคร

เขาไม่รอช้าสั่งให้ลูกน้องคอยสืบเรื่องราวของเธออย่างเงียบ ๆ

ไม่ได้เพราะอยากแทรกแซงชีวิตเธอ

แต่เพราะเขาอยากรู้……ว่าเธอยังโอเคไหม

ยังใช้ชีวิตตามปกติอยู่หรือเปล่า

และสำคัญที่สุด…..เขาอยากรู้ว่าเธอยังคิดถึงเขาอยู่ไหม

ทุกเช้าที่เขาต้องออกไปทำงาน

สายตาของเตวิชญ์มักลอบมองโทรศัพท์

รอรายงานของลูกน้องอย่างใจจดใจจ่อ

ทุกครั้งที่มีข่าวของเธอไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องเพื่อน หรือแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ ที่เธอทำในชีวิตประจำวัน

หัวใจเขาก็เต้นแรงราวกับเป็นเรื่องส่วนตัวของตัวเอง

แต่ในใจลึก ๆ เขารู้ดีสิ่งที่เขาทำอาจเป็นเรื่องผิด

เพราะการสืบเรื่องคนอื่นโดยไม่บอกตรง ๆ มันไม่ถูกต้อง

แต่เขา……หยุดตัวเองไม่ได้เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง ทำให้เขาต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ

และเพียงฝัน…..ยังคงพยายามลืมเขาทั้ง ๆ ที่หัวใจเตือนเธออยู่เสมอว่า

เธออาจไม่สามารถลืมเขาได้ง่าย ๆ อย่างที่คิด

เตวิชญ์เงยหน้าจากรายงานลูกน้อง

สายตาเขาเข้มขึ้นทันทีเมื่อได้ยินข่าวนั้น

“ชื่อเพียงฝัน ทำงานที่บริษัทของครอบครัวผม?”

เขาพึมพำเบา ๆ ราวกับยังไม่อยากเชื่อ

ลูกน้องพยักหน้า

“ครับ……ผมตามเรื่องราวของเธอตลอด เธอเข้ามาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายบริหารของแผนกเมื่อสามปีก่อนครับ”

เตวิชญ์สูดหายใจลึก

หัวใจเขาเต้นแรงเหมือนครั้งแรกที่เห็นเธอในห้าง

แต่ครั้งนี้ เขารู้สึกถึงความใกล้ชิดในระดับที่ต่างออกไป

เพียงฝันอยู่ใกล้ตัวเขามากกว่าที่เคยคิด

และเธอ กำลังทำงานในบริษัทของเขา

เขาพยายามควบคุมความรู้สึก

แต่สมองกลับประมวลทุกอย่าง

“นี่มันหมายความว่า เธออยู่ใกล้แค่นี้เองเหรอ”

เขาเอ่ยเบา ๆ ให้ตัวเองฟัง

ความคิดนั้นทำให้เตวิชรู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวล

ตื่นเต้นที่มีโอกาสอยู่ใกล้เธออีกครั้ง

แต่กังวล เพราะไม่อยากให้เพียงฝันเข้าใจผิด

ไม่อยากให้เธอคิดว่าเขากำลังจงใจเข้ามาใกล้เพื่ออะไรบางอย่าง

ลูกน้องของเขาเห็นสีหน้าของเจ้านาย

“แล้วคุณมาร์ชจะทำอย่างไรดีครับ”

เตวิชญ์เลิกคิ้วสายตาเย็น แต่แฝงความคิดลึกซึ้ง

“ตามดูเธอแบบไม่ให้เธอรู้ก็พอ ที่เหลือฉันจัดการเอง”

ในใจเขา…..ครั้งแรกที่เห็นเธอ เขาเคยหวั่นไหว

ครั้งนี้ เขารู้แล้วว่าความรู้สึกนั้นลึกเกินกว่าที่ควบคุมได้ง่าย

และแม้จะพยายามปกป้องหัวใจตัวเองเตวิชญ์ก็รู้ดี

เพียงฝัน…..กำลังเข้ามาใกล้เขามากกว่าที่เขาเคยคิด

เช้าวันนั้น ทั้งตึกบริหารของบริษัทแทบสะเทือน

เมื่อชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีกรมท่า กางเกงสแลคเข้ารูป แววตานิ่งลึกคิ้วเข้มรับกับดวงตาลึก

เดินผ่านประตูโถงใหญ่เข้ามาอย่างสุขุม

เตวิชญ์…..มาโผล่ที่บริษัท

เสียงซุบซิบแทบจะดังตามหลังเขาทุกก้าว

เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา หมอหนุ่มคนนี้ไม่เคยย่างกรายเข้ามาในบริษัทของครอบครัวเลย

เขามักเอาแต่ทำงานโรงพยาบาล ไม่สนใจธุรกิจ ไม่สนใจประชุม

ไม่แปลกที่พนักงานใหม่ “ไม่เคยเห็นหน้าเขา”

วันนี้จึงเหมือนวันประวัติศาสตร์

พี่สาวของเตวิชญ์ เตชินี

เดินผ่านโถงชั้นล่างพอดี เธอเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ

“เดี๋ยวนะ!……ตาฉันฝาดรึเปล่า”

เธอยืนเท้าเอว จ้องน้องชายที่กำลังเดินผ่าน

“คุณหมอคนดังของบ้านโผล่มาที่บริษัท มีลางสังหรณ์ว่าพายุจะเข้าเลยนะ”

เตวิชญ์ปรายตามามองสีหน้าเรียบ 

“พี่นี่ก็พูดเกินไป ผมแค่…..อยากมาดูบริษัทของเรา”

“อยากมาดูบริษัท” เตชินีเลิกคิ้ว

“บริษัทที่นายไม่เคยแยแส ช่วยเล่าให้พี่หายคาใจหน่อยสิ"

เตวิชญ์เม้มปาก ไม่ตอบ

ทว่า แววตาลึก ๆ ของเขามีบางอย่างที่พี่สาวจับได้

มันไม่ใช่เรื่องงานแน่มันต้องเป็นเรื่องอื่นร้อยวันพันปี เตวิชญ์ไม่เคยโผล่มา

คุณธเนศพอได้ยินจากเลขานุการว่า “คุณหมอเตวิชญ์มาที่บริษัท”

ท่านประธานใหญ่แห่ง RA กรุ๊ปแทบจะรีบลงลิฟต์มาดูด้วยตัวเอง

“ลูกชายฉัน? เตวิชญ์? มาบริษัท?”

เขาหัวเราะไม่อยากเชื่อ “หรือมันว่างงาน”

เตวิชญ์ก้มศีรษะให้

“ผมแวะมาดูงานนิดหน่อยครับพ่อ”

พ่อของเขา หรี่ตาลง เล็กน้อย

เหมือนพยายามหาเหตุผลจากสีหน้าลูกชาย

ซึ่งปกติอ่านยากอยู่แล้วแต่วันนี้กลับอ่านยิ่งยากกว่าเดิม

เตชินีเดินเข้ามากอดอกมอง

“มาร์ช…..ตอบพี่มาตรง ๆ นะ”

เตวิชญ์ชะงัก

“นายมาที่นี่ไม่ใช่แค่จะมาดูบริษัทใช่มั้ย”

เตวิชญ์นิ่งยาวนาน จนน่าสงสัยแล้วเขาก็พูดแผ่ว ๆ

“ผมไม่แน่ใจว่าต้องตอบว่าใช่หรือไม่ใช่”

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือเพียงฝัน กำลังขึ้นลิฟต์มาชั้นเดียวกับที่เขายืนอยู่

และโชคชะตากำลังจะจัดเวลาให้ทั้งคู่ได้เจอกันอีกครั้งแบบไม่ทันตั้งตัว